Drugie czytanie niedzielnej Liturgii Słowa, zaczerpnięte z Listu św. Pawła Apostoła do Efezjan, zawiera rozbudowaną zachętę do naśladowania Boga, który objawił swoją miłość w Jezusie Chrystusie. Fragment ten pochodzi z drugiej części apostolskiego pisma, w którym autor wzywa wierzących do zachowania wierności chrześcijańskiemu powołaniu oraz do postępowania według jego wymagań. Punkt wyjścia refleksji Apostoła stanowi plan zbawienia zrealizowany zgodnie z wolą Bożą przez misję i ofiarę Chrystusa. Ta tajemnica jest obecnie zachowana i przeżywana we wspólnocie Kościoła, którego głową jest Zbawiciel. Kościół ma charakter uniwersalny, tak jak powszechne jest przyniesione przez Chrystusa odkupienie.

Przynależność do wspólnoty Kościoła nie sprowadza się do jakiejś zewnętrznej formy uczestnictwa. Jej sens i sedno stanowi zjednoczenie z Jezusem Chrystusem – Głową i kamieniem węgielnym Kościoła. Rzeczywistość zbawienia obecna w Kościele to fundament nauczania Listu do Efezjan. W dzisiejszym czytaniu wybrzmiewa także prawda o obecności Ducha Świętego w Kościele i w samych wierzących. Dar Ducha domaga się współpracy ze strony obdarowanego. Polega ona na odrzuceniu wad i praktykowaniu cnót, na wewnętrznym odnowieniu i dostosowaniu postępowania do wymogów nowego życia. Apostoł podaje konkretne zasady sposobu życia godnego chrześcijanina. Z jednej strony wypływają one z faktu odkupienia – „bycia opieczętowanym Duchem Bożym” (por. Ef 4,30), z drugiej – zakorzenione są w rzeczywistości wspólnoty – różnorodnej i jednocześnie zaproszonej do zachowania jedności. W nowym „kodeksie postępowania” nie ma miejsca na żadne przejawy złości, naczelną zasadą regulującą wszystkie relacje jest miłość – rozumiana jako pragnienie dobra, postawa miłosierdzia, gotowość do bezwarunkowego wybaczania. Motywacja takiego działania wywodzi się z historii zbawienia, które zostało podarowane człowiekowi jako przejaw wspaniałomyślnej i przebaczającej miłości Boga.

Chrześcijanin ma się stawać naśladowcą miłującego i przebaczającego Ojca, aby uaktualniać w swoim życiu ofiarę Jezusa Chrystusa. Czyni to przez szczerą miłość, autentyczne współczucie i gotowość do pojednania. To jedyny styl postępowania, który charakteryzuje prawdziwą chrześcijańską wspólnotę – dzieci niebieskiego Ojca i braci Syna Bożego w człowieczeństwie. Życie na miarę chrześcijańskiego powołania opiera się na podwójnej idei naśladowania. Przede wszystkim chodzi o odwzorowanie autentycznej miłości Ojca. Z tym ściśle związane jest podążanie za Chrystusem, którego ofiara przyniosła światu zbawienie: naśladowanie Boga przez podążanie za Synem. Chodzi tu o głębokie, osobiste doświadczenie zbawienia, odkrycie nieograniczoności Bożego daru. To doświadczenie zasadniczo przewartościowuje nasze relacje z ludźmi wokół nas, którzy nie są już zewnętrznymi jednostkami, ale współ-odkupionymi dzięki miłości Ojca objawionej w Synu.