Św. Jan z Dukli, prezbiter ur. ok. 1414 r. zm. 29 września 1484 r.

Na świat przyszedł w Dukli, niewielkim miasteczku położonym w ówczesnej diecezji krakowskiej, gdzie pobierał też pierwsze nauki w szkole parafialnej. Jako młodzieniec zdecydował się na życie pustelnicze – był to dla niego czas utwierdzenia się w wierze i rozwoju duchowego. Na górze Cergowej, gdzie mieściła się jego samotnia, podjął decyzję o wstąpieniu do franciszkanów konwentualnych, by umacniać lud w wierze katolickiej. Po studiach i wyświęceniu na kapłana powierzono mu urząd kaznodziei. Tłumnie przychodzili do niego ludzie spragnieni zdrowej Bożej nauki, aby słuchać jego kazań. W zakonie pełnił też wiele funkcji, m.in. przełożonego klasztoru w Krośnie i we Lwowie czy kustosza kustodii.

Przez ponad 20 ostatnich lat swojego życia Jan z dukli związany był z obserwantami, do których przeszedł urzeczony ich gorliwością i surowością. Wieść o cnotliwym i pobożnym zakonniku rozeszła się po Polsce. Po jego śmierci wierni, gdy znajdowali się w stanie zagrożenia życia, wzywali jego pomocy. – Świętość błogosławionego Jana wynikała z jego głębokiej wiary. Całe jego życie i gorliwość apostolska, umiłowanie modlitwy i Kościoła, wszystko to było oparte na wierze. Była ona dla niego siłą, dzięki której potrafił wszystko to, co materialne i doczesne, odrzucić, by poświęcić się temu, co Boże i duchowe – powiedział w 1997 r. Jan Paweł II.