Ten cytat przytacza również Katechizm Kościoła Katolickiego. – W ten sposób Kościół chce nam pokazać Świętą Karmelitankę, która uczy modlitwy współczesnego człowieka, uczy swoim życiem i swoją małą drogą. Taką drogą podążała także Czcigodna Służebnica Boża Matka Teresa Kierocińska – zaznaczył o. Hańczak podczas Mszy św. w kościele zakonnym Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus w Sosnowcu w intencji uproszenia beatyfikacji współzałożycielki zgromadzenia.

Modlitewne spotkanie odbyło się 12 maja. Liturgię poprzedziła prelekcja wygłoszona przez m. Wiktorię Szczepańczyk oraz zwiedzanie Muzeum Domu Macierzystego. Jak jest w zwyczaju, bezpośrednio po Mszy św. siostry odczytały podziękowania i prośby składane na sarkofagu Czcigodnej Służebnicy Bożej oraz przysyłane pocztą elektroniczną. Prośby i podziękowania można przesyłać pod adresem skrzynki intencji: https://teresakierocinska.pl/skrzynka-intencji lub wysyłając SMS pod nr tel. 784 033 621.

W prelekcji m. Wiktoria Szczepańczyk przedstawiła działalność Karmelitanek Dzieciątka Jezus w Wolbromiu w latach 1945-89. Matka przypomniała, że pozbawione własnego domu siostry otrzymały od władz miejskich pożydowski dom, który był w bardzo złym stanie. Po remoncie zamieszkały w nim i otworzyły tam przedszkole. – Już w końcu lat 40. XX wieku pojawiły się wyraźne oznaki wrogiej postawy władz komunistycznych wobec Kościoła katolickiego, a szczególnie wobec różnorodnej działalności prowadzonej przez zakony i zgromadzenia zakonne. Niechętnego stosunku administracji do swego pobytu i działalności w Wolbromiu doświadczyły także Karmelitanki Dzieciątka Jezus – przypomniała m. Wiktoria.

W 1972 r., po wielu perturbacjach z ówczesną władzą, ordynariusz diecezji kieleckiej bp Jan Jaroszewicz dokonał poświęcenia kamienia węgielnego pod budowę nowego domu zakonnego. – Wiosną 1973 r. przystąpiono do prac budowlanych i po siedmiu miesiącach obiekt w surowym stanie został przykryty blachą. Ponieważ konieczność zmuszała siostry do opuszczenia dotychczasowego mieszkania, 19 grudnia 1973 r. pierwsze dwie siostry zamieszkały w nowym budynku. Uroczyste poświęcenie gotowego do użytku domu zakonnego przy ul. Mariackiej 7 w Wolbromiu odbyło się 18 kwietnia 1974 r. Celebracjom przewodniczył bp Jan Jaroszewicz, ordynariusz diecezji kieleckiej – przypomniała prelegentka.

Proces rozwoju domu zakonnego w Wolbromiu w trudnym okresie lat 1945-89 dobrze obrazuje stan liczebny sióstr mieszkających i tworzących tutejszą wspólnotę. W czerwcu 1945 r., czyli pół roku po zakończeniu okupacji niemieckiej, w Wolbromiu mieszkały i pracowały w różnych miejscach 4 siostry. Rok później ich liczba zwiększyła się do 7. Liczba ta ustabilizowała się na tym poziomie do początku lat 70. XX wieku, kiedy to udało się wybudować i oddać do użytku nowy, należący już do zgromadzenia, budynek domu zakonnego. W 1973 r. i 1974 r., wtedy kiedy siostry wprowadzały się do nowego domu, w Wolbromiu przebywało 9 sióstr. W połowie 1992 r., tzn. w chwili, kiedy już dokonano nowego podziału zgromadzenia na prowincje oraz powstała nowa diecezja sosnowiecka, wspólnota wolbromska liczyła 16 sióstr.