Czym jest prawo ewangeliczne?

Chrystus przyszedł na świat nie po to, aby zmienić prawo, ale po to, by je wypełnić. Podczas swojego Kazania na Górze przekazał naukę, którą nazywamy prawem ewangelicznym. Jak podaje Katechizm Kościoła Katolickiego (n. 1965), jest ono na ziemi doskonałą formą prawa Bożego, naturalnego i objawionego. W sposób szczególny wypełnienie się starego prawa w nauczaniu Jezusa można zauważyć w Ośmiu błogosławieństwach. Przede wszystkim zawarte jest w nich pouczenie wskazujące drogę do zbawienia. Jezus mówi wprost, co należy czynić, aby osiągnąć królestwo niebieskie. Swoje słowa kieruje do osób niekoniecznie z najwyższego szczebla, ale szczególnie do tych, którzy są gotowi przyjąć to nauczanie z wiarą. Mowa tu o ubogich, pokornych, zasmuconych, czystego serca, prześladowanych z powodu Chrystusa.

Mimo że Pan Jezus rzuca nowe światło na życie moralne ludzi, to jednak „Kazanie na Górze nie znosi przepisów moralnych Starego Prawa i nie pomniejsza ich znaczenia, ale wydobywa ich ukryte możliwości i sprawia, że rodzą się z nich nowe wymagania; objawia całą ich Boską i ludzką prawdę” (KKK 1968). To takie rzucenie nowego światła na przepisy prawa, na postępowanie człowieka i jego decyzje. Tu chodzi o serce człowieka i jego wolną wolę. Nie do końca było to zrozumiałe dla ówczesnych Izraelitów, ale takie postępowanie umożliwia kształtowanie takich cnót, jak: wiara, nadzieja i miłość. Cenne w prawie ewangelicznym jest przykazanie miłości Boga i bliźniego. Wiąże się to także z przebaczeniem oraz miłością do nieprzyjaciół.

Prawo ewangeliczne kładzie też nacisk na trzy ważne elementy, którymi są: jałmużna, modlitwa i post.

Dopełnieniem tego nauczania są pouczenia zawarte w listach św. Pawła Apostoła: „Nauka ta przekazuje z autorytetem Apostołów nauczanie Pana, zwłaszcza przez wykład cnót wypływających z wiary w Chrystusa i ożywianych przez miłość – szczególny dar Ducha Świętego” (KKK 1971).

Ukierunkowując człowieka na prawo miłości, Pan Jezus chciał obudzić ludzkość do działania. W Starym Testamencie dostrzegalna jest duża bojaźń. Tymczasem Jezus wskazuje na miłość, która „rozlana jest w sercu człowieka przez Ducha Świętego”. Prawo miłości „jest nazywane prawem łaski, ponieważ udziela mocy łaski do działania za pośrednictwem wiary i sakramentów, oraz prawem wolności (por. Jk 1, 25; 2, 12), ponieważ wyzwala nas od obrzędowych i prawnych przepisów Starego Prawa, skłania do spontanicznego działania pod wpływem miłości” (KKK 1972). Chrystus wiedział, że człowiek nie może pozostawać w postawie niewolnika, nazywa go przyjacielem, ponieważ przekazał mu wszystko, co otrzymał od Ojca.

Do Kazania na Górze i do przykazania miłości należy dodać jeszcze rady ewangeliczne. Ich celem „jest oddalanie tego, co nawet nie sprzeciwiając się miłości, może stanowić przeszkodę w jej rozwoju” (KKK 1973). Ukazują one „żywą pełnię miłości, ciągle niezadowolonej z tego, że nie daje więcej. Są świadectwem jej porywu i pobudzają naszą gotowość duchową” (KKK 1974).