„Człowiek na maksa” albo „Święty z sąsiedztwa” – tak bywa określany Jacek Krawczyk z Palikówki. Już jako uczeń i student łączył życie z wiarą, nie potrafił przejść obojętnie wobec potrzebujących i chorych. Jego świadectwo i przemyślenia pomagają nam odkryć „lepszą cząstkę” siebie.
Poznając życie i dzieło Sługi Bożego Jacka Krawczyka, zafascynowałam się jego życiem i postawą. W Jacku spotkałam kogoś niezwykle mi bliskiego, kogoś, kto stał się moim duchowym towarzyszem. Sposób, w jaki on przeżywał swoje życie, a szczególnie akceptacja choroby i cierpienia, jest dla mnie siłą i inspiracją w dźwiganiu mojego krzyża choroby”.
To tylko jeden z przykładów krótkiego świadectwa osoby, która przez lekturę książek o Jacku Krawczyku oraz słuchanie w Radiu Via audycji poświęconych jego życiu, zainspirowała się świadectwem pochodzącego z Palikówki kandydata na ołtarze.
25 marca miną dwa lata od oficjalnego rozpoczęcia procesu beatyfikacyjnego Sługi Bożego Jacka Krawczyka na szczeblu diecezjalnym. Wówczas został powołany specjalny Trybunał, działający w imieniu biskupa ordynariusza. Od tego momentu zbiera się on regularnie na kolejnych sesjach, podczas których przesłuchiwani są świadkowie życia Jacka, aby dogłębnie i autentycznie poznać prawdę o jego życiu i działaniach.
Wszystkie procedury odbywają się zgodnie z przepisami. Praca Trybunału odbywa się w swoim rytmie, bez blasku fleszy i medialnej wrzawy, aby osoby powołane przez biskupa ordynariusza do przeprowadzenia tego procesu mogły, w trosce o dobro sprawy, rzetelnie i spokojnie wykonywać zlecone zadania.
Reklama
Kolejna rocznica rozpoczęcia procesu beatyfikacyjnego to dobra okazja, aby przypomnieć, że od ponad roku w każdy ostatni czwartek miesiąca w kościele Świętego Krzyża w Rzeszowie o godz. 18 jest sprawowana Msza św. o dar rychłej beatyfikacji Sługi Bożego Jacka Krawczyka. W tej Eucharystii można łączyć się duchowo przez Katolickie Radio Via. Ponadto na antenie diecezjalnej rozgłośni, w każdy czwartek o godz. 10.15 i 20.15, można wysłuchać katechez, podczas których przywoływane są fragmenty wspomnień i świadectwa osób, które poznały osobiście Jacka, ukazujące, jak jego sposób życia i realizacji powołania chrześcijańskiego był postrzegany przez innych.
Żywa jest pamięć o Jacku na uczelni, gdzie studiował, a więc na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Jako przykład można wspomnieć, że ks. prof. Mirosław Kalinowski, rektor KUL, raz w miesiącu prowadzi rozważania apelowe na Jasnej Górze, podczas których przybliża postać i dziedzictwo Sługi Bożego. Także tegoroczny list rektora KUL odczytany w wielu parafiach w drugim dniu Świąt Wielkanocnych nawiązywał do osoby kandydata na ołtarze. Są to tylko przykłady wielu pięknych i cennych inicjatyw, propagujących życie i dziedzictwo Jacka Krawczyka w kontekście całej Polski.
Czytelników Niedzieli zachęcamy również do modlitwy prywatnej za jego wstawiennictwem. Informacje o ewentualnych łaskach otrzymanych za wstawiennictwem Sługi Bożego prosimy kierować pod adresem: Kuria Diecezjalna, ul. Zamkowa 4, 35-032 Rzeszów albo e-mailem: kuria@diecezja.rzeszow.pl .
Modlitwa za wstawiennictwem i o dar beatyfikacji Sługi Bożego Jacka Krawczyka
Dobry Boże, dzięki Twojej łasce w życiu Jacka Krawczyka zajaśniała głęboka wiara w doświadczeniu cierpienia, niewzruszona nadzieja w mężnym pokonywaniu trudności i heroiczna miłość w radosnym posługiwaniu ubogim i chorym. Przez jego wstawiennictwo udziel mi łaski..., o którą Cię proszę, a swego sługę Jacka wynieś do chwały błogosławionych. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Był serdeczny, uczynny, nad wiek poważny, na szyi nosił „foskę” – tak Jacka Krawczyka, przedwcześnie zmarłego kolegę ze szkolnej ławki w II LO w Rzeszowie wspominają: s. Gracja (Agata Basiaga) – dominikanka i Renata Bajek – pielęgniarka z Rzeszowa w rozmowie z Ireną Markowicz.
Irena Markowicz: Mimo że czas nauki w liceum to ważny okres, to po wielu latach w pamięci pozostają na ogół jedynie okruchy…
Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.
Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie.
W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami.
W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń.
Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus.
Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej.
Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody.
Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
Nasza katecheza to cykl, który zawiera w sobie odpowiedzi na ważne pytania dotyczące wiary katolickiej. W czwartym odcinku spróbujemy odpowiedzieć na pytanie: Dlaczego kapłan zakrywa dłonie welonem podczas błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem?
To gest, który ma głębokie znaczenie teologiczne i biblijne. W tym odcinku wyjaśniam, dlaczego to Chrystus błogosławi, a kapłan jedynie Go niesie, oraz skąd wzięła się tradycja zakrywania rąk.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
