Pierwszy raz jej nazwa pojawia się w bulli papieża Bonifacego IX z 1402 r., kiedy to jest mowa o proboszczu w Sieklówce – Mateuszu ze Żmigrodu. Przez kolejne wieki wioska i parafia przeżywały burzliwe losy. Po sprofanowaniu kościoła przez arian opiekę duszpasterską oddano proboszczowi z Lubli. Na skutek walk religijnych wioskę podzielono na Sieklówkę Dolną i Górną. Dopiero na początku XIX wieku przywrócono samodzielną parafię i wybudowano kościół.

Droga do kapłaństwa

W 1860 r. ówczesny proboszcz ks. Leon Sroczyński utworzył szkołę ludową, do której sprowadził z Jodłowej młodego nauczyciela Antoniego Wojaczyńskiego, który niedługo później poślubił siostrzenicę wspomnianego proboszcza. 22 lipca 1867 r. urodził im się syn Bronisław. Od najmłodszych lat Bronisław przyglądał się pracy swojego wuja – ks. Leona. Następny proboszcz w rodzinnej parafii ks. Ludwik Łachecki miał zapewne równie mocny wkład w utwierdzanie nastoletniego Bronisława w powołaniu. Ksiądz Łachecki słynął w całej okolicy jako niezmordowany i niestrudzony spowiednik. Bronisław od 1877 r. uczył się w jasielskim gimnazjum pod okiem ówczesnego dyrektora Andrzeja Karpińskiego. Wcześniej edukowany był przez swojego ojca, który był nauczycielem w Sieklówce. Po ukończeniu gimnazjum i osiągnięciu 18 lat wstąpił do przemyskiego Seminarium Duchownego, które ukończył trzy lata później w 1888 r. Po ukończeniu seminarium nie mógł jednak przyjąć święceń kapłańskich, był bowiem za młody. Skierowano wówczas prośbę o dyspensę od koniecznego wieku do Rzymu. W oczekiwaniu na dyspensę młody kleryk rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, gdzie zdał egzamin ścisły z dogmatyki w 1889 r. Władał biegle, oprócz języka polskiego, językiem niemieckim. Kiedy od papieża nadeszła zgoda, Bronisław przyjął święcenia kapłańskie 30 listopada 1889 r.

Duszpasterz i społecznik

Neoprezbiter odprawił Mszę św. prymicyjną w rodzinnej parafii 8 grudnia. Pracę duszpasterską rozpoczął jako wikariusz w Drohobyczy. Następnie od 1 lutego 1891 r. był pomocniczym katechetą w jasielskim gimnazjum, do którego wcześniej sam uczęszczał. Proboszczem jasielskiej parafii był wówczas jego krewny, wspominany już ks. Sroczyński. Z Jasła ks. Wojaczyński został skierowany do pracy jako wikariusz w Łańcucie, gdzie po blisko siedmiu latach został administratorem i zaraz po tym proboszczem w Sarzynie. Obowiązki proboszcza pełnił do 2 stycznia 1907 r., kiedy został proboszczem w Krzemienicy. Kilka lat później został mianowany dziekanem łańcuckim.

Jako duszpasterz uważał, że przede wszystkim ma dawać dobry przykład pobożności i jak podają zapiski z tamtego okresu, udało mu się to także w Krzemienicy, gdzie potrafił przyciągać do Boga, zachęcać do modlitwy, częstej spowiedzi, Komunii świętej. Założył Koło Komunii Świętej Wynagradzającej; będąc czcicielem Maryi, założył Związek Matek Chrześcijańskich, by te, biorąc wzór z Niepokalanej, prowadziły swoje rodziny w duchu chrześcijańskim. Wartym podkreślenia jest kult maryjny ks. Wojaczyńskiego. Msze święte odprawiał zazwyczaj przy ołtarzu Matki Bożej, a jego ulubioną modlitwą był Różaniec. Był prekursorem w organizowaniu w parafii nowych ruchów, związków, stowarzyszeń. Doskonale wyczuwał potrzebę wprowadzania tego rodzaju organizacji, by w małych grupach podczas spotkań ukazywać, jak powinno wyglądać życie chrześcijanina, na jakich wartościach powinno być budowane. Potrafił angażować parafian do pomocy w szerzeniu zasad katolickich, zorganizował bibliotekę i zachęcał do zgłębiania wiedzy przez czytanie. Był czynnie zaangażowany nie tylko w dziedziny duszpasterskie, ale i społeczne. Pełnił obowiązki przewodniczącego Kółka Rolniczego i Kasy Stefczyka. Często pomagał potrzebującym, dzieląc się swoim groszem.

Krzemienicki proboszcz doskonale rozumiał wartość wspólnoty, wartość osobistych spotkań i to nie tylko w odniesieniu do parafian, ale też m.in. do księży z dekanatu. Kiedy w 1912 r. został dziekanem dekanatu łańcuckiego, organizował kolejno w parafiach spotkania księży, podczas których omawiano bieżące zagadnienia. Często uczestniczył w wydarzeniach religijnych i społecznych w okolicznych miejscowościach, często zapraszany był z kazaniami, do których zawsze rzetelnie był przygotowany. Gdy wybuchła wojna, pozostał w parafii, mimo iż austriaccy oficerowie straszyli okrucieństwami, jakich mieli dopuszczać się Rosjanie na księżach katolickich.

Dotknięty cierpieniem

Przykład pobożności i gorliwości w głoszeniu Ewangelii przyszło księdzu Bronisławowi wzmocnić jeszcze trudem noszenia krzyża choroby. W 1927 r. wykryto u niego guza na dwunastnicy. Po sześciu latach problem bardzo się nasilił. Po powrocie z odpustu ku czci św. Walentego z Wysokiej w 1933 r. dostał silnego ataku. Choroba i towarzyszący jej ból bardzo się nasilały. Mimo tego ksiądz Wojaczyński wstawał z łóżka, by przynajmniej kilka razy w tygodniu odprawić Mszę świętą. Ostatni raz udało mu się sprawować ją w uroczystość Bożego Ciała. Przez pięć miesięcy nie mógł jeść, codzienne wypijał jedynie trochę mleka. Często zrywał się z łóżka w wielkich boleściach. Wszystko jednak traktował jako wolę Bożą i pokornie ją przyjmował. Mimo cierpień pozostał świadomy i rozumnie odczytywał znaki. Wieczorem w Boże Ciało poprosił swojego przyjaciela, proboszcza z Łańcuta – ks. Mazanka, by zaopatrzył go na drogę do wieczności. W sobotę po Bożym Ciele podczas odmawiania modlitwy różańcowej, którą lubił najbardziej ze wszystkich modlitw, zmarł. Można powiedzieć, że Maryja w sobotni, maryjny dzień, słysząc zanoszone modlitwy przez jej wstawiennictwo, wyprosiła mu ulgę w cierpieniach.

Ksiądz Bronisław Wojaczyński spoczął na cmentarzu w Krzemienicy, gdzie spoczywa także jego ojciec Antoni.