Pytanie czytelnika: Czy miłość może być ciężarem?

Żyjemy w świecie, w którym słowo „miłość” jest bardzo różnie rozumiane i często nadużywane. Miłość rozumie się jako uczucie i przeżycie. Darzymy nią bliski krąg osób, przyjaciół i dobrodziejów. Słowa „miłość” używa się nawet jako określenia tego, co jest jej zaprzeczeniem. Miłością nazywane są zwyczajny zmysłowy czy przeżyciowy egoizm, popęd, uczucie, coś, co ogranicza się tylko do wymiaru cielesnego. Wiemy również, że miłość zaborcza jest ciężarem, a nawet niszczy relacje międzyludzkie, niszczy małżeństwo i rodzinę.

Tymczasem prawdziwa miłość jest zwyczajnie wymagająca. Jak napisał św. Jan Paweł II w Liście do Rodzin: „Miłość jest prawdziwa wówczas, gdy tworzy dobro osób i wspólnot, gdy tym dobrem obdarowuje drugich. Tylko zaś człowiek, który umie wymagać od siebie samego w imię miłości, może także wymagać miłości od drugich”. Święty Paweł Apostoł w Drugim Liście do Koryntian napisał: „Miłość Chrystusa przynagla nas” (5, 14). Nieżyjący już abp Stanisław Nowak bardzo lubił starszą wersję tłumaczenia tego zdania: „Miłość Chrystusa przyciska nas”. W jednym z kazań powiedział, iż „miłość Boga jest tak wielka, że przyciska i domaga się odpowiedzi, poświęcenia, dania wszystkiego. Bóg przyciska nas do Serca”. Apostoł Narodów miłości poświęcił również hymn w Pierwszym Liście do Koryntian, a św. Jan Paweł II nazwał go „wielką kartą cywilizacji miłości”.

Miłość jako ciężar, „siłę ciążenia” w aspekcie pozytywnym, potrzebnym w rozwoju życia duchowego, w bardzo ciekawy sposób opisał św. Augustyn. Podkreślił, że niektóre dzieła miłości wydają się przykre, surowe, ale są one potrzebne, bo dyktuje je miłość. „Powiada bowiem Pan: «Weźcie jarzmo moje na siebie». Byliście obciążeni niszczącym brzemieniem pożądliwości, teraz będzie was uzdrawiająco obciążała miłość” – napisał w jednym ze swoich komentarzy św. Augustyn.

Dla tego Ojca Kościoła miłość stanowiła wiodącą siłę ludzkiego życia, trwały element osobowości człowieka. W jego Wyznaniach (XIII, 9) znajdujemy bardzo ciekawe zdanie: „Ciężarem moim jest miłość moja; ona mnie niesie, dokądkolwiek dążę”. Święty Augustyn chce nam powiedzieć, że miłość jest jakąś siłą ciążenia, jest formą przynaglenia, dynamizuje nasze życie. Miłość wyrywa nas z naszego „ja”, dlatego jest również ciężarem. Bo jak zwrócił na to uwagę podczas jednej z katechez Benedykt XVI, pojawia się w naszym życiu pokusa, „aby samemu zbudować sobie świat, w którym mamy żyć, by nie godzić się na ograniczenia wynikające z tego, że jesteśmy stworzeniami, z ograniczeń dobra i zła, z moralności – to jest zawsze kwintesencją pokusy. Zależność od stwórczej miłości Boga jest postrzegana jako ciężar, z którego trzeba się wyzwolić. Kiedy jednak zafałszowuje się relację z Bogiem, zajmując Jego miejsce, ulegają wypaczeniu wszystkie inne relacje”.

Musimy jednak zdać sobie sprawę z tego, że miłość sprawia, iż nasze życie staje się prawdziwie szczęśliwe i wartościowe. Ponieważ prawdziwa miłość domaga się od nas odpowiedzi, może być ciężarem, ale ciężar ten jest zbawienny.