Ks. Mariusz Frukacz: Arcybiskup Wacław Depo 3 września mianował Księdza nowym diecezjalnym duszpasterzem Liturgicznej Służby Ołtarza Archidiecezji Częstochowskiej. Jak Ksiądz przyjął tę nominację?

Ks. Mateusz Olejnik: Muszę przyznać, że zaskoczyła mnie ta nominacja. Oczywiście, przyjmuję ją z wielką radością, ale też jako wyzwanie, ważne zadanie, by służyć w naszej archidiecezji w taki szczególny sposób. Moi poprzednicy bardzo dużo zrobili w duszpasterstwie LSO. Poprzeczkę mam podniesioną bardzo wysoko. Posługiwanie ministrantom, lektorom, ceremoniarzom, współpraca z nimi, koordynacja ich duszpasterstwa to bardzo ważna sprawa. Trudno przecież wyobrazić sobie parafię bez ministrantów. Dlatego jestem wdzięczny moim poprzednikom, którzy pełnili tę funkcję.

Często podkreśla się, że duszpasterstwo ministrantów łączy się również z kwestią powołań kapłańskich...

Oczywiście, zgadzam się z tym, że duszpasterstwo Liturgicznej Służby Ołtarza jest również duszpasterstwem powołaniowym. Z ministrantów, lektorów i ceremoniarzy rodzą się i powinny się rodzić powołania kapłańskie, zakonne, do służby Bożej w Kościele. Ja sam zaraz po Pierwszej Komunii św. zostałem ministrantem, przeszedłem przez wszystkie szczeble ministrantury. Wspominam te lata w mojej rodzinnej parafii św. Andrzeja Boboli w Masłowicach jako czas odczytywania powołania, tego, co Bóg ode mnie chce. Tworzyliśmy taką bardzo fajną grupę.

Przejmuje Ksiądz to duszpasterstwo, jak sam wspomniał, z wysoko postawioną poprzeczką...

W ostatnich latach duszpasterstwo Liturgicznej Służby Ołtarza zapisało piękna kartę w naszej archidiecezji. Bardzo dobrze zorganizowane były rekolekcje dla ministrantów, kursy dla lektorów i ceremoniarzy. Dzięki temu w naszej archidiecezji są parafie, w których jest spora liczba ministrantów i lektorów. Oczywiście, jest też tak, że w niektórych parafiach ich liczba jest znacznie mniejsza albo, niestety, w ogóle nie ma ministrantów. Dlatego jest to wciąż pilne zadanie do wykonania. Ogromną rolę spełniamy my, kapłani. To jest też odpowiedzialność regionalnych i dekanalnych duszpasterzy. Istotna jest współpraca z rodzinami i katecheza w szkole. Właśnie w szkole ksiądz katecheta ma okazję do rozmowy z młodymi ludźmi, a zatem i do tego, by ich zachęcić do bycia ministrantami. Dziewczyny można zachęcić chociażby do śpiewania w scholi. Ponadto bardzo ważne miejsce w liturgii mają także dorośli świeccy, którzy chcą czytać czytania, wezwania modlitwy wiernych, śpiewać psalmy. Myślę, że fascynujące jest uczestniczenie w liturgii z drugiej strony ołtarza.

Wspomniał Ksiądz o współpracy z rodzinami. Jak bardzo jest ona ważna?

W dużej części rodzice cieszą się, że ich syn jest ministrantem, lektorem. Zdarza się, niestety, również tak, że rodzice nie zgadzają się na to. Pewnie zdarzają się także takie sytuacje, w których syn, będąc ministrantem, przekonuje jednak rodziców, że to jest piękna rzecz. Dlatego bardzo ważna jest świadomość tego, że służba przy ołtarzu to ogromne wyróżnienie. To jest wielka łaska dla młodego człowieka, że może być tak blisko najświętszych wydarzeń. To jest też wyróżnienie dla całej rodziny. Potrzebna jest rozmowa z rodzicami na ten temat przy różnych okazjach, choćby w czasie przygotowań do Pierwszej Komunii św. ich dzieci. To nie są przygotowania tylko do tej uroczystości, do tej jednej niedzieli w roku. To są przygotowania do całego życia. Myślę, że to jest piękna sprawa, aby już wtedy zachęcać chłopców, by stanęli przy ołtarzu i służyli do Mszy św. Uważam, że trzeba zawsze zauważać rodziców ministrantów, bo przecież to oni są pierwszymi wychowawcami. Ja mam to szczęście, że moi rodzice byli bardzo dumni z tego, że byłem ministrantem. Dwaj moi bracia do tej pory służą przy ołtarzu, chociaż są już studentami.

Jak jeszcze bardziej umocnić i zintegrować wspólnoty ministranckie w parafiach?

Bardzo ciekawą formą duszpasterstwa ministrantów są zawody sportowe. W naszej archidiecezji są rozgrywki piłkarskie LSO. W parafiach dużą rolę odgrywają również inne spotkania ministranckie, poza zbiórkami, np. wycieczki, gry w bilard, tenis stołowy, a nawet wspólne zmagania sportowe przy użyciu konsoli, wspólne wyjazdy do kina. Tak właśnie było, gdy pracowałem jako wikariusz w parafii św. Stanisława Kostki w Zawierciu. Ważna jest rozmowa z ministrantami, np. przy wspólnej pizzy, o tym, co przeżywają. To wszystko niesamowicie integruje. W takiej grupie ministranci czują się zauważeni, potrzebni. Taka wspólnota na pewno daje im siłę.

Jak, zdaniem Księdza, powinny wyglądać zbiórki ministranckie w parafiach?

Zbiórki ministranckie to jest nie tylko próba przed liturgią. Oczywiście, to jest przygotowanie do niedzielnej Mszy św., uroczystości odpustowych czy też do Triduum Paschalnego. Jest to jednak tylko jeden z ważnych wymiarów zbiórek ministranckich. Dobrze by było, aby to spotkanie było również ewangelizacyjne. Jest to okazja do tego, aby podczas takiej zbiórki wspólnie pomodlić się w kościele przed Najświętszym Sakramentem. Na zbiórkach można rozważać wspólnie słowo Boże przeznaczone na daną niedzielę i uroczystość, zapoznać się z życiorysem świętego z danego tygodnia, wprowadzić w symbolikę gestów i znaków liturgicznych. A tych jest dużo, choćby w czasie Triduum Paschalnego. Jest to ciągłe przypominanie o tym, kim ma być ministrant również w szkole, we własnej rodzinie. Zbiórka to czas na ewangelizację młodego człowieka, ale to też dobra okazja do wysłuchania go. Na taką dobrą i regularną zbiórkę składa się wiele elementów.

Przypomina mi się dzień skupienia, który przeżywałem jeszcze jako kleryk w naszym seminarium. Wtedy konferencję wygłosił do nas ks. Sebastian Ciastek, ówczesny duszpasterz Liturgicznej Służby Ołtarza. Powiedział nam o takiej ministranckiej zasadzie: dwa raz „m” – módl się i myśl. Chodzi o to, że ministrant przy ołtarzu ma się modlić tą liturgią, a czyni to wszystko dla Boga. Dlatego zbiórki powinny mieć wymiar ewangelizacyjny, katechetyczny.

Czy Ksiądz ma jakieś swoje marzenie w związku z nowymi zadaniami wyznaczonymi przez Kościół?

Moim marzeniem jest, aby we współpracy z Bożą łaską kontynuować to dzieło LSO, ale także, oczywiście, dalej je rozwijać. Czasy ciągle się zmieniają i młodzi ludzie także są inni. Trzeba iść do przodu z przekonaniem, że Bóg urzeczywistnia się w czasie. Bardzo zachęcam młodych ludzi do wstępowania w szeregi ministrantów i rozpoczęcia w ten sposób niezwykłej przygody z Bogiem.