Dzisiejsze czytanie z Księgi Izajasza wskazuje na powszechność zbawienia darowanego ludziom przez Boga. Jego perspektywa nie ogranicza się jedynie do Izraela jako ludu wybranego, ale obejmuje także cudzoziemców, którzy stają się sługami prawdziwego Boga przez umiłowanie Jego imienia oraz zachowywanie Jego słów. Nie tyle zostają oni włączeni w szeregi wybranych Izraelitów, ile bezpośrednio „przyłączają się do Pana”. Przymierze nie jest już więc zastrzeżone dla wąskiej grupy, ale zyskuje charakter powszechny. Wyrazem tego jest dostępność świątyni – miejsca składania ofiar i czci Boga. Wszyscy słudzy Pana zyskują do niej dostęp, co więcej – ich ofiary zostają przez Niego przyjęte. Świątynia przestaje być miejscem zastrzeżonym, objętym surowymi zakazami. Staje się domem modlitwy dostępnym dla wszystkich, którzy pragną uwielbiać imię Boga.

Przyjrzyjmy się bliżej kontekstowi rozważanego dzisiaj fragmentu proroctwa Izajasza. Rozpoczyna on trzecią część księgi określaną jako Trito-Izajasz. Obejmuje ona kolekcję wyroczni prorockich anonimowego autorstwa, pochodzących ze szkoły Izajasza. Wyrocznie te odnoszą się do okresu powygnaniowego, bezpośrednio po powrocie części wygnańców z Babilonii do Palestyny. W trzeciej części Księgi Izajasza pojawiają się fundamentalne z punktu widzenia teologicznego motywy: powszechność Bożych obietnic, których adresatami są nie tylko wierni Izraelici (tzw. reszta), ale także cudzoziemcy; rola świątyni jerozolimskiej jako miejsca powszechnego kultu Boga; chwała odnowionej po wygnaniu Jerozolimy, która obrazuje dar uniwersalnego zbawienia.

Wszystkie wyżej wymienione motywy teologiczne odnajdujemy w tym fragmencie, przez co stanowi on doskonałą syntezę trzeciej części Księgi Izajasza. Zatrzymajmy się nad wersetem 7. – centralnym punktem prorockiego przesłania dotyczącego włączenia cudzoziemców w obieg przymierza i obietnice zbawienia. W dosłownym tłumaczeniu brzmi on: „Przyprowadzę ich na moją świętą górę i rozweselę ich w moim domu modlitwy. Ich dary i ofiary będą według mojego upodobania, ponieważ mój dom będzie nazwany domem modlitwy dla wszystkich narodów”. Kluczowy charakter mają dwa wyrażenia: „dom modlitwy” oraz „wszystkie narody”. Modlitwa oznacza tutaj całość relacji zachodzących między człowiekiem a Bogiem. W pierwszym rzędzie odnosi się do aspektu liturgicznego – oddawania czci prawdziwemu Panu. Oznacza także osobistą więź ze Stwórcą. Świątynia jako dom modlitwy staje się kontekstem, w którym ta relacja się urzeczywistnia i realizuje. Sformułowanie „narody” użyte jest tutaj w sensie kolektywnym i wyraża powszechność Bożego powołania. Plan zbawienia nie ogranicza się już do granic ziemi obiecanej i jednego narodu, ale zyskuje charakter uniwersalny. My także jesteśmy adresatami i uczestnikami tego hojnego planu Boga, który pragnie doprowadzić każdego człowieka do komunii z sobą, do pełni życia.