Kiedy w 2013 r. papież Franciszek kanonizował Piotra Fabera, przyznał, że zawsze go podziwiał. Piotr wychowywał się w skromnej rodzinie wieśniaczej. W 1525 r. odbywał studia w Paryżu. W Kolegium św. Barbary zetknął się z Franciszkiem Ksawerym. W trakcie poszukiwania odpowiedzi na swe wątpliwości duchowe spotkał Ignacego z Loyoli. 15 sierpnia 1534 r. był już kapłanem i odprawiał Mszę św. na Montmartre, podczas której Ignacy i jego towarzysze złożyli pierwsze śluby zakonne. Trzy lata później wszyscy byli już w Italii, gdzie przedstawili się papieżowi Pawłowi III.

Święty Piotr Faber odbywał trudne misje w Italii, Niemczech – zwłaszcza w Wormacji, Spirze i Ratyzbonie – i w Hiszpanii. Potem ponownie wrócił do Niemiec – przebywał w Moguncji i Kolonii. Był także w Lovanium, a w 1544 r. w Portugalii. W 1546 r. Ignacy wezwał go do Rzymu, aby wraz z Diego Laínezem i Alfonso Salmerónem wziął udział w obradach soboru trydenckiego.

Ten święty jezuita pozostawił po sobie wiele listów oraz osobiste zapiski, tzw. Memoriale. Jest to świadectwo jego głębokiego życia wewnętrznego. Papież Franciszek powiedział o nim w jednej z homilii: „Faber odczuwał żywe i głębokie pragnienie «zatracenia się w Bogu»: cały był skoncentrowany na Bogu i dlatego mógł pójść w duchu posłuszeństwa, często pieszo, do każdego zakątka Europy i z wszystkimi prowadzić dialog z delikatnością, i głosić Ewangelię”.