Parafia św. Zofii Wdowy w Krzeczowie powstała w 1957 r. Obecny kościół został wzniesiony w latach 1999-2000 w urokliwym miejscu nad Wartą. Inicjatorem budowy był ks. Jan Skibiński.

Zaangażowanie

– Mieliśmy wówczas mały kościółek. Proboszcz z radą parafialną i z osobami zaangażowanymi uradzili, by powstał kościół większy i ładniejszy. Mocno do budowy przyczyniła się rodzina śp. Mirosławy i Andrzeja Ślusarskich. Każdy parafianin miał w czasie budowy jakiś dzień do przepracowania – przypomina Iwona Kasprzyczak.

– Proboszcz Skibiński zapragnął, by 16 października, w rocznicę wyboru kard. Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową, powstała również grota. Zacząłem 1 września, a skończyłem 10 października. W tej pracy pomagał mi śp. Tadeusz Wrona – dopowiada Piotr Kasprzyczak, który pracował przy budowie jako pomocnik murarza. Jego samodzielnym dziełem jest grota Najświętszej Maryi Panny usytuowana obok świątyni.

Z kolei Marek Leszczyk, długoletni członek rady parafialnej podkreśla: – Kościół jest po to, by ludzie wierzący mieli się gdzie gromadzić, by mieli miejsce do uczestnictwa w nabożeństwach i uroczystościach. Parafianie powinni udzielać się w parafii. Zostałem wychowany w tradycji chrześcijańskiej i tak zostanie.

Duszpasterz

Ksiądz proboszcz Krzysztof Miękina od lat 90. XX wieku pracował na Białorusi. W Polsce jest od czterech lat. W rozmowie z Niedzielą opowiada o ludziach na Białorusi, którzy autentycznie powrócili do Boga, którzy ze swoich marnych pensji odbudowywali zniszczone kościoły.

– Pochodzę z diecezji tarnowskiej i w moim rodzinnym miasteczku były obchodzone dni krzyżowe. Chcę ten zwyczaj zaprowadzić tutaj. Kościół musi się opierać na tradycyjnych fundamentach, bo inaczej nie ma przyszłości. W zeszłym roku do Pierwszej Komunii św. przystąpiło szesnaścioro dzieci, a w tym roku mamy tylko siedmioro – martwi się ks. Miękina.

– O młodych trzeba zadbać, każdy rodzic powinien przyciągać swoje dzieci do Kościoła. Nie wyobrażam sobie niedzieli bez Mszy św., bez obecności w kościele przy Panu Jezusie i z ludźmi – zaznacza Iwona Kasprzyczak.

Ksiądz Miękina hołduje zasadzie, że lepiej raz zobaczyć niż dwa razy usłyszeć. W jej ramach stara się aktywizować młodych na rzecz parafii. W tym celu zaproponował im udział w mini-przedstawieniach. Tak działo się w czasie Wielkanocy, a ostatnio w ramach homilii młodzi parafianie odegrali pantomimę, ukazującą zło atakujące człowieka. Na dowód przedstawia nagranie z występu. – Pantomimę przygotowała nasza pani organistka Diana Skupińska, która prowadzi również liturgiczną scholę – mówi ks. Miękina.

Niżankowice

– Bodajże w uroczystość Zesłania Ducha Świętego spłonęła cała wioska. Ostał się tylko jeden dom. Starosta wieluński Tadeusz Niżankowski pomógł pogorzelcom odbudować całą wioskę i na jego cześć zmieniono nazwę Dziadaki na Niżankowice – przytacza dramatyczną historię wioski ksiądz proboszcz. I dalej wyjaśnia: – Obecnie Niżankowice mają swój kościół św. Jana Chrzciciela. Strażacy wybudowali nową remizę, a starą przekazali na świątynię.

– Już w 1982 r. zaczęliśmy tutaj odprawiać Msze św. Do Krzeczowa było daleko, dlatego chcieliśmy mieć własny kościół. Wszyscy dbamy o naszą świątynię – podkreśla Stanisława Sztuka.

– Proszę pana, to jest wikariusz parafii w Niżankowicach – śmieje się ksiądz proboszcz. – Nic szczególnego nie robię, ja tylko służę Panu Bogu – odpowiada na zaczepkę p. Stanisława. I dodaje: – Wiara jest dla mnie drogą i życiem. Czym byśmy byli bez wiary? Roślinkami. Żylibyśmy jak trawa na wietrze, jak liście.

W niżankowickiej świątyni przy ołtarzu służy jedenastoletni Filip Dura. Zwierza się, że sprawia mu to dużą przyjemność. Jego mama – Agnieszka Dura jest dumna z syna. – Ja też się angażuję. Mamy skromniutki kościółek, ale jest blisko nas. W tygodniu można bez kłopotu przyjść na nabożeństwo. Modlimy się codziennie. Wiara daje mi siłę, podnosi na duchu. Znajduję w sobie radość, kiedy się pomodlę. Z wiarą i modlitwą jest łatwiej w życiu – zaznacza p. Agnieszka.

Służba

– Z najwytrwalszych, którzy zostali, jest jeszcze mój brat Damian – opowiada Kamil Skupiński, ministrant z ośmioletnim stażem. – Ksiądz mnie wybrał do służenia przy ołtarzu. Rodzice pozwolili i jestem – mówi Marcel Szczepaniak, lat 11. – To ksiądz proboszcz wybrał mnie na ministranta. Ćwiczy z nami czytania, byśmy dobrze czytali, bez pośpiechu. Osobiście czytam tekst kilka razy, aby dobrze wypowiedzieć zwłaszcza trudniejsze słowa – zwierza się Jakub Piechota, lat 13. I dodaje: – Wiara to jest ważna tradycja, którą kultywujemy. Do grupy ministrantów w Krzeczowie należy też m.in. Kacper Ekiert, lat 11.

Ksiądz Miękina przedstawia Jerzego Burbana: – Jest artystą lutnikiem, służy do Mszy św. i jest jak kościelny.

– Mieszkam w parafii od 11 lat. W czasie pandemii proboszcz poprosił mnie, bym założył komżę, stanął przy ołtarzu i odciążył narzucane kościołowi frekwencyjne limity. I jak raz włożyłem komżę, tak zostałem do dzisiaj – cieszy się p. Jerzy. – Od parafian oczekuję solidarności, żeby ludzie mieli dla siebie więcej zrozumienia, przychylniej na siebie patrzyli i żeby rozumieli, że ksiądz jest osobą, która chce dla nich jak najlepiej, bo pragnie dla nich zbawienia – dzieli się swoimi nadziejami artysta lutnik.

Uroczystość

Państwo Guziakowie mieszkają w Wielkiej Brytanii. Zapragnęli jednak, by w uroczystości uczestniczyli również dziadkowie. Dlatego poprosili księdza proboszcza o to, aby ich córka Alicja mogła przystąpić do Pierwszej Komunii św. w krzeczowskiej parafii.

– Pierwsza Komunia św. to jest przyjęcie Pana Boga do swego serca – mówi Iwona Guziak. – Tak, to wielkie przeżycie duchowe – potwierdza Adrian Guziak. – Stresujemy się jako rodzice, ale musimy razem z naszym dzieckiem przeżyć ten wyjątkowy dzień – dodaje p. Iwona. – To dobry moment, by przypomnieć sobie własną Pierwszą Komunię św. i przeżyć to jeszcze raz, ze wzruszeniem jako coś wyjątkowego i pięknego – zwierza się p. Adrian.

– Wiara jest wyznacznikiem właściwej drogi, która mamy podążać. Wiara uduchawia człowieka. Bez wiary człowiek byłby pusty. Ona wychodzi z wnętrza człowieka. W Wielkiej Brytanii należymy do polskiej parafii, nie zatraciliśmy wiary – zaznaczają państwo Guziakowie.