Opis zesłania Ducha Świętego przekazany przez św. Łukasza w drugim rozdziale Dziejów Apostolskich ma przejrzystą strukturę. Rozpoczyna się on od dokładnego określenia czasu: „Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy”. Opowiadanie można podzielić na dwie części: pierwsza to relacja z wydarzenia podkreślająca działanie Ducha Świętego oraz druga – reakcja tłumu na to wydarzenie. Dla właściwego zrozumienia tego zdarzenia ważne jest odczytanie go w kontekście narracji Dziejów Apostolskich. Poprzedza go opis Wniebowstąpienia oraz uzupełnienia grona Dwunastu przez wybór Macieja na miejsce Judasza Iskarioty. Oba te elementy rzucają światło na wydarzenie Pięćdziesiątnicy. Jezus wstępujący do nieba wskazuje ostateczne przeznaczenie każdego wierzącego. Zasiadając po prawicy Ojca, posyła Ducha, który towarzyszy uczniom na przestrzeni dziejów. Duch zapewnia ciągłość i kontynuację misji Chrystusa we wspólnocie uczniów. Na istotną rolę wspólnoty w wydarzeniu zesłania Ducha Świętego wskazuje także uzupełnienie grona Apostołów, które staje się wyraźnym znakiem odbudowania nadszarpniętych przez zdradę relacji. Duch jest darem nie tylko dla poszczególnych osób, ale także dla wspólnoty zbudowanej na jedności wiary w Chrystusa.

Zesłanie Ducha Świętego wyraża się konkretnymi znakami: szum, gwałtowny wiatr, mówienie obcymi językami, a przede wszystkim znak ognia. „Ukazały się im też jakby języki ognia, które się rozdzielały, i na każdym z nich spoczął jeden”. Ogień jest symbolem Bożego objawienia i Bożej obecności. Wystarczy przywołać tutaj zawarcie przymierza na Synaju opisane w Księdze Wyjścia. Bóg zstępuje na górę pośród ognia i dymu (por. Wj 19, 18), które w sposób widzialny wyrażają niewidzialne misterium. W tym kontekście należy wspomnieć, że właśnie w żydowskie Święto Tygodni, przypadające 50 dni po Święcie Paschy (Pięćdziesiątnica), wspomina się nadanie Izraelowi Prawa na Synaju. Jak zawarcie przymierza synajskiego ukonstytuowało naród wybrany, tak zesłanie Ducha Świętego tworzy wspólnotę wierzących w Chrystusa. Ogień przyjmujący formę rozdzielających się języków to zewnętrzny wyraz rzeczywistości, która rozpoczyna się wraz z wylaniem Ducha.

Zmartwychwstały Chrystus zsyła Ducha obiecanego przez Ojca. Od tego momentu rozpoczyna się misja Kościoła, ciąg dalszy historii obecności Chrystusa wśród ludzi. Na tę powszechność wskazuje obecność Żydów ze wszystkich narodów pod słońcem oraz przedstawicieli innych ludów – od Mezopotamii aż po Rzym. W Łukaszowym opisie Pięćdziesiątnicy nie chodzi tylko o podkreślenie nadprzyrodzonego charakteru zachodzących wydarzeń. Znak ognistych języków trzeba odczytywać w powiązaniu z umiejętnością mówienia obcymi językami – konkretnym przejawem otrzymanego daru. Apostołowie napełnieni Duchem Świętym podejmują misję, posługując się mową zrozumiałą dla wszystkich. W ten sposób już na samym początku ugruntowana zostaje powszechność Kościoła, obejmującego wszystkie ludy i języki.