Kamil Krasowski: O czym jest Twoja najnowsza publikacja?

Dawid Makowski: Publikacja, którą wydałem w kwietniu, jest o posługach Kościoła: lektoracie, akolitacie i katechistacie. To trzy współczesne posługi dostępne dla wiernych obojga płci. Wywodzą się one z tzw. święceń niższych, czyli kilku dawnych urzędów Kościoła, które przyjmował każdy kleryk w drodze do święceń prezbiteratu. Obecnie stopnie te nie przynależą już do hierarchii duchowieństwa, lecz od 1972 r. są dostępne dla świeckich, którzy mogą je przyjmować na mocy chrztu św. Po Soborze Watykańskim II zreformowano bowiem te dawne święcenia i ustanowiono posługi. O tym właśnie jest moja książka: przedstawia historię, teologię i obecny kształt odnowionych posług liturgicznych Kościoła.

Skąd taka pasja i zamiłowanie do liturgii?

Moja pasja wynika z zachwytu liturgią. Już jako dziecko zastanawiałem się, dlaczego Msza św. ma taki, a nie inny kształt. Przez lata czytałem wiele podręczników, książek, czasopism i artykułów poświęconych liturgii, które inspirowały mnie do coraz głębszego wnikania w liturgię. W sposób szczególny przyczyniły się do tego dzieła Ojców Kościoła oraz teologów średniowiecznych (zwłaszcza bp. Amalariusza z Metzu). Podczas pandemii dostrzegłem wielką potrzebę mówienia o liturgii, dlatego wówczas rozpocząłem wraz z kilkoma znajomymi projekt „Z pasji do liturgii”, przez który „zarażamy” innych pasją do świętych ceremonii.

Jak znajdujesz czas na pisanie?

Obecnie mam na swoim koncie kilka książek, ponad 300 artykułów i wiele opracowań obrzędowych. Tworzę je na bieżąco, pisząc parę stron tekstu dziennie. Nie zawsze znalezienie czasu jest łatwe, ale wychodzę z założenia, że jak się coś kocha, to nie przepracuje się przy tym ani jednego dnia.

Kto pomaga Ci przy pisaniu prac takich, jak Twoja najnowsza książka?

Zawsze proszę kogoś wykształconego teologicznie w danej dziedzinie o pomoc przy redakcji artykułu lub książki. Współpracuję już z naukowcami, którzy pomagają mi przy sprawdzaniu publikacji. Przy tej pracy o posługach pomagało mi wiele osób, bo pisałem ją 4,5 roku, zaczynając w wieku 14 lat. W ostatniej fazie prac pomagali mi jezuita o. dr hab. Marek Blaza z Warszawy, ks. dr Marcin Kołodziej z Wrocławia, ks. dr Dawid Pietras z Krakowa, dr Łukasz Wolański z Wrocławia oraz dwaj kapłani z naszej diecezji: bp dr Adrian Put i ks. mgr lic. Andrzej Hładki. Jestem im wszystkim wdzięczny za pomoc. To dla mnie bardzo ważne i cenne, bo pozwala mi dostrzec, że prace, które piszę, są potrzebne i dobre. Dostrzegam w tym pewien dar od Boga, który chciałbym dobrze wykorzystać.

Dawid Makowski mimo młodego wieku ma na swoim koncie kilka książek, ponad 300 artykułów i wiele opracowań obrzędowych