Święty Anzelm przyszedł na świat w zamożnej rodzinie rycerskiej. W młodości usłyszał głos powołania, ale ojciec nie wyraził zgody, by Anzelm wstąpił do zakonu. Wkrótce młodzieniec wyruszył w świat, szukając odpowiedniego miejsca dla siebie. Po kilku latach zażywania przyziemnych uciech zrozumiał, że to, co świat ma do zaoferowania, jest tylko marnością. Wstąpił do benedyktynów w Le Bec, gdzie znalazł spokój.

Opactwo w Le Bec, dzięki opatowi Lanfrankowi, było centrum życia naukowego ówczesnej Europy. Stało się również miejscem, w którym wielki intelekt Anzelma mógł w pełni rozkwitnąć. W osobie przyszłego świętego połączyły się dwa światy: powołanie zakonne z życiem naukowym. Uczony mnich jako pierwszy poruszył problem wzajemnego stosunku wiary i rozumu. Do historii przeszedł jako ten, który nie zamierzał pojmować, by wierzyć, ale wierzył, by zrozumieć, oraz jako ojciec scholastyki. W sposób racjonalny dowiódł istnienia Boga (dowód ontologiczny). Anzelm pozostawił ogromny dorobek intelektualny, z którego korzystają kolejne pokolenia.

Wraz z Lanfrankiem w 1070 r. udał się do Canterbury, aby odbudować angielski Kościół po najeździe Normanów. Zaskarbił sobie tak wielkie uznanie, że ogłoszono go arcybiskupem Canterbury. Aż do śmierci próbował intelektem zgłębiać zagadnienia teologiczne.

Św. Anzelm z Canterbury ur. 1033 r. zm. 21 kwietnia 1109 r.