Mamy konkretne miejsce; dom, rodzinę, przestrzeń tę fizyczną i duchową, w której czujemy się bezpiecznie – przekonuje s. Ewelina w rozmowie z Niedzielą.
Maria Fortuna-Sudor: Siostro Ewelino, o czym świadczy tyle wieków trwania wspólnoty w tym miejscu?
Siostra Ewelina, bernardynka: Na pewno wymodlonym przez matkę fundatorkę, s. Teresę Zadzik, która była taką kontemplatywną duszą. Ta nasza wielowiekowa obecność w tym miejscu świadczy o Bożej Opatrzności. Zostałyśmy wpisane w Boży plan i spełniamy w nim konkretną rolę, realizując powołanie do życia kontemplacyjnego i to zarówno w wymiarze indywidualnym, jak i wspólnotowym. W to nasze trwanie Pan Bóg wpisał takie dary jak łaskami słynący obraz św. Józefa i cudowną figurkę Dzieciątka Jezus Koletańskiego. Widać, że Ktoś nad nami czuwa i pięknie to dzieło prowadzi.
Reklama
Czym charakteryzuje się wspólnota kontemplacyjna?
Nasze życie jest wypełnione modlitwą, pracą i wiarą w obecność Boga żywego. To fundament, na którym budujemy relację z Panem Bogiem oraz z bliźnimi. Pan Jezus jest dawcą sensu życia zakonnego. Z miłości do Niego możemy zrozumieć ogromną potrzebę trwania przed Panem na modlitwie uwielbienia, adoracji, dziękczynienia, a przede wszystkim wstawienniczej. Jako siostry klauzurowe nie udzielamy się na zewnątrz, ale jesteśmy bardzo otwarte na tych, którzy tutaj przychodzą. Pragniemy, aby oni doświadczyli tu rodzinnej atmosfery, ciepła, serdeczności, a przede wszystkim duchowego wsparcia, w czym szczególną, największą rolę spełnia Pan Jezus wystawiany i adorowany codziennie w Najświętszym Sakramencie.
Sensem istnienia zakonów kontemplacyjnych jest nieustanne ćwiczenie pamięci serca na obecność Bożą, na trwanie przed Panem nie tylko w chórze zakonnym. Całe nasze życie musi się stać modlitwą.
Jakie są atuty takiej formy służby Bogu?
Mamy konkretne miejsce; dom, rodzinę, przestrzeń tę fizyczną i duchową. W niej czujemy się bezpiecznie. Wiemy, że jest Ojciec niebieski, który nad nami czuwa. Atutem jest także klauzura. Jej zewnętrznym znakiem są kraty oddzielające nas od świata. Klauzura jest dla nas wielką łaską; chroni od wielu bodźców z zewnątrz, stawia granice. Pomaga zachować klimat wyciszenia, a to wspiera pracę nad sobą, we współpracy z Duchem Świętym, z łaską Bożą. Ale to jest ćwiczenie bardzo wymagające; w spotkania z Panem Bogiem angażujemy nasze zmysły i wyobraźnię, rozum, pamięć, serce... To są przestrzenie, w których nie ma jakby granic. I tu trzeba bardzo czuwać nad sobą, żeby nie wpaść w rutynę. Ale też nie ulec złudzeniom. Dla mnie cudownym doświadczeniem tutaj, w klauzurze było odkrywanie, że Pan Jezus jest obecny w dzisiejszym świecie, w moim konkretnym życiu, w tym miejscu, że On jest żywy. Wierzę, że dla Pana Boga nie ma rzeczy niemożliwej.
Wierzą w to także osoby proszące siostry o modlitwę wstawienniczą. Jakie intencje omadlają siostry bernardynki?
Jest ich mnóstwo. Modlimy się w intencji naszej ojczyzny, o pokój na Ukrainie i na całym świecie. Bardzo wiele małżeństw prosi tu o potomstwo i wyproszonych dzieci wciąż przybywa! Przyjeżdżają ludzie chorzy, po wypadkach i mimo iż lekarze nie dają już nadziei, odzyskują zdrowie. Mamy też bardzo dużo intencji o uratowanie małżeństwa, o pojednanie w rodzinie. No, dzieją się cuda. A my, pamiętając, że przeszłość należy do Bożego Miłosierdzia, przyszłość – do Bożej Opatrzności, a teraźniejszość – do miłości, staramy się żyć chwilą obecną.
Siostry bernardynki są w Krakowie od XV wieku. Od połowy XVII wieku mieszkają w klasztorze św. Józefa przy ul. Poselskiej, służąc swymi charyzmatami nie tylko lokalnej społeczności. Aktualnie ich wspólnota liczy 18 sióstr, z których najstarsza ma 90 lat. Na: https://bernardynki.com/można poznać ich historię, misję i współczesne oblicze.
Antoine Taveneaux \Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0
Młody mężczyzna ukradł, spalił i roztrzaskał część relikwii palca św. Mikołaja z bazyliki w Saint-Nicolas-de-Port w Lotaryngii. Według francuskich mediów, podczas przesłuchania powiedział policji, że chce „walczyć z fetyszyzmem”. Relikwia palca św. Mikołaja jest czczona w Lotaryngii od ponad 900 lat.
Miejscowi wierni, diecezja Nancy-Toul i burmistrz miasteczka określili czyn jako bezsensowny. Na 20 listopada jest zaplanowany w bazylice katolicki obrzęd pokutny.
Papież Leon XIV na zakończenie wizyty w Peru odprawi w poniedziałek Mszę św. w stolicy kraju - Limie, na której oczekiwane są setki tysięcy osób. Po Eucharystii wyruszy w drogę powrotną do Rzymu. W czasie podróży do Ameryki Południowej odwiedził też Urugwaj i Argentynę.
Najbardziej intensywnym dniem całej papieskiej podróży była niedziela, w programie której były trzy przeloty samolotem i pobyt w różnych strefach klimatycznych.
Szacunek dla ciała sprawcy nie pomniejsza krzywdy ofiar
2026-11-16 17:44
ks. Łukasz
Karol Porwich/Niedziela
Wydarzenia z 7 listopada 2026 roku wstrząsnęły całą Polską. Michał O. zamordował swoich rodziców oraz siostrę, a także strzelał do nieznanych sobie osób na krakowskim Rynku i odebrał życie 6 osobom, raniąc przy tym kilkanaście innych. Ta tragedia rodzi również pytania dotyczące losu ciała sprawcy.
Wśród nich jest pytanie o pogrzeb zmarłego zbrodniarza. Co zrobić z ciałem sprawcy, skoro nikt z rodziny się po nie nie zgłasza? i drugie, czy należy mu się pogrzeb katolicki? Odpowiedzi na te pytania rozgrzewają internet, a dziś Łukasz Gibała, prezydent Krakowa zapowiedział, że jeśli rodzina nie odbierze ciała zamachowca, będzie wnioskował do Collegium Medicum UJ o przyjęcie go na cele naukowe i medyczne. Zastrzegł, że wymagałoby to zgody uczelni; w takim przypadku miasto nie organizowałoby pogrzebu w mieście. Gdy mówimy o tak wielkiej tragedii, jaka rozegrała się w Krakowie, pamiętamy przede wszystkim o ofiarach i ich bliskich. Ich cierpienia nie wolno przykryć fałszywą dyskusją o miłosierdziu. Zbrodnia pozostaje złem, ale nie odbiera ludzkiemu ciału godności, która nakazuje traktować je z należnym szacunkiem. W tym kontekście nauczanie Kościoła dopuszcza sekcję zwłok i badania naukowe. Katechizm mówi, że autopsje mogą być moralnie dozwolone ze względu na postępowanie prawne lub badania naukowe. Z kolei papież Pius XII przypominał, że sama wartość badań nie czyni każdej metody moralnie dopuszczalną: trzeba uwzględnić prawa innych osób i granice wyznaczone przez porządek moralny. Jego wypowiedzi o medycynie nie rozstrzygają wprost szczegółowej sytuacji przekazania całego, nieodebranego ciała do badań. Pokazują jednak, że cel naukowy nie zwalnia z obowiązku poszanowania człowieka i jego ciała. Przekazanie ciała na cele naukowe nie oznacza jednak rezygnacji z prawa do godnego pochówku. Ciało po zakończeniu badań powinno zostać pochowane lub skremowane, a doczesne szczątki potraktowane zgodnie z zasadami przypisanymi pochówkowi. I tu przechodzimy do kolejnego punktu, czy takiej osobie należy się pogrzeb katolicki? Przede wszystkim taki pogrzeb nie jest nagrodą za dobre życie ani pochwałą czynów zmarłego. Kościół oddaje zmarłemu należny szacunek i modli się w obliczu jego śmierci; nie ogłasza, że życie tego zmarłego było dobre, święte i nie usprawiedliwia jego czynów. Obrzędy pogrzebu przewidują różne formy celebracji, zależnie od okoliczności; możliwy jest także obrzęd pogrzebowy bez Mszy świętej. Prawo kanoniczne przewiduje odmowę pogrzebu kościelnego. Dotyczy to niektórych jawnych grzeszników, jeśli przed śmiercią nie dali żadnych znaków skruchy i pogrzeb nie może się odbyć bez publicznego zgorszenia wiernych. Gdy pojawia się wątpliwość, sprawę należy przedstawić miejscowemu ordynariuszowi. Nie ma więc reguły: „popełnił najcięższą zbrodnię, zatem pogrzeb zawsze jest wykluczony”. W przypadku sprawcy krakowskiej tragedii nie mamy podstaw, by publicznie przesądzać, czy przed śmiercią dał jakikolwiek znak skruchy ani jak wszystkie okoliczności należałoby ocenić w świetle kan. 1184. W przypadku wątpliwości decyzja należy do miejscowego ordynariusza. W debacie medialnej łatwo wpaść w pułapkę. Jedna prowadzi do zmniejszenia zbrodni i fałszywego miłosierdzia, druga do posiadania prawa do potępienia zbrodni i odmówienia zmarłemu wszelkiej godności. Tymczasem chrześcijańskie podejście do ciała ludzkiego nie jest uniewinnieniem człowieka, a modlitwa za zmarłego nie pochwala tego, co zrobił. Można jednocześnie pamiętać o ofiarach, domagać się sprawiedliwości i nie zgadzać się na poniżanie ludzkich zwłok. Bo przecież pamięć o ofiarach i szacunek dla ciała sprawcy to dwa odrębne tematy. Jeśli ciało zostanie przekazane do badań naukowych, trzeba zadbać, by było to rozwiązanie godne i zgodne z właściwymi zasadami, a nie aktem odwetu. Jeśli pojawi się pytanie o pogrzeb katolicki, należy rozstrzygnąć je w świetle prawa kanonicznego i konkretnych okoliczności, nie zaś za pomocą zbiorowego sądu. Jest to trudna próba moralna, ale właśnie w takich chwilach możemy stanąć niczym na egzaminie z wiary, czy potrafimy bronić godności człowieka, nie zmniejszając zarazem krzywdy jego ofiar. A poza tym chrześcijańska nadzieja każe nam pamiętać o bólu tych, którzy zostali, i o tym, że nawet po śmierci ciało człowieka należy traktować z godnością.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.