Ksiądz Edward Giemza jest proboszczem w sędziszowskiej parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła od 2015 r. – Wiele się u nas od tamtego czasu zmieniło – przekonują parafianie. I nie chodzi tylko o zmiany zewnętrzne, chociaż te też są widoczne gołym okiem. Chodzi o relacje.

Proboszcz, z którym chce się pogadać

Grzegorz Kapral jest mieszkańcem Boleścic, jednej z parafialnych wiosek. Jako szafarz, czynnie zaangażowany w liturgię, ceni sobie ten zaszczyt i uważa, że tę funkcję i zachętę do bycia szafarzem zawdzięcza proboszczowi. – Otwarcie dla nas, świeckich, drzwi plebanii, zaproszenie nas do dyskusji, gotowość wysłuchania – to jest to, co mi najbardziej odpowiada w stylu posługiwania naszego księdza proboszcza – mówi. I wylicza: powołanie Rady Parafialnej (dotychczas jej nie było), zatrudnienie kościelnego, przygarnięcie ministrantów, zajęcie się sprawami gospodarskimi, czemu służy m.in. organizacja sierpniowego festynu na potrzeby parafii (podczas którego rozmawiamy). – Proszę zobaczyć, festyn to w dużym stopniu dzieło proboszcza; te ozdobne kogutki na aukcję i miody z jego pasieki to wyraz osobistego zaangażowania. I proszę spojrzeć, jak wyglądają otoczenie kościoła, grota Matki Bożej, fasada, ogrodzenie. Tak kilka lat temu nie było... – zaznacza p. Grzegorz.

– Festyny parafialne (pierwszy w 2017 r.) nastawione na nasze lokalne konkretne cele to był pomysł ks. Edwarda Giemzy – opowiada Ewa Stabrawa. – W tym roku dochód z festynu wesprze budowę alejek na cmentarzu parafialnym. Z poprzednich finansowane były, o ile pamiętam, otoczenie kościoła, po części ogrzewanie, elewacja. W festynach też chodzi o poczucie wspólnoty, integrację. Proboszcz bardzo nas na to uczula, szczególnie teraz, po izolacji pandemicznej – wyjaśnia p. Ewa. I dodaje, że ks. Edward jest otwarty na sprawy pomocy społecznej i wolontariatu, że rozbudza kult Matki Bożej, a także zabiega o przypomnienie sylwetki pierwszego powojennego szefa Caritas w diecezji i proboszcza Sędziszowa – śp. ks. Mariana Łuczyka, który zmarł w opinii świętości i właśnie w Sędziszowie jest pochowany (opracowano folder poświęcony ks. Łuczykowi). Proboszcz jest estetą; kościół, plebania, otoczenie nie mają przypadkowych elementów, a ileż radości dała parafianom, szczególnie najmłodszym, budowa monumentalnej szopki bożonarodzeniowej, rękami księdza proboszcza i dwójki jego przyjaciół. Kilkadziesiąt klasycznych figur sprowadzono z Włoch, kilkadziesiąt innych budowano na bazie lokalnej tradycji. W szopce był już np. ruchomy pociąg (Sędziszów to miasteczko wyrosłe wokół kolei), zbudowano całą architekturę typową dla miasteczka: domy, osiedla, drogi, stawy itd. – Rokrocznie będziemy ją rozbudowywać, dokładać nowe elementy – zapowiada proboszcz.

– Dla mnie ważne jest to, że proboszcz nie jest politycznie zaangażowany, a nawet jeśli jest, to nie w sposób rażący. Chodzi mi konkretnie o niefaworyzowanie żadnej opcji. Polityka oddala ludzi od Kościoła – uważa p. Franciszek (niektórzy się z tym nie zgadzają – przyp. red.). – Naszego proboszcza cechuje skromność. Nie lubi brylowania w mediach, występów publicznych – uzupełnia Ewa Stabrawa. Nie lubi, a mógłby – ks. Edward Giemza, rocznik 1968, to także znakomity piłkarz, dzisiaj już nieaktywny. Przez lata był zawodnikiem reprezentacji Polski księży w piłce nożnej halowej – drużyny, która nie raz sięgała po tytuł mistrza Europy.

Talent rozwija ciężką pracą

– Każda parafia potrzebuje przywódcy, który będzie umiał pociągnąć za sobą wiernych. Ksiądz Dariusz Sieradzy, pracujący u nas od 2010 r., jest dobrym organizatorem – zauważa Krystyna Lewandowska z parafii bł. Wincentego Kadłubka w Domaszowicach. – Motorem wielu inicjatyw jest założona przez niego Rada Rycerzy Kolumba, która współdziała z parafianami. Najbardziej widoczny efekt jego wysiłków to pięknie ukończona świątynia. Wprowadził on festyny parafialne na rzecz budowy kościoła; organizuje rajdy, pielgrzymki do sanktuariów; rozwija kult świętych: powstały kaplice bł. Wincentego Kadłubka, spowiedzi i inne. Zainicjował w parafii Dzień Męża i Żony (13 lipca) – to umacnia małżeństwa. Promuje również kulturę, np. przez organizowanie pięknych koncertów tenorów, z Bogusławem Morką na czele, czy koncertów kolęd – wymienia p. Krystyna. Budowa kościoła, ogromne wyzwanie dla małej parafii (ponad 1,2 tys. wiernych), szła w parze z umacnianiem duchowym wspólnoty. Jak podkreśla nasza rozmówczyni, jeśli chodzi o finanse, ksiądz nie naciska, jest dyplomatą. Przykładowo, kiedyś z ambony powiedział: – Słuchajcie, jak byłoby tutaj pięknie, gdyby w tym oknie był witraż. Może znalazłby się sponsor? A za tydzień okazało się, że znalazł się niejeden darczyńca. Krystyna Lewandowska jest wdzięczna proboszczowi za poczucie humoru i uśmiech.

– Wie, kto ma gorszą sytuację, i dyskretnie razem z rycerzami niesie wsparcie materialne albo w postaci pracy fizycznej. A ci, co mają więcej, pomagają z kolei księdzu – zapewnia.

Sołtys i radny Artur Lis zaznacza, że lubi podejście proboszcza do ludzi i jego otwartość. – Nie chodzi o to, abym się chciał przypodobać, wystarczy popatrzeć na wiele efektów jego pracy: w krótkim czasie powstał kościół, zaczęły działać różne wspólnoty. Dużo się u nas dzieje. A trzeba powiedzieć, że ks. Darek trafił na parafię podzieloną – wyznaje. I dodaje, że proboszcz dużo robi w celu integracji parafian, np. organizuje doroczne festyny, koncerty, dożynki. – Ostatnio byliśmy np. z księdzem na kolejnym rajdzie rowerowym, uczestniczyło w nim ponad sześćdziesiąt osób.

Małgorzata Długosz-Wolska u proboszcza ceni to, że słucha parafian. – Można z nim rozmawiać, dyskutować; bierze pod uwagę różne pomysły i sugestie. Jego idee, np. w kwestii aranżacji wnętrza nowej świątyni, są przemyślane, poparte rozmową z ekspertami. Ma być elegancko i z gustem. Pracowałam w parafialnym zespole synodalnym. Ksiądz Darek pozostawił nam wolność, sformułowane wnioski i refleksje wysłał bez jednej poprawki. Podczas spotkań zasygnalizowaliśmy potrzebę kazań katechetycznych i ksiądz podjął naszą myśl. Będzie też koło biblijne. To jest klasyczny przykład talentu od Boga, który został rozwinięty pracą – tłumaczy p. Małgorzata.

Duszpasterstwo proboszcza nazywa tym prawdziwym, a nauczanie – klarownym. Podkreśla, że zależy mu na parafianach, stąd różne inicjatywy modlitewne. Wkrótce będą wprowadzone relikwie Ojca Pio, a na placu stanie figura tego świętego. Na nabożeństwo ku czci św. Rity przyjeżdżają osoby nawet z Kielc. Kobieta docenia podejście księdza do starszych, umiejętność rozmowy w trudnych sytuacjach, wyczucie i delikatność w bolesnych momentach, np. w trakcie pogrzebu. – Wiele spraw potrafi wytłumaczyć w sposób dyplomatyczny. Zatrzymywali się u nas dłużej różni księża, także w czasie zawirowań w kapłaństwie, i wiem, że bardzo dobrze się tu czuli. Widzimy także, jak wspiera naszego wikariusza ks. Andrzeja – opowiada Małgorzata Długosz-Wolska.

Dużo daje również jego poczucie humoru. A piłka nożna – jedna z jego pasji, poparta dużymi sukcesami – stała się narzędziem duszpasterskim. Powołał drużynę ministrancką, z którą jeździł na mecze ligi ministranckiej. Prywatnie kolekcjonuje zegary.

Każde zwyczajne kapłaństwo jest nadzwyczajne – ludzie o tym wiedzą i bardzo potrzebują takich księży w parafiach.