Parafia w Krasnem jest wiekową parafią – jej początki sięgają XIV w. – a nowo konsekrowana świątynia została wzniesiona obok dawnego, zabytkowego kościoła parafialnego. Od momentu konsekracji pierwszej świątyni – 14 września 1742 r. – minęło 270 lat. Na przestrzeni tego czasu Krasne znacząco się powiększyło i w 1988 r. parafianie zdecydowali o budowie nowego, większego kościoła. Po 8 latach świątynia została oddana do sprawowania kultu, a w kolejnych latach była uposażana i upiększana. W pierwszą niedzielę października 2022 r. została konsekrowana przez biskupa rzeszowskiego Jana Wątrobę w obecności biskupa pomocniczego Edwarda Białogłowskiego.
Prezentując historię budowy kościoła Jan Furtek – przedstawiciel rady parafialnej – wyraził wdzięczność Bogu, który działał przez ludzi, by powstał w Krasnem nowy dom Boży. Jak zaznaczył, wiele z osób pracujących przy budowie kościoła i wspierających materialnie to dzieło nie doczekało momentu konsekracji. Są wśród nich trzej proboszczowie: ks. Władysław Szypuła, ks. Adam Szymański i zmarły w 2020 r. ks. Adam Dziuba. Modlitwa w intencji zmarłych budowniczych, ofiarodawców i duszpasterzy została włączona w ofiarę eucharystyczną celebrowaną w czasie uroczystości.
W homilii biskup Jan zaznaczył m.in., że po to budujemy świątynie, by spotkać się z Chrystusem, który patrzy na człowieka z miłością, zna każdego po imieniu, zaprasza do przyjaźni z sobą i chce prowadzić do zbawienia. W każdej świątyni katolickiej, mówił biskup rzeszowski, tabernakulum przypomina o obecności Chrystusa, do którego można przychodzić z wdzięcznością, z prośbami w różnych potrzebach i po miłosierdzie w świadomości własnej grzeszności. Chrystus obdarza miłością i nikogo nie chce odrzucać – przypominał ordynariusz rzeszowski. Po homilii, zgodnie z liturgicznymi obrzędami, biskup Jan namaścił krzyżmem świętym ołtarz do sprawowania Eucharystii oraz ściany kościoła.
Do uroczystej konsekracji kościoła wspólnota parafialna w Krasnem przygotowywała się duchowo przez tygodniowe misje święte. Proboszcz ks. Witold Wójcik dziękował parafianom za liczny udział w tych „ćwiczeniach duchowych”. W przebieg samej uroczystości byli zaangażowani duszpasterze: ks. Sebastian Knurek i ks. Daniel Nowak, Liturgiczna Służba Ołtarza, członkowie grup duszpasterskich i strażacy ochotnicy z Krasnego. Swój znaczący udział miały również Siostry Franciszkanki Rodziny Maryi. Relikwie ich założyciela – św. abp. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego zostały umieszczone w podstawie mensy konsekrowanego ołtarza, na którym każdego dnia będzie celebrowana Msza święta.
Takiego błogosławieństwa dokonuje się raz w historii każdego kościoła. To wpływa na miejscową wspólnotę, aby godnie uczestniczyła w Eucharystii, słuchała Słowa Bożego i przyjmowała sakramenty św. – powiedział abp Andrzej Dzięga.
Kościół jest wspólnotą wszystkich ochrzczonych w imię Trójcy Przenajświętszej. Fundamentem życia człowieka wierzącego jest każdorazowa Eucharystia, która jest sprawowana we wszystkich świątyniach świata. Materialny wymiar każdej świątyni ma więc ogromne znaczenie dla kształtowania naszych postaw. Błogosławione znaczenie, szczególnie w naszej archidiecezji, mają kolejne budowy od podstaw nowych kościołów, które jednoczyć mają wiernych na modlitwie uwielbienia Boga. Zwieńczeniem tej prawdy o kościołach są ich konsekracje. Podniosłą, kolejną uroczystość konsekracji świątyni parafialnej przeżyła 3 czerwca parafia oddana NMP Matce Kościoła na szczecińskim Bezrzeczu.
Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.
Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie.
W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami.
W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń.
Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus.
Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej.
Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody.
Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
Polska Prowincja Zakonu Karmelitów wydała oświadczenie i poinformowała o uwolnieniu br. Grzegorza Gawła z białoruskiego więzienia. To wydarzenie stało się powodem wielkiej radości i wdzięczności za dar wolności.
Z wielką radością przyjęliśmy informację, że 28 kwietnia br. brat Grzegorz Gaweł O.Carm. został uwolniony z białoruskiego więzienia. To dla nas, jego współbraci z Polskiej Prowincji Zakonu Karmelitów, jak również dla wszystkich osób, które otaczały go modlitwą, ogromna ulga i powód do wdzięczności.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
