Autor Listu do Hebrajczyków nazywa Chrystusa przewodnikiem wiary. Określenie to z jednej strony podsumowuje dotychczasowe rozważania, zawierające przykłady wiary bohaterów Starego Testamentu, z drugiej zaś – otwiera nowy wątek, w którym uwaga skupia się już nie na poszczególnych świadkach wytrwałości w wierze, ale na samym Jezusie jako na fundamencie wiary i jej wzorze.

Greckie słowo przetłumaczone jako „ten, który przewodzi”, ma szeroki zakres znaczeniowy. Może oznaczać przywódcę, władcę, twórcę czy założyciela. W Starym Testamencie odnosi się do przywódców Izraela w czasie jego wędrówki na pustyni, do przełożonych pokoleń, a także do sędziów sprawujących rządy nad Izraelem. W Nowym Testamencie termin ten zawsze używany jest w odniesieniu do Jezusa: „Dawca życia” (Dz 3, 15), „Władca i Zbawiciel” (Dz 5, 31), „przewodnik zbawienia” (Hbr 2, 10). Nowy Testament podkreśla zatem nie tylko wymiar władzy i panowania, ale także aspekt pochodzenia i początku. Jezus panuje jako dawca, a jednocześnie rękojmia udzielonego daru.

List do Hebrajczyków akcentuje bardzo wyraźnie ścisły związek między wiarą i wytrwałością w przeciwności i cierpieniu. Wytrwałość jest naturalnym kontekstem, w którym wiara nie tylko może być zachowana, ale przede wszystkim może się rozwijać. Jezus – uniżony w śmierci na krzyżu i wywyższony na prawicę Ojca uosabia w najpełniejszy sposób postawę wytrwałości i związaną z nią obietnicę. Jako prawdziwy Mistrz nie tylko do niej wzywa, ale przede wszystkim ukazuje ją własnym życiem. Właśnie dlatego autor Listu do Hebrajczyków zachęca adresatów do wpatrywania się w przykład Jezusa.

Jezus jest przewodnikiem tych, którzy podążają drogą wiary. Jako przewodnik jest przede wszystkim fundamentem tej wiary. To jednak nie wszystko. Jezus przewodzi swoim uczniom na drodze wiary, ponieważ jako pierwszy osiągnął ostateczny horyzont wiary – pełnię Bożej obietnicy. Stoi On zatem u początku wiary jako jej gwarant. Wiara ta jest jednak nie statycznym, jednorazowym wydarzeniem, lecz konkretną drogą i na tej drodze Jezus jest najpewniejszym przewodnikiem.

Chrześcijanin ma zatem spoglądać na Jezusa jako na źródło swojej wiary. Jezus jest obecny na drodze wiary ucznia jako przewodnik, wskazujący jednocześnie ostateczny cel oraz sposoby jego osiągnięcia. Z tej perspektywy wiara jawi się przede wszystkim jako osobista relacja łącząca Mistrza i ucznia. Jezus staje się najdoskonalszym przewodnikiem wiary, ponieważ jest także towarzyszem swoich uczniów. Na swojej drodze wiary uczniowie nie konfrontują się z abstrakcyjnym nauczaniem czy nieosiągalnymi ideałami. Na tej drodze spotykają kogoś bliskiego – Jezusa, który do wiary zaprasza, pobudza do jej rozwijania i pomaga w jej pełnej realizacji. Wiara to spotkanie z Jezusem – przewodnikiem i towarzyszem.