Święty Jan z Ávili urodził się w rodzinie szlacheckiej o korzeniach żydowskich. Już jako 14-latek studiował prawo na uniwersytecie w Salamance, a potem filozofię i teologię w seminarium w Alcalá. Od samego początku jednak chciał służyć biednym. Po śmierci swoich rodziców rozdał majątek ubogim, a na przyjęcie po święceniach kapłańskich zaprosił dwunastu żebraków i osobiście im usługiwał. Jego wielkim pragnieniem były misje w Ameryce, jednak na polecenie arcybiskupa Sewilli został misjonarzem ludowym. Głosząc misje w Andaluzji, katechizował dzieci, uczył dorosłych modlitwy, był gorliwym spowiednikiem. W 1531 r. trafił do więzienia inkwizycji, gdyż oskarżono go o herezję iluminizmu (przeświadczenie, że prawdę można poznać wyłącznie intuicyjnie, dzięki oświeceniu umysłu przez Boga). Po licznych interwencjach oczyszczono go jednak z zarzutów i został uwolniony. Założył m.in. uniwersytet w Baeza, na południu Hiszpanii. Powołał także do istnienia stowarzyszenie życia wewnętrznego. Prowadził korespondencję duchową m.in. z Ludwikiem z Granady, Ignacym Loyolą i Teresą z Ávili.

Podczas kanonizacji bł. Jana z Ávili, 31 maja 1970 r., papież Paweł VI powiedział: „Nazwisko Jana z Ávili wiąże się z jego najważniejszym dziełem, słynnym Audi, filia, które jest księgą wewnętrznego nauczania, pełną religijności, chrześcijańskiego doświadczenia, ludzkiej dobroci. Poprzedziła ona Filoteę, dzieło w pewnym sensie analogiczne innego świętego, Franciszka Salezego, oraz całą literaturę ksiąg religijnych, która nadała głębi i szczerości katolickiej formacji duchowej od soboru trydenckiego do dnia dzisiejszego. Również w tym Ávila jest wzorowym nauczycielem”. Benedykt XVI natomiast, gdy ogłaszał św. Jana z Ávili doktorem Kościoła powszechnego 7 października 2012 r., podkreślił, że św. Jan, „znając głęboko Pismo Święte, obdarzony był żarliwym duchem misyjnym. Umiał przenikać ze szczególną głębią tajemnice odkupienia, którego Chrystus dokonał dla ludzkości. Człowiek Boży jednoczył nieustanną modlitwę z działaniem apostolskim. Poświęcił się kaznodziejstwu i rozwijaniu praktyki sakramentalnej, koncentrując swe zaangażowanie na udoskonaleniu formacji kandydatów do kapłaństwa, zakonników i świeckich, mając na względzie owocną reformę Kościoła”.