Bez pomocy Bożej nie możemy nic uczynić, co dla naszego zbawienia mogło by być korzystnym. A ponieważ Bóg nie ma żadnego obowiązku udzielać nam swej pomocy, która jest czystym darem łaski, to pragnąc ją otrzymać, koniecznie musimy o nią prosić. Św. Zygmunt Feliński uczył, że Ojciec Niebieski zna nasze potrzeby i mógłby im zadośćuczynić, nie potrzebując, byśmy Mu je przedstawiali. Jednak, „obdarzywszy nas wolną wolą, tak dalece dar ten szanuje, że w żadnym wypadku przymusu czynić nam nie chce, gdyż inaczej nie bylibyśmy za uczynki nasze odpowiedzialnymi”.

W imię Jezusa

Bóg czeka więc, byśmy sami wzywali o Jego pomoc i wówczas chętnie z nią przybywa, kiedy widzi szczere jej pragnienie. Święty pasterz stolicy podkreślał, że ani dobra chęć, ani szczere nabyte już zasługi nie stanowią tytułu, dla którego człowiek miałby prawo dopominać się o Bożą łaskę.

Tylko w imię Zbawiciela „godzi się nam błagać o zmiłowanie i tylko taka modlitwa u niebieskiego Ojca posłuchanie znajduje”. Nie wynika z tego, byśmy nie mieli ufać, że otrzymamy to, o co prosimy. Arcybiskup zaznaczał, że chociaż prawa do łaski nie mamy, to jednak mamy obietnicę, iż Bóg nie odrzuci naszych próśb, byle były korne, zaniesione w imię zasług Jezusa i byle przedmiot ich był zgodny z chwałą Bożą i z prawdziwym pożytkiem naszych dusz.

A co, jeśli nie otrzymujemy tego, o co prosimy? Święty arcybiskup wskazywał, że przyczyny tego szukać należy albo w samym przedmiocie modlitwy, który być może sprzeciwia się chwale Bożej i naszemu zbawieniu, albo w sposobie, w jaki prosimy. Zakraść do niego mogły się: pycha, gorycz lub niecierpliwość.

Św. Zygmunt Feliński podkreślał, że skupienie ducha, modlitwa i rozmyślanie to warunki konieczne do postępu na drodze życia duchowego. Bez skupienia „światowe roztargnienia opadną nas jak owe ptaki, co ziarno zasiane przy drodze rozchwytują i wszelkie nasienie łaski wprzód jeszcze pochwycą, nim korzeń w duszy zapuścić zdoła”. Brak modlitwy uniemożliwi duszy wynurzenie się przed Panem i odkrycie przed Nim swoich tajników, a także wypowiedzenie potrzeb i utrapień. Jeśli z kolei człowiek nie będzie rozmyślał nad tajemnicami wiary i życiem Zbawiciela, nie pozna Boga i Jego świętej woli. Nie będzie także świadom swoich wad i nie nauczy się im zaradzać.

Z wiarą i ufnością

Święty arcybiskup zachęcał również do znalezienia właściwego dla siebie sposobu modlitwy. Zaznaczał, że duch modlitwy nie zależy na „mnożeniu ustnego nabożeństwa, ale na skupieniu ducha i ścisłym zjednoczeniu z Bogiem”. Najwłaściwszym sposobem modlenia się jest ten, który nas najszybciej zbliża do Boga, a pomóc w jego znalezieniu może doświadczenie i rada spowiednika.

Ponieważ Bóg jest nieomylny, więc nie tylko możemy, ale i powinniśmy ufać, że nas wysłucha, jeśli tylko dopełnimy wymaganych warunków. Nie dlatego, że jesteśmy warci nagrody, lecz że nam ją przyobiecał. Św. Zygmunt Feliński uczył, że powinniśmy więc modlić się z wiarą, iż Bóg może uczynić wszystko, o co Go prosimy, i z ufnością, że to uczyni, jeśli prosimy dobrze.