Obaj absolwenci są autorami prac inżynierskich powstałych we współpracy z diecezją legnicką.

Wit Grosicki

Inżynier Wit Grosicki dokonał analizy ekonomicznej i technicznej ogrzewania budynków sakralnych. W trakcie realizacji swojej pracy inżynierskiej odwiedził kościoły rzymskokatolickie w Legnicy i w Jaworze oraz ewangelicko-augsburski w Cieplicach. Ponadto poddał weryfikacji źródła ogrzewania możliwe do zastosowania w budynkach sakralnych, niestosowane w odwiedzonych przez siebie kościołach. Jednym z wniosków było stwierdzenie, że ogrzewanie całej kubatury kościoła, np. metodą nadmuchową, jest ekonomicznie uzasadnione tylko w parafiach, w których sprawuje się relatywnie dużą liczbę Mszy św. i nabożeństw przy jednoczesnej dużej frekwencji. Poza tym w przypadku miast, w których występuje kilka bądź kilkanaście parafii, stosowanie ogrzewania kościoła, które znacząco podwyższa komfort cieplny przebywających tam wiernych w okresie zimowym, w sposób znaczący dochodzi do zjawiska tzw. churchingu. Polega ono na uczęszczaniu do takiego kościoła większej ilości wiernych także z innych parafii. Wydaje się, że w czasie obniżonych temperatur, komfort cieplny ma tu decydujące znaczenie. Biorąc pod uwagę system finansowania Kościoła, zjawisko to ma też wpływ na stabilność finansową parafii, z których wierni przechodzą do innych kościołów.

Według analizy inż. Wita Grosickiego optymalnym systemem grzewczym w budynkach sakralnych są promienniki, których wpływ na komfort cieplny wiernych jest wystarczający, energochłonność akceptowalna. Umożliwia też precyzyjnie dostosowanie ogrzewanej strefy, do bieżącej potrzeby wynikającej z liczby wiernych. Autor poddał analizie również maty grzewcze, instalowane na ławkach. Rozwiązanie wydaje się równie atrakcyjne, jak strefowe stosowanie promienników, gdyż dany element maty załącza się wtedy, kiedy wierny na niej usiądzie. Tym samym powierzchnia grzewcza w sposób automatyczny dostosowuje się do liczby wiernych. Jednakże wedle wielu publikacji medycznych, nie zaleca się tego systemu grzewczego.

Krzysztof Jarosz

Inżynier Krzysztof Jarosz wykonał projekt modernizacji ogrzewania w sanktuarium św. Jacka w Legnicy, z wykorzystaniem odnawialnych źródeł energii. Jego koncepcja bazuje na powietrznej pompie ciepła, której zasada działania przypomina zasadę działania lodówki, z tym że celem pompy ciepła jest wyciągnięcie ciepła z zewnątrz do wewnątrz, czyli odwrotnie jak w przypadku chłodziarki. Pompa ciepła potrafi pracować nawet przy temperaturach znacznie poniżej zera, ale jej efektywność zmniejsza się, a pobór energii elektrycznej wzrasta. Z tego powodu projekt zakłada również instalację fotowoltaiczną, która skompensuje pobór energii elektrycznej potrzebnej do działania pompy ciepła. Takie rozwiązanie systemu ogrzewania jest niezwykle wygodne, ze względu na brak obowiązku zakupu, gromadzenia i dostarczania paliwa oraz usuwania popiołu.

Tradycję nagradzania absolwentów Politechniki Wrocławskiej, którzy podejmowali prace dyplomowe we współpracy z diecezją legnicką, zapoczątkował biskup senior prof. Zbigniew Kiernikowski, a pierwszym promotorem pomocniczym ze strony diecezji był ks. dr Marek Kluwak.