Ośrodek we współpracy z parafią prowadzi Caritas Archidiecezji Gdańskiej. Lokalizacja ośrodka nie jest przypadkowa. Ujeścisko to dzielnica Gdańska, gdzie mieszka bardzo dużo rodzin z dziećmi. Tu również znalazło schronienie wielu uchodźców z Ukrainy. – W tym miejscu ma działać świetlica, do której będą przychodziły dzieci z Ukrainy. Chcemy, żeby to miejsce tętniło życiem i było otwarte na wszystkich, którzy potrzebują pomocy – powiedział 16 marca podczas inauguracji ośrodka ks. Janusz Steć, dyrektor Caritas Archidiecezji Gdańskiej.
Uroczystego poświęcenia dokonał abp Tadeusz Wojda. – Cieszę się, że ten dom może być otwarty dla najmłodszych. Wiemy, że coraz więcej osób przybywa do nas z Ukrainy. Kiedy dorośli będą musieli załatwiać różne formalności, związane chociażby z pracą, pojawi się konieczność opieki nad dziećmi. Dlatego powstają takie miejsca jak to. Zapraszamy wszystkich potrzebujących, aby tutaj, pod czujną opieką wykwalifikowanego personelu, mogli pozostawić swoje pociechy – powiedział metropolita gdański. Jednocześnie zwrócił uwagę na potrzebę zapewnienia najmłodszym poczucia bezpieczeństwa. – Trzeba zrobić wszystko, żeby czas tutaj spędzony był dla dzieci czasem radości i pokoju. One powinny poczuć, że w tym miejscu mogą się rozwijać – podkreślił.
Sylwia Trzaska-Zimny z Caritas, która kieruje placówką, poinformowała, że dzieci znajdujące się w świetlicy są w wieku od 3 do 7 lat. Jest pewna bariera językowa, ale z pomocą przychodzą wolontariusze, którzy znają języki ukraiński i rosyjski.
Jak zaznaczył ks. Andrzej Wiecki, wicedyrektor Caritas Archidiecezji Gdańskiej, w świetlicy powstała kompleksowa oferta edukacyjna. Dzieci mogą liczyć również na wyżywienie, a placówka docelowo jest przeznaczona dla ok. trzydziestu osób.
Świetlica Opiekuńczo-Wychowawcza im. bł. Carla Acutisa jest jedną z kilku świetlic prowadzonych przez Caritas, w których opieką są otaczane dzieci z Ukrainy. Placówka jest czynna od poniedziałku do piątku w godz. 10-18.
„Przypominaj im, że powinni podporządkować się zwierzchnim władzom, słuchać ich i okazywać gotowość do wszelkiego dobrego czynu”. Kreta, dla której pisze Paweł, była prowincją niespokojną. Wspólnota otrzymuje instrukcję lojalności obywatelskiej połączonej z łagodnością powszechną: „nikogo nie lżyć, unikać sporów, odznaczać się uprzejmością, okazywać każdemu człowiekowi wszelką łagodność”. Pas epieikeia pros pantas anthrōpous. Owa epieikeia, słuszność łagodząca, którą grecka etyka znała jako korektę twardego prawa, a którą kanonistyka przechowa w aequitas (zob. glossę na 16 IX), tu jest po prostu stylem bycia chrześcijan wobec wszystkich. Uzasadnienie łagodności jest autobiograficzne i pokorne: „niegdyś bowiem i my byliśmy nierozumni, oporni, błądzący, służyliśmy różnym żądzom i rozkoszom, żyjąc w złości i zawiści, godni obrzydzenia, pełni nienawiści jedni ku drugim”. Pamięć własnej przeszłości jest szkołą cierpliwości wobec cudzej teraźniejszości. Kto pamięta, skąd go wyciągnięto, nie ciska kamieniami w tonących. Znów, jak wczoraj, otwiera się okno epifanii: „gdy zaś ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela naszego, Boga, do ludzi, nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym”. Chrēstotēs kai philanthrōpia, dobroć i miłość do człowieka. Philanthropia Boga jest źródłem wszelkiej filantropii ludzi. Loutron palingenesias, kąpiel odrodzenia. Chrzest zostaje nazwany słowem, którym stoicy określali odnowę świata po pożodze. Dzisiejszy patron jest tej perykopy żywą ilustracją, i to w obu jej częściach. Marcin, żołnierz rzymski, który u bram Amiens przeciął płaszcz, by okryć nagiego żebraka, w nocy zobaczył Chrystusa odzianego połową jego płaszcza. Philanthropia Boga i człowieka spotkały się w jednym geście. Jako biskup Tours został zapamiętany z łagodności, która protestowała przeciw pierwszemu w dziejach wyrokowi śmierci na heretyków. Przeciw straceniu Pryscyliana (385) oponował, zrywając komunię z biskupami, którzy sprawę oddali cesarskiemu mieczowi. Epieikeia miała w Galii swojego rycerza w kapturze mnicha.
11 listopada to ważny dzień dla naszej Ojczyzny. Czy jako katolik, mam obowiązek uczestniczyć w tym dniu w Eucharystii?
Wśród licznych świąt kościelnych można wyróżnić święta nakazane, czyli dni w które wierni zobowiązani są od uczestnictwa we Mszy świętej oraz do powstrzymywania się od prac niekoniecznych. Lista świąt nakazanych regulowana jest przez Kodeks Prawa Kanonicznego. Oprócz nich wierni zobowiązani są do uczestnictwa we Mszy w każdą niedzielę.
Obecność relikwii świętego Andrzeja Boboli, patrona Polski, na czele Marszu Niepodległości stała się ważnym elementem tradycji tego wydarzenia. Przedstawiciel Komitetu Organizacyjnego Marszu oraz ks. Jarosław Wąsowicz wyjaśniają, dlaczego wprowadzono ten zwyczaj i jakie niesie on przesłanie dla uczestników.
Podziel się cytatem
Głównym powodem, dla którego relikwie po raz pierwszy wyruszyły na czele ubiegorocznego pochodu, były rosnące trudności, z jakimi musieli mierzyć się organizatorzy. W obliczu piętrzących się wyzwań podjęto spontaniczną decyzję – po Mszy św. sprawowanej w intencji wydarzenia – o powierzeniu marszu opiece św. Andrzeja Boboli.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1792598077.jpg)
