Zburzenie i wzniesienie w trzy dni to śmierć i zmartwychwstanie
Wizja Ezechiela należy do najpiękniejszych obrazów Starego Testamentu. Spod progu świątyni wypływa woda. Najpierw strużka spod prawego węgła, potem, mierzona co tysiąc łokci, sięga kostek, kolan, bioder, wreszcie staje się rzeką nie do przebycia. Kierunek jest znaczący. Ku wschodowi, w dół, ku Arabie i Morzu Martwemu, czyli w stronę największej martwoty, jaką znała geografia Izraela. „Dokądkolwiek dotrą te wody, wszystko będzie uzdrowione”. Słone wody morza śmierci stają się zdrowe, ryby mnożą się jak w wielkim morzu, a nad brzegami rosną drzewa, których liście nie więdną i które co miesiąc rodzą świeże owoce, „ponieważ woda dla nich przychodzi z przybytku”. Świątynia jest w tej wizji źródłem. Świętość wypływa i uzdrawia zewnętrze. Prorok wygnania, który widział chwałę Pana opuszczającą zbezczeszczony przybytek, widzi teraz ruch odwrotny, życie płynące z domu Boga w świat aż po uzdrowienie tego, co najbardziej martwe. Apokalipsa podejmie ten obraz w finale Pisma. Rzeka wody życia wypływająca z tronu Boga i Baranka, drzewa o liściach służących uzdrowieniu narodów (Ap 22,1-2). W święto katedry Rzymu ta perykopa czyta samą siebie. Bazylika laterańska, matka i głowa wszystkich kościołów Miasta i Świata, jak głosi napis na jej fasadzie, jest czczona jako próg, spod którego płynie woda. Chrzcielnica laterańska, najstarsze baptysterium chrześcijaństwa, stoi obok bazyliki jak komentarz. Z tego źródła rzeka popłynęła przez wieki i kontynenty. Kościół z kamienia ma sens o tyle, o ile wskazuje na tę rzekę. Martwieje, gdy zaczyna wodę magazynować zamiast puszczać ją w dół, ku morzom martwym tego świata.
CZYTAJ DALEJ
_1792598077.jpg)
