Katarzyna Krawcewicz: Lubi Ksiądz pracować z młodzieżą?

Ks. Mariusz Słaboń: Bardzo lubię. Czy to ucząc katechezy w szkole, czy organizując różne rzeczy dla młodych w parafiach, w których byłem. Młodzież to nasza przyszłość, to przyszłość Kościoła. Trzeba w nią inwestować.

Pomocniczy asystent Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży diecezji zielonogórsko-gorzowskiej – to dość długi tytuł. Co kryje się za tą funkcją?

Mówiąc krótko: pomagam ks. Marcinowi Bobowiczowi. Dzisiaj trudno jest samemu ogarnąć ogrom spraw związanych z pracą stowarzyszenia. Z jednej strony są rekolekcje, które trzeba poprowadzić, z drugiej konieczna robota papierkowa. Bardzo wielu spraw nie widać, a muszą być zrobione, żeby KSM w naszej diecezji mógł działać.

Powierzono Księdzu tę funkcję ze względu na wcześniejsze towarzyszenie KSM-owiczom.

Rzeczywiście, będąc jeszcze na poprzednich parafiach, byłem związany z tymi grupami. Na obecnej parafii jestem dopiero kilka miesięcy, więc wszystko przede mną. Myślę jednak, że nic się nie dzieje przez przypadek, co szczególnie powinniśmy dostrzegać jako ludzie wierzący. Czuwa nad nami Opatrzność Boża i z perspektywy czasu na pewno się okaże, dlaczego akurat ja miałem podjąć się takiej funkcji.

Co takiego ma w sobie KSM, że może być atrakcyjną propozycją dla współczesnego nastolatka czy studenta?

KSM uczy współdziałać. Dzisiaj wielu ludzi jest indywidualistami, a nasze stowarzyszenie uczy współpracy, akcyjności, propaguje tzw. społecznictwo. Zachęca do angażowania się w różne sprawy, zaczynając od tych religijnych, a kończąc na życiu małych społeczności. Nasza młodzież jest widoczna nie tylko w kościele. Ich zaangażowanie można dostrzec też na innych płaszczyznach, jak choćby w pomocy charytatywnej. Taką ostatnio realizowaną akcją była pomoc naszym rodakom na Wschodzie „Polak z sercem”, w którą włączyli się również nasi KSM-owicze.

Podobno dzisiejsza młodzież to pokolenie, któremu nic się nie chce. Też Ksiądz tak to widzi?

Zacytuję jednego z moich proboszczów: Nieumiejącego ręce nie bolą. My, dorośli, nauczyciele, księża jesteśmy od tego, żeby tych młodych aktywizować. To nie jest tak, że tylko młodzieży nic się nie chce. A komu się chce? Dzieci same z siebie nie chcą wyrzucać śmieci, to rodzice muszą je tego nauczyć. Dorośli sami z siebie nie chcą chodzić na badania profilaktyczne i potrzebne są kampanie, żeby ich do tego zmotywować. Tak jest też z młodzieżą. A tymczasem Bill Gates mówi, że kocha leniwych ludzi. Dlaczego? Bo oni znajdują najprostsze i najskuteczniejsze rozwiązania. Naszym zadaniem nie jest więc wytykanie młodym lenistwa, ale motywowanie ich, by szukali rozwiązań, by prostymi drogami szli do celu i ten cel osiągali.

A jakie są parafialne możliwości przyciągnięcia młodzieży?

Tu niestety mamy silną konkurencję. Sami jesteśmy ograniczeni czasem, własnymi formami działalności, nie sprzyja nam również nieprzychylna atmosfera, która otacza teraz Kościół. Dzisiaj, mówiąc językiem marketingowym, ciężko jest Kościołowi wyjść do klienta ze swoim duchowym towarem i z zapleczem, w którym młodzież mogłaby się angażować.

Tym bardziej chyba warto walczyć o tę młodzież, żeby ona mogła wychodzić tam, gdzie ksiądz czy katecheta nie trafią?

Oczywiście. Sam Jezus kazał iść swoim uczniom i głosić, On przecież wszędzie nie dotarł. Mnie, czterdziestoletniego księdza, szesnastolatek niekoniecznie posłucha. Ale koleżanki czy kolegi, może jeszcze starszych o kilka lat – już tak. A poza tym młodzież może dać Kościołowi świeży powiew. Każdy z nas, kiedy ma koło siebie człowieka 10, 20, 30 lat młodszego, sam czuje się młodszy i ma większą chęć do życia, do działania.