Mam 59 lat. Jestem katoliczką. Lubię towarzyszyć osobom starszym, dlatego pragnę się zaprzyjaźnić z takimi osobami – ale nie tylko. Czekam na listy z kraju lub zagranicy.
Mam 33 lata, interesuje mnie teologia, historia chrześcijaństwa i Kościoła, myśl św. Augustyna oraz historia estetyki. Chciałabym nawiązać kontakt z osobą duchowną, księdzem, zakonnikiem lub siostrą zakonną.
6586. Czytelnik z okolic Częstochowy
Mam 64 lata. Z powagą podchodzę do życia, chcąc pokonać samotność. Chętni poznam panią, aby wspólnie dzielić wymarzone życie oparte na zaufaniu i uczciwości, z otwartym sercem okazywać wszelkie dobro życia, z zadowoleniem i wdzięcznością.
6587. Stały czytelnik z woj. dolnośląskiego
Mam 49 lat. Jestem kawalerem, praktykującym katolikiem; wykształconym, pracującym zawodowo. Jestem uczciwy i odpowiedzialny. Poznam osobę kulturalną, najchętniej katoliczkę, samotną, uczciwą, o dobrym sercu, spokojną i zainteresowaną założeniem rodziny z Bożym błogosławieństwem. Proszę o podanie numeru telefonu lub adresu.
Uwaga! Czytelnicy nawiązują kontakty z osobami ogłaszającymi się na własną odpowiedzialność.
Papież nie zapowiada szybkich rozstrzygnięć w sprawie święceń żonatych mężczyzn w Amazonii. Pytany podczas lotu z Limy do Rzymu o możliwość dopuszczenia ich do kapłaństwa, wskazał, że jest to tylko jedna z propozycji odpowiedzi na brak księży. Leon XIV podkreślił znaczenie rozwijania miejscowych powołań, wzajemnego słuchania i jedności Kościoła. Zaznaczył, że rozważenie możliwych rozwiązań wymaga czasu.
Dziennikarz „America Magazine” Gerry O’Connell zapytał Papieża o możliwość święceń tzw. viri probati, czyli dojrzałych, żonatych mężczyzn. Przypomniał dyskusje podczas Synodu o Amazonii oraz brak kapłanów w rozległych wikariatach apostolskich. Nawiązał też do słów Leona XIV wypowiedzianych w Pucallpie o wikariacie większym niż wiele państw, w którym posługuje zaledwie 25 księży.
Z siedmiu listów Apokalipsy liturgia wybiera dziś dwa ostatnie adresy, Sardes i Laodyceę. Żaden inny fragment Pisma nie mówi ostrzej do wspólnot urządzonych. Sardes ma opinię i ma diagnozę: „masz imię, które mówi, że żyjesz, a jesteś umarły”. Onoma echeis hoti zēs, masz markę żywotności. Renoma przeżyła rzeczywistość. Miasto Sardes dwukrotnie w historii padło przez zaskoczenie, bo załoga ufała niedostępności cytadeli. List gra tą pamięcią: „stań się czujnym i umocnij resztę, która miała umrzeć... jeśli więc czuwać nie będziesz, przyjdę jak złodziej”. Nawet w martwej statystycznie wspólnocie jest „reszta”: „masz w Sardes kilka osób, co swoich szat nie splamiły”. Bóg liczy imiennie tam, gdzie opinia liczy hurtowo. Laodycea, bogate miasto bankowości, tkactwa i medycyny okulistycznej, otrzymuje list bez jednej pochwały: „znam twoje czyny, że ani zimny, ani gorący nie jesteś... a tak, skoro jesteś letni, chcę cię wyrzucić z mych ust”. Chliaros, letni. Sąsiednie Hierapolis miało gorące źródła lecznicze, Kolosy zimną wodę pitną, Laodycea zaś wodę dowożoną, letnią i mdłą. Metafora była dla adresatów geograficznie dotkliwa. Autoportret miasta: „jestem bogaty i wzbogaciłem się, i niczego mi nie potrzeba”, zostaje odwrócony punkt po punkcie: „nie wiesz, że to ty jesteś nieszczęsny i godzien litości, i biedny, i ślepy, i nagi”. Trzy branże Laodycei dostają swoje rachunki. Kup u Mnie złota w ogniu oczyszczonego, białe szaty i balsam do namaszczenia oczu. Potem, w liście najsurowszym, staje zdanie najczulsze całej księgi: „oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli ktoś posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną”. Pan wyrzucony przed drzwi własnego Kościoła nie odchodzi. Stoi i puka. Klamka jest po stronie letnich. Wieczerza czeka na jeden gest zawiasu. Dzisiejsza patronka, Elżbieta Węgierska, księżna, która po śmierci męża oddała wszystko ubogim i umarła w szpitalu własnej fundacji, mając dwadzieścia cztery lata, jest żywą odpowiedzią na list do Laodycei. To bogata, która kupiła złoto w ogniu oczyszczone. Jej róże z legendy pachną dokładnie tym, czego letnim brakuje, żarem.
Śpiew kanonów, chwile ciszy, modlitwa o wzajemne relacje i adoracja krzyża. W kościele Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny przy placu Kościelnym w Łodzi odbyło się kolejne spotkanie modlitewne w duchu Taizé, przygotowujące mieszkańców do zbliżającego się Europejskiego Spotkania Młodych.
We wtorek 17 listopada łódzka świątynia zgromadziła wiernych na wspólnej modlitwie prowadzonej przez braci, siostry i wolontariuszy związanych ze Wspólnotą Taizé. Uczestników powitał proboszcz parafii ks. Krzysztof Helik. – Cieszę się, że widzę moich parafian, którzy ochoczo przyjęli zaproszenie na modlitwę w duchu Taizé. Oby ta modlitwa wydała trwałe owoce i przyniosła nam pokój – powiedział.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.