Narodowy Dzień Życia został ustanowiony przez Sejm RP jako czas „refleksji nad odpowiedzialnością władz państwowych, społecznych i opinii społecznej za ochronę i budowanie szacunku do życia ludzkiego, szczególnie ludzi najmniejszych, najsłabszych i zdanych na pomoc innych”. Ów dzień – według ustawodawcy – „winien stać się również (…) zachętą do wszelkich działań służących wsparciu i ochronie życia”.

Natomiast Dzień Świętości Życia jest odpowiedzią na słowa Jana Pawła II z encykliki Evangelium vitae i jego podstawowym celem jest „budzenie w sumieniach, w rodzinach, w Kościele i społeczeństwie świeckim wrażliwości na sens i wartość życia w każdym momencie (…). Należy zwłaszcza ukazywać, jak wielkim złem jest przerywanie ciąży i eutanazja”. Oba święta mają wspólną ideę i wspólny cel: nieustającą troskę o życie tych najbardziej bezbronnych – poczętych, ale jeszcze nienarodzonych, którym grozi zagłada.

Wspomniana troska wyraża się przede wszystkim w modlitwie, której szczególną formą jest dobrowolne podjęcie Adopcji Dziecka Poczętego, czyli zobowiązanie się do codziennego, przez okres 9 miesięcy, odmawiania specjalnej modlitwy i części Różańca. Podjęcie duchowej adopcji następuje przede wszystkim w Dniu Świętości Życia, jednakże jest ono możliwe również w każdy inny dzień. Natomiast wielkim wyrazem solidarności w kwestii ochrony rodziny i poczętego życia jest corocznie odbywający się Marsz dla Życia i Rodziny jako wyraz publicznego świadectwa o poparciu dla wartości życia ludzkiego od poczęcia oraz wartości rodziny, opartej na małżeństwie kobiety i mężczyzny – małżeństwie otwartym na przyjęcie i wychowanie dzieci.

Jeżeli jednak by się stało tak, że ludzie przestaną bronić tej idei i o niej mówić, to „kamienie wołać będą” (Łk 19, 40-41). W wielu miejscach już wołają. Bowiem od kilku lat powstają w naszych miastach Pomniki (Groby) Dziecka Nienarodzonego bądź Dziecka Utraconego. W Polsce jest już takich pomników ok. 110. Nie wiem, gdzie powstał pierwszy, ale w Łodzi jest nim z pewnością ten znajdujący się na cmentarzu rzymskokatolickim św. Józefa przy ul. Ogrodowej 39. Pomnik przedstawia Matkę Bożą, która na prawej ręce trzyma Dzieciątko Jezus, a lewą kieruje wzrok w dół, gdzie w lekko odwiniętym w górę skraju Jej szaty leży maleńka figurka dziecka, jakby osłanianego przed strasznym niebezpieczeństwem. Na granitowym cokole umieszczono słowa: „Maryja, Matka Życia”. A twórcami tegoż pomnika są łódzcy artyści rzeźbiarze – Krystyna i Bogusław Solscy. Inicjatorem powstania monumentu jest kierownik cmentarza Eugeniusz Betlej, którego do działania w tym zakresie zainspirowało poniżej opisane wydarzenie.

– Otóż pewnego dnia – opowiada pan Eugeniusz – do kancelarii cmentarza weszły dwie kobiety, z których jedna była bardzo zapłakana. Straciła dziecko w szpitalu. Poroniła. Stwierdziła, że nie wie, „gdzie TO poszło”, więc prosi o wskazanie takiego miejsca, by mogła chociaż zapalić światełko pamięci.

Sprawy potoczyły się szybko. Plac ofiarowała kobieta mieszkająca w Paryżu. Za zgodą i przy udziale finansowym Kurii Metropolitalnej wybudowano grób piwnicę, uporządkowano otoczenie i usytuowano figurę Matki Bożej. Miejsce pochówku poświęcił abp Marek Jędraszewski. Do końca 2020 r. w grobie pochowano 34 dzieci, których imiona utrwalają tabliczki na bocznych ścianach cokołu.

– To bardzo wzruszające – dodaje pan Eugeniusz – że na grobie ciągle płoną światełka, są zmieniane kwiaty, a nawet leżą zabawki od dzieci, które tu przychodzą z opiekunami; była tu także grupa z panią katechetką.

Podobne miejsce powstaje na cmentarzu Wszystkich Świętych przy ul. Zakładowej 4. Niech „nieme kwilenie” dzieciątek z grobów pomników spowoduje, że wreszcie umilknie wulgarny uliczny wrzask przeciwko życiu.