To starożytna tradycja, wywodząca się od czasu, kiedy papież w okresie Wielkiego Postu celebrował Mszę św. nie w jednym kościele, ale każdego dnia udawał się do poszczególnych kościołów Rzymu. Najczęściej liturgia pod przewodnictwem papieża zaczynała się w jednej świątyni, a potem wyruszała uroczysta procesja pokutna do drugiej i tam papież sprawował Mszę św. Taka dwuetapowa liturgia uzyskała nazwę „statio”. Poszczególne dni Wielkiego Postu były integralnie związane z konkretnym kościołem – tak ks. Adam Polak, kierownik Referatu Duszpasterstwa Młodzieżowego i Akademickiego Kurii Metropolitalnej w Częstochowie, wyjaśnia ideę pielgrzymowania do kościołów stacyjnych, które narodziło się w Rzymie w IV-V wieku. – W Środę Popielcową wymownym znakiem w Rzymie jest pierwszy kościół stacyjny, którym jest bazylika św. Sabiny na Awentynie. W pewnym momencie „stacje” były tak intensywnie celebrowane, że wpisano je do kalendarza liturgicznego, który obowiązywał w całym Kościele. W 1959 r. papież Jan XXIII przywrócił tę piękną tradycję dla Rzymu. W latach 90. XX wieku Kongregacja ds. Kultu Bożego i Penitencjaria Apostolska pozwoliły na ustanowienie kościołów stacyjnych przez biskupów diecezjalnych w diecezjach. Arcybiskup Wacław Depo po raz pierwszy ogłosił je w 2019 r.

Pielgrzymowanie do kościołów stacyjnych Częstochowy rozpocznie się w Środę Popielcową w bazylice archikatedralnej Świętej Rodziny, a zakończy w Niedzielę Miłosierdzia Bożego w sanktuarium w Dolinie Miłosierdzia. Codziennie jedna ze świątyń stanie się stacją modlitwy za Kościół lokalny.

W naszej archidiecezji tradycja kościołów stacyjnych trwa od 2019 r.

Podziel się cytatem

W tym roku ten trud może być wielkopostnym darem dla cierpiącego Jezusa przez wstawiennictwo św. Józefa. W parafiach w naszej archidiecezji każdego 19. dnia miesiąca oraz w środy są celebrowane Mszę św. wotywne o św. Józefie. Od 19 marca do 26 grudnia każdego 19. dnia miesiąca księża biskupi będą celebrować Mszę św. w innym kościele św. Józefa albo w miejscu z nim związanym. To zaproszenie do tego, by uciekać się do orędownictwa tego świętego zarówno osobiście, modląc się i uczestnicząc w liturgii, jak i łącząc się duchowo za pośrednictwem środków społecznego przekazu.