Tytuł rabbi pochodzi od słowa „rab”. Pierwotnie określano nim osobę, której przypadało zwierzchnictwo nad jakąś grupą ludzi. Tak tytułowano dowódców wojskowych, a z czasem ludzi posiadających majątki i właścicieli niewolników. Nazywano tak również ludzi sprawujących władzę. W ten sposób zwracano się również do nauczycieli i ludzi wykładających zasady prawa oraz rozstrzygających spory sądowe. Do słowa „rab” dodawano zaimek „mój”. Tak powstał termin „rabbi”. Wyrażał on zależność i szacunek. Można go tłumaczyć „mój nauczyciel”, „mój mistrz”.

Wspomniany tytuł swe początki miał na dworze królewskim i wiązał się z grupą pisarzy. Byli oni niezbędni dla funkcjonowania kancelarii królewskiej oraz administracji państwowej. Swe wykształcenie zdobywali, czerpiąc zarówno z tradycji Izraela, jak i z nauk mędrców sąsiednich krajów. Niektórzy z nich nie tylko byli urzędnikami, ale również gromadzili wokół siebie uczniów i przekazywali im swą wiedzę oraz doświadczenie życiowe. Z tej racji cieszyli się szczególnym autorytetem. Ich znaczenie wzrosło po powrocie z wygnania babilońskiego. Odegrali bowiem wtedy znaczną rolę w zgromadzeniu i utrwaleniu na piśmie doświadczenia wiary Izraela. Księga Nehemiasza wspomina o Ezdraszu, kapłanie i pisarzu, jako o tym, który odczytywał ludowi Księgę Prawa oraz wyjaśniał mu jej znaczenie. To wskazuje na to, że pisarze podejmowali się zadania nauczania ludu. Z czasem, gdy zaniknął ruch prorocki, ich rola w tej dziedzinie stawała się coraz znaczniejsza. Wprawdzie nie stanowili oni jeszcze odrębnej grupy, ale stawali się ważnymi komentatorami prawa Mojżeszowego. Wyjaśniali ludowi jego zasady i rozstrzygali wątpliwości dotyczące codziennego postępowania. Byli obecni zarówno pośród saduceuszów, jak i faryzeuszów. Po zburzeniu świątyni przez Rzymian zaczęli odgrywać coraz większą rolę w kształtowaniu się religii żydowskiej. Wskazywali, że na Synaju Mojżesz przyniósł Izraelowi Torę spisaną oraz Torę ustną. Swe nauki ukazywali jako przekaz tej drugiej. Ich urząd zaczęto określać terminem rabbi.

Ewangeliści, odnosząc to słowo do Jezusa, mają na myśli sytuację sprzed zburzenia świątyni w Jerozolimie. Stosując ów tytuł, wskazują na szacunek, jakim otaczali Go uczniowie czy ludzie Mu współcześni. Podkreślają w ten sposób, że widziano w Nim nauczyciela, a także Tego, kto przewodził zgromadzonej grupie uczniów. Tak zwraca się do Jezusa Judasz w Getsemani. W jego ustach brzmi jednak ono fałszywie. Zdrajca używa tego tytułu, by wskazać i wydać przywódcę zgromadzonych w Ogrodzie Oliwnym. W ten sposób dodaje bólu Jezusowi. Po raz kolejny to słowo wypowiada Maria Magdalena w chwili, gdy nieopodal pustego grobu w ogrodzie rozpoznaje Zmartwychwstałego Pana. Od tego momentu On staje się dla niej jedynym Mistrzem i Nauczycielem.