Jego łacińska nazwa to Habenaria radiata (syn. Pecteilis radiata), a powszechnie zwany jest białą czaplą. Wydaje niesamowite, śnieżnobiałe kwiaty, które zanim zakwitną, wyglądają jak modlący się mnich, a później zmieniają się w gołębicę z rozpostartymi w locie skrzydłami.

A jest to po prostu storczyk gruntowy/ogrodowy, roślina wieloletnia. Jego uprawy mogą spróbować nawet początkujący ogrodnicy, gdyż nie jest zbyt wymagający i trudny w pielęgnacji.

Storczyk wytwarza małą pseudobulwę, którą należy sadzić dość płytko, na maksymalną głębokość 3-4 cm. Bulwki przed sadzeniem powinny przejść przechłodzenie. Roślinę należy sadzić wczesną wiosną na stanowisku słonecznym i ciepłym z przepuszczalną i dość wilgotną glebą. Można ją sadzić w ziemi gruntowej, chociaż warto wykorzystać specjalne podłoże dla storczyków.

Jeśli cebulki są uprawiane w gruncie, to należy wysadzić je w doniczkach z drenażem (roślinę trzeba wykopać na zimę, ponieważ nie zimuje ona w naszym klimacie w gruncie). Storczyk dorasta średnio do 30-40 cm wysokości, z bulwy wyrasta kilka bardzo wąskich, długich, spiczastych liści przypominających trawę. Spomiędzy nich wybija się pęd zakończony najczęściej dwoma kwiatami o śnieżnobiałym kolorze; kwiatostan bardzo długo utrzymuje się na łodydze.

Storczyk kwitnie raz w roku, latem, od czerwca do sierpnia. Po przekwitnięciu rośliny nie podlewamy, cebulki aż do jesieni przechodzą okres spoczynku. Jesienią starannie wykopujemy i przechowujemy bulwy w suchym, chłodnym, najlepiej ciemnym miejscu aż do wiosny. Pseudobulwy, które wysadzaliśmy wiosną, wytworzą kilka nowych bulwek, a same zaczną zamierać. Ten piękny storczyk można uprawiać w pojemnikach i ozdobnych doniczkach, które udekorują balkony, tarasy, werandy czy wnętrza domu. Dobrze będzie się prezentował również na rabatach kwietnych i obwódkach w ogrodach w towarzystwie różnych roślin cebulowych czy w dużych grupach na trawniku.

Ewelina Sirek-Herbsztrejt
Mistrzyni florystyki, kwiaciarnia maEStria flowers w Częstochowie