W pierwszą rocznicę historycznej wizyty Ojca Świętego Jana
Pawła II w Zamościu, 12 czerwca br., w Kościele Matki Bożej Królowej
Polski została odprawiona uroczysta Msza św. dziękczynna za duchowe
owoce tej pielgrzymki. Pod przewodnictwem pasterza diecezji bp. Jana
Śrutwy celebrowało ją kilkunastu kapłanów. W słowie wstępnym Ksiądz
Biskup nawiązał nie tylko do owego niezapomnianego dnia czerwcowego
z ubiegłego roku, ale również mówił o maryjnej duchowości Ojca Świętego,
o darze jaki od niego otrzymała nasza diecezja w osobie patronki
Redemptoris Mater - Matki Odkupiciela, oraz o kościele Matki Bożej
Królowej Polski, który jest symbolem maryjnej pobożności ludu zamojskiego.
W tym kontekście Ksiądz Biskup nawiązał do osoby animatora budowy
świątyni, ks. proboszcza Janusza Romańczuka, który w tym dniu obchodził
35. rocznicę święceń kapłańskich, prosząc o modlitwę w jego intencji.
Przypomniał również, że w tym dniu 88. rocznicę swoich urodzin obchodzi
ostatni ordynat, Jan Zamoyski, który przed rokiem na lotnisku w Mokrem
witał Ojca Świętego.
Słowo Boże podczas liturgii wygłosił Dostojny Jubilat,
ks. kan. Janusz Romańczuk. Mówił o historii budowy kościoła i przygotowaniach
do wizyty papieskiej, o pobycie Ojca Świętego w Zamościu i o myślach
przewodnich papieskiej homilii. Dopełnieniem jego słów było świadectwo
sześciu osób świeckich, którzy przed błogosławieństwem Księdza Biskupa
podzielili się z licznie zgromadzonymi uczestnikami Mszy św. swoimi
świadectwami zarówno z przygotowań do wizyty papieskiej, jak również
wrażeniami ze spotkania z Ojcem Świętym. Dobrze opracowane świadectwa
wraz z homilią Księdza Proboszcza pomogły wszystkim przeżyć raz jeszcze
owe niezapomniane chwile spotkania z Namiestnikiem Chrystusa na ziemi.
Ksiądz Biskup apelował, by tego typu świadectwa były zbierane i publikowane,
bo są one ważnym materiałem dokumentującym pobyt Ojca Świętego w
stolicy naszej diecezji. Uroczystość uświetniał chór dziecięcy pod
kierownictwem ks. Jerzego Tworka działający przy miejscowej parafii.
Stolica Apostolska dąży do uniknięcia rozłamu w relacjach z Bractwem Kapłańskim św. Piusa X. Poinformował o tym watykański rzecznik, odnosząc się do zapowiedzianych przez Bractwo święceń biskupich.
„Kontakty między Bractwem św. Piusa X a Stolicą Apostolską są kontynuowane, a ich celem jest uniknięcie rozłamów lub jednostronnych rozwiązań w odniesieniu do pojawiających się problemów”. Tak Matteo Bruni, dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej, odpowiedział na pytania dziennikarzy dotyczące komunikatu Bractwa, w którym zapowiedziano udzielenie święceń biskupich. Miałyby się one odbyć 1 lipca w Międzynarodowym Seminarium we Flavigny-sur-Ozerain we Francji.
Pierwsza Księga Królewska zaczyna się od sceny przekazania władzy. 1 Krl 2 należy do opowiadania o królach, które badacze nazywają historią deuteronomistyczną (od Pwt po 2 Krl). W tym nurcie miarą władcy staje się wierność Torze. Testament Dawida brzmi jak mowa pożegnalna. Formuła „idę drogą całej ziemi” przypomina, że także król wchodzi w los każdego człowieka. Dawid mówi do Salomona językiem przymierza: strzeż nakazów Pana, chodź Jego drogami, zachowuj ustawy i przykazania zapisane w Prawie Mojżesza. Słownictwo poleceń tworzy szeroki katalog: ustawy, przykazania, prawa, nakazy. Taki zestaw obejmuje całe życie, nie tylko kult i nie tylko politykę. Czasownik „strzec” sugeruje czujność i troskę. Pwt 17 stawia królowi podobne zadanie: władza dojrzewa pod Słowem, nie ponad nim. Wezwanie „bądź mocny i bądź mężem” opisuje odwagę moralną. Kończy się czas ojca. Zaczyna się czas decyzji syna. W tle stoi obietnica dana Dawidowi o trwałości jego „domu” (hebr. bajit), rozumianego jako dynastia. To samo słowo w Biblii oznacza także świątynię. Ta podwójna perspektywa prowadzi ku budowie przybytku w Jerozolimie i ku pytaniu o wierność rodu Dawida. Notatka o czterdziestu latach panowania Dawida ma charakter królewskiego epitafium, typowego dla Ksiąg Królewskich. Tradycja podaje podział tego czasu na Hebron i Jerozolimę. Zdanie o umocnieniu królestwa Salomona otwiera perspektywę mądrości i pokoju, a także prób serca. Augustyn widzi w obietnicach dane Dawidowi wskazanie na Chrystusa. Zauważa obraz przyszłości w Salomonie; pokój wpisany w imię i budowę świątyni. Pełnia spełnia się w Chrystusie, który buduje dom Boga z ludzi i trwa „na wieki”.
- Jezus pokazuje, że można być „mocarzem maleńkości”. To znaczy, można przeżywać trudne momenty w ten sposób, że one nie odbierają miłości. Myślę, że jedną z wielkich funkcji kaplicy w szpitalu to jest właśnie to. By człowiek, który dochodzi do swoich granic, mógł przyjść i odkryć tego Jezusa, który też dociera do takich momentów i w takich momentach pewnie ludzi najbardziej kochał - mówił kard. Grzegorz Ryś podczas poświęcenia kaplicy w Krakowskim Szpitalu Specjalistycznym im. św. Jana Pawła II w Krakowie.
Kapelan szpitala, ks. Robert Stachowicz SDS wyjaśnił, że szpital posiada dwie kaplice, odpowiadające jego rozproszonej strukturze i potrzebom chorych. - Jedna kaplica pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa jest codziennie uczęszczana przez wiernych, którzy przychodzą w różnych sprawach do szpitala - zaznaczył.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.