Miłym zaskoczeniem było dla mnie spostrzeżenie, że w wielu parafiach amerykańskich w Chicago istnieje kult Miłosierdzia Bożego: Divine Mercy worship.
Amerykańscy katolicy wręcz z dumą podkreślają, że są pionierami kultu Miłosierdzia Bożego. Mówią często, że znają dobrze ten kult, znają Dzienniczek św. s. Faustyny i dodają, że była Polką.
W wielu parafiach amerykańskich każdego tygodnia odbywają się modlitwy przed ołtarzem Jezusa Miłosiernego, ołtarzem, który jest niemal w każdym kościele. Można też spotkać miłe kapliczki pod wezwaniem
Bożego Miłosierdzia, gdzie odbywa się nieustanna adoracja Najświętszego Sakramentu oraz oddaje się cześć relikwiom św. s. Faustyny.
Zauważmy, że już w 1944 r. rozwijał się kult Miłosierdzia Bożego w Ameryce. Właśnie wtedy o. Władysław Pełczyński, marianin, razem z miejscowymi księżmi zakupił pole 370 akrów, z przeznaczeniem na
dom dla nowicjatu tego zgromadzenia pod wezwaniem św. Stanisława Kostki w Michigan. Miejsce to nazwano "Eden Hill" - Rajskie Wzgórze. W tym domu, w małej kapliczce, umieszczono obraz Miłosierdzia Bożego.
Z tej małej kapliczki rozwinęło się wielkie sanktuarium Miłosierdzia Bożego, do którego każdego roku pielgrzymują tysiące czcicieli, a szczególnie obecnie - w święto Miłosierdzia Bożego, w II niedzielę
Wielkanocy.
Blask Miłosierdzia Bożego promieniuje na cały kontynent amerykański. W 1996 r. Konferencja Episkopatu Stanów Zjednoczonych zatwierdziła w sposób prawny "Eden Hill", jako Narodowe Sanktuarium Miłosierdzia
Bożego. Sanktuarium tym opiekują się ojcowie marianie.
Również w wielu czasopismach katolickich w Ameryce poświęca się wiele miejsca kultowi Miłosierdzia Bożego. Katolicy amerykańscy podkreślają przeświadczenie, że Bóg w swoim Miłosierdziu ciągle troszczy
się o swój lud.
W artykule Words to Touch Your Heart w czasopiśmie Connection z kwietnia 2003 r. Jean Blum opisuje fenomen Jezusowego Miłosierdzia przekazany światu przez św. s. Faustynę Kowalską.
Fenomen ten związany jest bezpośrednio z polską ziemią. To właśnie z tego kraju wyszła iskra Miłosierdzia Bożego. Jak podkreśla autorka artykułu, dwa miasta: Kraków i Wilno doświadczyły Bożego Miłosierdzia,
kiedy, jak przepowiedział Jezus s. Faustynie, w obliczu II wojny światowej nie zostały zniszczone, gdyż kult Miłosierdzia Bożego był w tych miastach rozpowszechniony.
Bóg bowiem wywyższa swój lud, ukazując mu swoje Ojcowskie Miłosierdzie.
Św. s. Faustyna pragnie, aby dziś Jej Rodacy rozpowszechniali kult Miłosierdzia Bożego, który obecnie już bez przeszkód, za pełną aprobatą Kościoła, można rozwijać. Radujmy się więc, że Bóg powołuje
nas do tego dzieła Nowej Ewangelizacji.
Oddawajmy Bogu nasze talenty, nasz czas, siebie samych, a przede wszystkim praktykujmy modlitwę do Miłosierdzia Bożego.
Modlitwa, radość, zabawa i opowieść o królewskim dworze – tak wyglądały rekolekcje „Dzieci Króla”, które już po raz czwarty odbyły się w parafii NMP Matki Pocieszenia we Wrocławiu.
Rekolekcje przeprowadziła wspólnota Cor Patris. Dzieci przygotowujące się do Pierwszej Komunii Świętej mogły w ich trakcie spotkać Jezusa i odkryć Go jako swojego Pana i Przyjaciela. – Rekolekcje trwały od sobotniego ranka do niedzielnego południa. Program był pełen radości i niespodzianek. Dzieci pracowały w mniejszych grupach, którymi opiekowali się animatorzy, dzięki czemu każde z nich mogło aktywnie uczestniczyć w zajęciach i poczuć się częścią wspólnoty. Na początku były trochę onieśmielone, ale dość szybko zaczęły wykonywać zadania i wykazywały dużo radości. Celem tych rekolekcji było spotkanie Jezusa i odkrycie w Nim swojego Pana i Króla. Rekolekcje miały formę opowieści o dworze królewskim, były przygotowane różne scenki i obrazy. Dzieci usłyszały przez to dobrą Nowinę, że Jezus za nich umarł, że jest Panem i Zbawicielem i że może być ich najlepszym Przyjacielem – mówi Katarzyna Gawełko, lider wspólnoty Cor Patris i podkreśla, że był to wyjątkowy czas, który pomógł najmłodszym jeszcze głębiej przygotować serca na spotkanie z Panem Jezusem w Eucharystii. A działo się to poprzez modlitwę, wspólną zabawę oraz budowanie relacji we wspólnocie.
U Ezechiela woda wypływa spod progu świątyni i kieruje się na wschód, ku stepom Arabah. Prorok żyje na wygnaniu nad Kebarem, a rozdziały 40-48 powstają po upadku Jerozolimy. Wcześniej księga opisuje odejście chwały Pana ze świątyni (Ez 10-11) i jej powrót (Ez 43). Kierunek wschodni przypomina o drodze tej chwały. W Ez 11,23 odchodzi ona ku wschodowi, w Ez 43 wraca od strony wschodu. Teraz pojawia się znak życia, który wychodzi spod progu, po prawej stronie, na południe od ołtarza. Przewodnik z sznurem mierniczym odmierza cztery razy po tysiąc łokci. Woda rośnie bez dopływów po drodze: kostki, kolana, biodra, aż staje się nurtem nie do przejścia. Hieronim zauważa okrężną drogę przez bramę północną i widzi w niej obraz trudu dojrzewania wiary. Hieronim przywołuje wariant Septuaginty, gdzie przy kostkach pojawia się „woda odpuszczenia” (aqua remissionis). Łączy to z obmyciem, które usuwa grzech i otwiera drogę wiary. Zwraca uwagę na tłumaczenie słowa „kostki” jako ἀστράγαλοι (astragaloi) u Akwili, Symmacha i Teodocjona. Następny etap prowadzi do „zgięcia kolan”, znaku czci i modlitwy. Później pojawia się poziom lędźwi, który Hieronim wiąże z oczyszczeniem sfery pożądliwości i z nauką o uświęceniu ciała. Woda płynie ku zasolonemu „morzu”, rozumianemu jako Morze Martwe, i je uzdrawia. W miejscu śmierci powstaje obfitość ryb. Po obu brzegach rosną drzewa owocujące co miesiąc; owoc staje się pokarmem, liście służą jako lekarstwo. Prorok nawiązuje do ogrodu z Rdz 2, a Hieronim łączy te wody z proroctwem Zachariasza o „wodzie żywej” oraz ze słowami Jezusa o wodzie żywej w J 4 i J 7.
Setki tysięcy uchodźców i paraliżujący strach – Liban po raz kolejny stał się areną wyniszczającego konfliktu. W obliczu narastającej tragedii humanitarnej parafie i zgromadzenia zakonne stają się ostatnią deską ratunku dla cywilów. Pomoc Kościołowi w Potrzebie (PKWP) mobilizuje siły, by nakarmić głodnych i zapewnić dach nad głową tym, którzy stracili wszystko. „W tym momencie potrzeba wszystkiego” – alarmuje w rozmowie z Vatican News ks. prof. Jan Żelazny, dyrektor Sekcji Polskiej PKWP.
Sytuacja w kraju jest krytyczna. Choć izraelskie ataki są określane jako operacje precyzyjne, ich skutki dotykają przede wszystkim bezbronnych ludzi.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
