Dekoracja Medalami św. Jadwigi w prezbiterium wrocławskiej katedry wzbudziła wiele wzruszeń i słów podziękowań skierowanych do abp. Józefa Kupnego. – Ja Was tylko nagradzam, to Wasza praca, Wasze zasługi i świadectwo życia sprawiło, że tu jesteście – mówił metropolita
Medale św. Jadwigi nadawane są za aktywny udział w życiu religijnym, duszpasterskim i katechetycznym, kulturalnym, ze szczególnym uwzględnieniem dzieł charytatywnych. Lista nagrodzonych w każdym roku wydłuża się. 6 czerwca br. abp Kupny uhonorował najwyższym odznaczeniem diecezjalnym pięć kolejnych osób: Jana Żukowskiego, Antoniego Rapacza, Elżbietę Pankiewicz, Zofię Figas i Zofię Biernacką.
Medal św. Jadwigi to najwyższe odznaczenie, które w archidiecezji wrocławskiej otrzymują osoby świeckie i konsekrowane, a także instytucje i osoby prawne. Został ustanowiony przez abp. Józefa Kupnego w Roku Jadwiżańskim i był związany z obchodami 750. rocznicy kanonizacji św. Jadwigi Śląskiej w 2017 r.
O przyznanie medalu może wystąpić kustosz sanktuarium św. Jadwigi w Trzebnicy, a także każdy administrator i proboszcz parafii. Wniosek może przedstawić także kościelna osoba prawna, dołączając opinię proboszcza parafii, w której zamieszkuje osoba przedstawiona do odznaczenia. Metropolita wrocławski może też przyznać medal z własnej inicjatywy. Odznaczenie przyznawane jest jedynie osobom o nienagannym życiu religijnym i moralnym. Można je otrzymać tylko raz, za całokształt dorobku.
W tym roku wyróżnienie otrzymało 14 osób reprezentujących 8 parafi i
Biskup Tadeusz Lityński wręczył odznaczenia diecezjalne dla wiernych świeckich.
Uroczystość wręczenia medali „Zasłużony dla Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej” odbyła się 9 września, w rocznicę poświęcenia kościoła katedralnego w Gorzowie. – Katedra szczególnie uwrażliwia nas nie tylko na lokalną wspólnotę parafialną, ale ona ma swoje miejsce i zadania wobec wspólnoty diecezjalnej. Pięknie, że przeżyliśmy dziś odznaczenia naszych sióstr i braci, którzy swoim zaangażowaniem i pracą apostolską służą tam, gdzie żyją dla dobra i wzrostu wspólnot parafialnych. Tak jak przed wiekami wielu podjęło się wspólnego trudu wzniesienia tej katedry, tak Bóg powołuje i nas, budowniczych tego wieku, tego aktualnie czasu, aby wznosić w sercach ludzi, których spotykamy, świątynie duchowe, w których Bóg pragnie nie tylko zamieszkać, ale i działać dla ich zbawienia – powiedział w homilii pasterz diecezji.
Opowiadanie odsłania chwilę, w której król przestaje iść na czele ludu. Wiosna jest czasem wypraw wojennych, a Dawid zostaje w Jerozolimie. Zaczyna się od wygody, która nie stawia oporu pokusie. Dawid chodzi po dachu pałacu i patrzy z góry. Ten szczegół ma ciężar. Narracja jest oszczędna i chłodna. Tym wyraźniej widać, jak władza staje się narzędziem ukrycia. Król widzi, a potem coraz częściej „posyła”. Posyła po kobietę, posyła po męża, posyła list z rozkazem śmierci. Batszeba kąpie się, a narrator podkreśla czasowniki władzy: Dawid posłał po nią i wziął ją do siebie. Wzmianka o jej oczyszczeniu po nieczystości przypomina język Prawa i potwierdza, że poczęcie wiąże się z tą nocą. Potem przychodzi wiadomość o ciąży. W tle stoi Uriasz Chetyta, mąż Batszeby, cudzoziemiec wierny Izraelowi. Imię Uriasza (Uriyyāhû) niesie Imię Pana. Dawid sprowadza go z frontu, wypytuje o wojnę i odsyła do domu z podarunkiem z królewskiego stołu. Uriasz śpi jednak przy bramie pałacu wraz ze sługami. W dalszym ciągu opowiadania uzasadnia to pamięcią o Arce i o wojsku w polu. Jego postawa obnaża serce króla. Dawid upija Uriasza, a on nadal nie schodzi do domu. Król pisze list do Joaba z rozkazem ustawienia Uriasza w najcięższym miejscu bitwy i odstąpienia od niego. List niesie sam Uriasz. To obraz człowieka niosącego własny wyrok. Ginie Uriasz i giną także inni żołnierze. Zło rozlewa się poza prywatny grzech i dotyka wspólnoty. Tekst jeszcze nie pokazuje Natana, a już waży cisza Boga. Słowo Pana wróci i nazwie grzech po imieniu. Pomazaniec potrzebuje prawdy, aby wejść na drogę nawrócenia.
Przemoc w szkole zawsze jest złem – bez względu na okoliczności. Ale jeśli kolejne dramatyczne zdarzenia z udziałem nauczycieli i uczniów sprowadzimy wyłącznie do potępienia jednostki, przeoczymy systemowy problem, który narasta od lat. W Głogowie nauczyciel techniki miał dopuścić się agresji wobec 12-letniego ucznia. Sprawa trafiła do prokuratury. To nie tylko incydent. To sygnał alarmowy.
Zacznijmy jasno: nauczyciel nie ma prawa bić, szarpać ani wyzywać ucznia. Każdy taki czyn jest naruszeniem prawa, etyki zawodowej i zaufania społecznego. Obdukcja, zgłoszenie na policję i do prokuratury – to naturalna, konieczna droga. Odpowiedzialność indywidualna musi zostać wyciągnięta.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
