Biskup Tadeusz Rakoczy został uhonorowany przez ewangelików okolicznościowym medalem diecezji cieszyńskiej wydanym z okazji 100-lecia niepodległości. Uroczystość wręczenia odbyła się w kościele Jezusowym w Cieszynie w ramach nabożeństwa, podczas którego przedstawiciele Kościoła ewangelicko-augsburskiego z całej Polski dziękowali m.in. za 100-lecie odzyskania przez Polskę niepodległości.
– Wyrażam wdzięczność za dialog ekumeniczny, który w nowych warunkach społeczno-politycznych i administracyjnych od 1992 r. – kiedy powstała diecezja bielsko-żywiecka – rozwija się i pogłębia, a także znajduje wyraz w różnych formach konkretnej współpracy przynoszącej wymierne korzyści naszej społeczności tak na płaszczyźnie diecezjalnej, jak i w poszczególnych parafiach – powiedział bp Tadeusz Rakoczy. Nawiązał także do obchodów patriotycznych. – Myśląc o tamtych czasach, lepiej rozumiemy, że wolność była i jest kruchym darem, o czym przekonaliśmy się w ubiegłym stuleciu. Po 20 latach odbudowywania polskiej państwowości doświadczyliśmy zła i cierpienia związanego z II wojną światową, a potem z narzuconym nam systemem totalitarnym obcym polskiej tradycji i kulturze. Niestrudzenie od ponad 3 dekad ponownie odbudowujemy wolność w nas i wokół nas, co nie jest łatwe. Jedne przeszkody pochodzą od Polaków oddanych ideologiom postmodernistycznym, a drugie od innych krajów. Musimy to wszystko mądrze i cierpliwie pokonywać. Nie możemy zapominać, że i dzisiaj Polska ma prawo do miłości szczególnej, do patriotyzmu, o czym pisał kard. Karol Wojtyła w poemacie „Ojczyzna” – zaznaczył Biskup.
Medal wręczył zwierzchnik diecezji cieszyńskiej Kościoła ewangelicko-augsburskiego bp Adrian Korczago. Wyróżnienie przyznano także biskupowi Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP, a zarazem prezesowi Polskiej Rady Ekumenicznej, ks. Jerzemu Samcowi, a także biskupom seniorom diecezji cieszyńskiej – Janowi Szarkowi i Pawłowi Anweilerowi oraz innym osobom.
Program artystyczny zaprezentowany przez młode pokolenie
nawiązywał do tradycji patriotycznych
W różnych zakątkach naszego kraju w roku jubileuszu 100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości odbywają się patriotyczne uroczystości, którym towarzyszy refleksja nad przeszłością i przyszłością naszego kraju
Odbywają się parady wojskowe, oddawane są salwy honorowe a pod pomnikami poległych za wolność i niepodległość społeczność i lokalne władze składają wiązanki kwiatów. Placówki oświatowe, parafie, centra kultury przygotowują wystawy i koncerty oraz wystawiają misteria poświęcone tej, co nie zginęła.
Ewangelia uczy, że nikt nie jest gotów wybrać się w drogę za Jezusem, poddać się Jego wymaganiom czy też poświęcić się dla Niego, jeśli wpierw nie (roz)pozna w Nim swojego Zbawiciela.
Jan zobaczył podchodzącego ku niemu Jezusa i rzekł: «Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: „Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie”. Ja Go przedtem nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą w tym celu, aby On się objawił Izraelowi». Jan dał takie świadectwo: «Ujrzałem ducha, który zstępował z nieba jak gołębica i spoczął na Nim. Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: „Ten, nad którym ujrzysz ducha zstępującego i spoczywającego na Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym”. Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym».
Prorok Natan wchodzi do Dawida z opowieścią. Mówi o bogaczu, który zabiera ubogiemu jedyną owieczkę. Obraz dotyka najczulszego miejsca: owca rośnie w domu jak córka. Przypowieść (māšāl) ma formę sprawy sądowej. Dawid słyszy ją jak skargę i od razu staje w roli sędziego. Zapala się jego gniew. Pada przysięga: «Na życie Pana». Pada też wyrok: odda poczwórnie. Ten szczegół brzmi jak echo Prawa o zadośćuczynieniu za skradzioną owcę. Król rozpoznaje zło cudze, a własne nosi pod płaszczem władzy. Natan wypowiada zdanie jak ostrze: «Ty jesteś tym człowiekiem». Natan nie prowadzi sporu o szczegóły. On otwiera sumienie. Król zostaje doprowadzony do punktu, w którym sam wypowiedział prawdę. W dalszych wersetach brzmi teologiczne jądro: wzgarda wobec Pana. Grzech zaczyna się od odwrócenia się od daru. Przemoc rodzi przemoc. Miecz wchodzi do domu. Wina Dawida dotknęła Uriasza, a potem dotyka też dziecka. Tekst mówi o tajemnicy odpowiedzialności króla, który niesie w sobie los ludu. Dawid wypowiada: «Zgrzeszyłem przeciw Panu». Jedno zdanie wystarcza. Nie ma tu targowania się ani alibi. Natan ogłasza przebaczenie: «Pan odpuszcza ci grzech. Nie umrzesz». Miłosierdzie nie unieważnia skutków, a otwiera przyszłość. Dawid błaga o życie dziecka postem i leżeniem na ziemi. Starsi z domu nalegają, aby wstał. Dawid pozostaje na ziemi i odmawia posiłku. Pokuta przybiera kształt milczenia przed Bogiem. Skrucha prowadzi do modlitwy, w której człowiek nie ukrywa się ani przed Bogiem, ani przed sobą. W tle stoi modlitwa Izraela, która później zabrzmi w psalmie: «Zmiłuj się nade mną, Boże».
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.