Reklama

Niedziela Lubelska

Konsekracja świątyni

Niedziela lubelska 21/2018, str. III

[ TEMATY ]

konsekracja

Paweł Wysoki

Obrzędy konsekracji, namaszczenie ołtarza

Obrzędy konsekracji, namaszczenie ołtarza

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Parafia pw. Wniebowstąpienia Pańskiego w Lubartowie przeżywała uroczystość konsekracji świątyni. Kościół na Lisowie został poświęcony 13 maja przez abp. Stanisława Budzika w 20. rocznicę powstania parafii.

Dwie dekady historii Początki parafii utworzonej na obrzeżach Lubartowa sięgają pierwszej połowy lat 90. XX wieku. Wówczas budowę świątyni – jeszcze jako filialnej placówki parafii św. Anny – rozpoczął proboszcz ks. prał. Andrzej Tokarzewski. Kościół zaprojektował lubelski architekt Wojciech Kożuchowski. Kilka lat później, 21 maja 1998 r., abp Józef Życiński utworzył nową parafię, powierzając ją duszpasterskiej trosce ks. Stanisława Rząsy. Od tego czasu kapłani wraz ze świeckimi tworzą nową wspólnotę, której najpiękniejszym owocem jest parafialna świątynia.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

– Nie sposób wyrazić radości i wdzięczności w chwili tak ważnej, w dniu odpustu, gdy po 20 latach istnienia wspólnoty tworzonej przez kapłanów i wiernych pod okiem ks. Stanisława, nasza świątynia zostanie oddana Bogu – mówili ze wzruszeniem Krystyna Jędryszka i Krzysztof Romanek. Przedstawiciele parafii poprosili abp. Stanisława Budzika o poświęcenie Kościoła, by „mocą głoszonego w nim Słowa Bożego i sprawowanych sakramentów stał się miejscem nawracania serc ku Bogu w obliczu Maryi”. – Chcemy żyć Ewangelią i być radosnymi świadkami Chrystusa w naszych domach, szkołach i miejscach pracy. Prosimy o konsekrację świątyni i umocnienie w wierze Kościoła, abyśmy z wyobraźnią miłosierdzia budowali cywilizację pokoju – mówili.

– Dzień konsekracji to uwielbienie Boga za to, że na obrzeżach Lubartowa, na Lisowie, mamy kościół, w którym możemy się modlić, ale nade wszystko za to, że jesteśmy żywym Kościołem Chrystusa – mówił proboszcz ks. Stanisław Rząsa. Gospodarz parafii przestawił w skrócie historię dwóch dekad wspólnoty, w której do Kościoła przez sakrament chrztu zostało włączonych prawie 900 dzieci, a 450 par zawarło sakrament małżeństwa. – Jak wiele mogą powiedzieć konfesjonały, przy których człowiek powstaje do życia pełen nadziei i miłości; jak wiele razy Jezus wychodził poza progi świątyni i nawiedzał domy, przynosząc łaskę chorym. Nie można też zapominać o duchowych owocach posługi, czego dowodem są kapłani i siostry zakonne – mówił Ksiądz Proboszcz. – Wielką radością jest zbudowanie wspólnoty parafialnej, ale jest tu także wiele dzieł, które służą lokalnej społeczności, jak Centrum Pomocy Otoczmy Troską Życie i powstające przedszkole – wyliczał duszpasterz. Ks. Rząsa podziękował tym wszystkim, którzy byli przy „narodzinach świątyni”, jak i obecnym parafianom za modlitwę i wielką życzliwość w realizowaniu kolejnych dzieł. – W dniu konsekracji przynosimy wysiłki budowniczych kościoła, architekta, wykonawców i pomocników oraz trud życzliwych ofiarodawców – mówił Ksiądz Proboszcz.

W drodze do nieba

W parafialnych uroczystościach pod przewodnictwem Metropolity Lubelskiego udział wzięli m.in. kapłani z dekanatu lubartowskiego, przedstawiciele miejscowych władz i instytucji oraz licznie zgromadzeni wierni. – W 20. rocznicę powstania parafii dedykujemy Bogu kościół poświęcony tajemnicy Wniebowstąpienia. Jezus został z nami w niewidzialnej postaci, ale także mamy widzialne znaki, jak kościół. To dom Boży, który pełni wartę na straży wiary. To miejsce szczególnego spotkania w Eucharystii, kiedy Jezus daje nam siebie. Niech tę świątynię napełnia również nasza obecność i modlitwa oraz chwała, jaką oddajemy Bogu – mówił abp Stanisław Budzik. Przeżywającej radość wspólnocie Pasterz pozostawił zadanie głoszenia Ewangelii, świadectwa miłości i podtrzymywania w ludzkich sercach nadziei. – Niebo to spotkanie z Jezusem, także w drugim człowieku. Zostaliśmy napełnieni Duchem Świętym, na mocy sakramentów wszyscy powinniśmy być apostołami i wszyscy musimy się starać, by jak najwięcej ludzi przyprowadzić do Chrystusa i Kościoła, a więc doprowadzić do nieba – podkreślał. W odpowiedzi parafianie powiedzieli: – 20 lat temu zgromadziliśmy się w tym miejscu, aby być świadkami utworzenia nowej parafii. Wówczas obiecaliśmy, że podejmiemy trud budowania nowej wspólnoty, że nasza świątynia zawsze będzie wypełniona wiernymi. Dziś zapewniamy, że ta obietnica została dotrzymana. Parafia pw. Wniebowstąpienia Pańskiego kierowana przez ks. Stanisława Rząsę tętni życiem, ciągle się rozwija i daje przykład wiernej służby Chrystusowi.

2018-05-23 10:54

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Miałam pomysł na życie, ale…

O powołaniu zakonnym i pracy katechetycznej z s. Bernadettą Janus, zmartwychwstanką rozmawia Alina Ziętek-Salwik

Siostro Bernadetto, czy z perspektywy ćwierćwiecza życia zakonnego może Siostra ocenić, które wydarzenie zdecydowało o tym, że kiedyś, jako młoda dziewczyna odpowiedziała Siostra „Tak!” na Boże powołanie?
CZYTAJ DALEJ

Matka Boga

Niedziela Ogólnopolska 1/2023, str. 12-14

[ TEMATY ]

uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki

commons.wikimedia.org

Giovanni Battista Salvi da Sassoferrato, Madonna z Dzieciątkiem i aniołami, fragment obrazu

Giovanni Battista Salvi da Sassoferrato, Madonna z Dzieciątkiem i aniołami, fragment obrazu

Czy kobieta może urodzić Boga? Przecież stworzenie nie może wydać na świat Stwórcy! O co więc chodzi w dogmacie Świętej Bożej Rodzicielki?

Bóg, posyłając swojego Syna na świat, sam wybrał drogę Wcielenia, czyli narodzenia z niewiasty. Boskie macierzyństwo Maryi dotyczy ludzkiego narodzenia Syna Bożego, a nie Jego zrodzenia Boskiego.
CZYTAJ DALEJ

Marek pokazuje, że miejsce modlitwy staje się miejscem walki o człowieka

2026-01-02 10:16

[ TEMATY ]

rozważania

Glossa Marginalia

Karol Porwich/Niedziela

Opowiadanie przenosi nas do Szilo, do miejsca modlitwy i ofiary. Anna wstaje po uczcie i idzie przed oblicze Pana. Tekst notuje, że Heli siedzi na krześle przy odrzwiach przybytku. Obraz kapłana na progu sanktuarium tworzy tło dla modlitwy, która rodzi się z bólu. Anna modli się „w głębi duszy”. W hebrajskim mówi się o „goryczy duszy” (mārath nephesh). To przenika ciało i serce. Ona płacze i składa ślub. Ślub (neder) w Biblii jest poważnym zobowiązaniem, które wiąże człowieka przed Bogiem. Anna obiecuje oddać syna Panu na całe życie. Wspomina o brzytwie, która nie dotknie jego głowy. To znak nazireatu, poświęcenia podobnego do Samsona.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję