W Wielkim Poście dużo mówimy o nawróceniu. Są różne rodzaje nawrócenia. Nawrócenie dotyczy grzechów, z którymi musimy w końcu zerwać i wejść na dobrą drogę. Dotyczy zmiany myślenia, żeby spojrzeć na rzeczywistość bardziej z perspektywy Boga niż własnych poglądów.

Można i trzeba się nawrócić przez przebaczenie i zmianę fałszywych kierunków w życiu. Ale w Kościele mówi się ostatnio dużo o jeszcze jednym rodzaju nawrócenia – nawróceniu duszpasterskim.

Często wzywa nas do tego papież Franciszek. O co chodzi w nawróceniu duszpasterskim? Spróbuję to wyjaśnić poprzez moje osobiste doświadczenie sprzed lat. Z grupą młodzieży gościliśmy w małej parafii pod Brukselą. W tej wiosce stał zabytkowy, piękny kościół, a obok kościoła jeszcze piękniejsze budynki parafialne, z wieloma salami, z nowoczesnym wyposażeniem.

Wszystko wydawało nam się imponujące, ale tylko do czasu. Okazało się, że te wielkie budynki parafialne są puste i zamknięte, a na Mszy św. w zabytkowym kościele jest mała garstka ludzi. Bardzo sympatyczny proboszcz tej parafii zaprosił nas do swojego mieszkanka, które wynajmował u ludzi z wioski. Podczas spotkania błagał nas nad wszystko, mówiąc: „Tylko nie zróbcie w Polsce tego błędu, który my popełniliśmy. Dbaliśmy o okręt, a zapomnieliśmy o załodze. Wydawało nam się, że gdy pięknie odnowimy kościół i wybudujemy wielkie pomieszczenia duszpasterskie, to one same przyciągną ludzi. A widzicie dziś, że mamy piękny okręt, ale bez załogi. Zadbajcie w Kościele w Polsce przede wszystkim o ludzi, a dopiero potem o budynki i administrację”. Na długo zapamiętaliśmy to ostrzeżenie. To nie znaczy, że jest coś złego w odnawianiu kościołów czy budowaniu nowych budynków parafialnych. Niekiedy jest to wręcz niezbędne. Mimo wszystko jednak w Kościele najważniejsi są ludzie i ich spotkanie z Bogiem.

Nawrócenie duszpasterskie to takie nawrócenie, w którym na pierwszym miejscu postawimy ewangelizowanie, nauczanie i uświęcanie ludzi oraz wspólnot, a dopiero na drugim, bardzo potrzebne sprawy administracyjne i materialne. Nawrócenie duszpasterskie każdego księdza to taka przemiana, dzięki której wszystkie swoje talenty i siły, całą swoją gorliwość i zatroskanie kapłan skieruje na pracę z ludźmi i przyprowadzanie ich do Jezusa. Pastoralne nawrócenie ludzi świeckich to możliwie największa ich troska o głoszenie Ewangelii w swoich środowiskach i zaangażowanie we wspólnoty i ruchy. Nawrócenie duszpasterskie całej parafii to skierowanie wszystkich środków i energii na tworzenie załogi, a nie na samo tylko budowanie i upiększanie okrętu. W notatniku duszpasterskim, który zamierzam pisać w „Niedzieli Częstochowskiej”, spróbuję dzielić się z czytelniami wszystkim tym, co ważnego dzieje się w duszpasterstwie w naszej archidiecezji. Może będzie to mały przyczynek do mojego i waszego nawrócenia duszpasterskiego.