Obrzędowi pochówku nienarodzonych dzieci przewodniczył o. Ignacy Tomaszewski OFMConv.

– To nie pierwszy pochówek. Dla ludzi to jest temat bardzo ważny, żywy. To wiara, że dzieci umarły tylko cieleśnie, że one żyją, chociaż nie możemy ich spotkać, usłyszeć, pogłaskać, przytulić. One żyją i po drugiej stronie wstawiają się za nami – powiedział franciszkanin. Podzielił się jednocześnie następującymi świadectwami, które przed kilkoma laty usłyszał w Rychwałdzie k. Żywca: – Było tam spotkanie rodziców, którzy właśnie pożegnali się ze swoimi nienarodzonymi dziećmi. Jedna z matek wspominała, że przez 8 lat nie mogła się z tym pogodzić. Tak długo cierpiała i nie mogła zaakceptować, że tak się stało. Aż spowiednik powiedział jej, żeby nie płakała, a zaczęła się modlić za wstawiennictwem swojego dziecka, że ono pomoże jej w codziennym życiu. Inna matka wspomniała, że dziecku, które odeszło przed narodzeniem, poleca swoje dziecko niepełnosprawne. I mówiła, że to jest trudne do uwierzenia, ale od tego dnia ono się nie skaleczyło, nie upadło, nic mu się nie stało, tak jakby było pod specjalną opieką – opowiadał ze wzruszeniem kapłan.

Pochówki dzieci zmarłych przed urodzeniem odbywają się w Zielonej Górze od 11 lat, co kwartał.

– Z reguły jest to ostatnia sobota miesiąca, zawsze godz. 12.10 i zawsze jest to ostatni pogrzeb. Jest taki zamysł, aby w to dzieło włączyły się wszystkie zielonogórskie parafie, bo to jest wielka sprawa – opowiada Magda Napierała z Terenowego Komitetu Ochrony Praw Dziecka, która przed rozpoczęciem pochówku prowadzi modlitwę różańcową w kaplicy. – Do udziału w pochówku są także zaproszone osoby, które kiedykolwiek doświadczyły straty dziecka, aby duchowo złożyły je w naszym grobowcu. Sam pochówek, obecność ludzi i przelane łzy są świadectwem wiary, dowodem na to, że stało się coś bardzo ważnego. To jest żywa Ewangelia – kończy Magda Napierała.