Reklama

Niedziela Rzeszowska

Malowali kościoły regionu

Niedziela rzeszowska 28/2017, str. 8

[ TEMATY ]

konkurs

Bartosz Walicki

Laureaci konkursu

Laureaci konkursu

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Wiosną tego roku Biblioteka Publiczna w Sokołowie Małopolskim zachęciła mieszkańców regionu rzeszowskiego do refleksji i zachwytu nad pięknem architektury sakralnej. To właśnie było motyw przeprowadzenia 5. edycji powiatowego konkursu plastycznego „Kościoły mojej okolicy”.

Współorganizatorem konkursu było Towarzystwo Miłośników Ziemi Sokołowskiej. Po zapoznaniu się z pracami komisja konkursowa zadecydowała przyznać 31 nagród i 12 wyróżnień. Podsumowanie konkursu miało miejsce w sali spotkań książnicy sokołowskiej 13 czerwca. Otwarta została zarazem wystawa pokonkursowa czynna do końca sierpnia.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

W kategorii dzieci przedszkolnych na nagrody zasłużyli: Jan Matuła i Milena Nykiel z sokołowskiego Ośrodka Kultury, Katarzyna Stąpor i Anna Walicka z Zespołu Szkół w Sokołowie oraz Nikola Woś z ZS nr 2 w Nienadówce. Spośród uczniów młodszych I nagrody przyznano Amelii Kidzie i Kacprowi Szczepanikowi z Trzebosi, II nagrody – Aleksandrze Krasce z ZS nr 2 w Nienadówce i Martynie Chorzępie z Ośrodka Kultury w Sokołowie, a III nagrody – Lilianie Bednarz z Trzebosi i Szymonowi Ożogowi z Trzebuski. Ponadto wyróżniono: sokołowską uczennicę Nikolę Koziarz, Nikolę Kraskę z nienadowskiego ZS nr 2, Martynę Kępę z Trzebosi, Artura Ożoga z Trzebuski, Matyldę Słoninę z Ośrodka Kultury w Sokołowie i Maję Stopyrę ze Świetlicy Socjoterapeutycznej w Łowisku.

Spośród uczniów starszych I nagrody wręczono Urszuli Skrzypek z ZS w Sokołowie i Patrykowi Maślance z ZS nr 1 w Nienadówce. II nagrodami jury uhonorowało Barbarę Sieczkowską z Trzebuski i Agnieszkę Kwolek z ZS w Sokołowie, a III nagrodami – Patrycję Biernat z ZS nr 1 w Nienadówce oraz Wiktorię Baniak i Oliwię Bzdek z sokołowskiego Ośrodka Kultury. Na wyróżnienia zasłużyli natomiast: Agata Ożóg z ZS nr 1 w Nienadówce oraz Weronika Bieńko i Mateusz Tasior z Trzebuski. W kategorii gimnazjalnej najlepsza okazała się praca Kamili Nai z ZS nr 1 w Nienadówce. Na II miejscach uplasowały się uczennice sokołowskie: Martyna Chorzępa i Magdalena Pustkowska, a na III miejscach – Natalia Maruszak i Rafał Rembisz z tej samej szkoły. Wyróżniono prace: Pauliny Jawor z Zaczernia i sokołowianki Izabeli Konefał.

Wśród osób dorosłych zwyciężyły: Małgorzata Kwolek z Sokołowa i Alina Szczygieł z Nienadówki. II miejsca zajęły: Anna Cisek z Trzebosi i Jolanta Szczygieł z Nienadówki, a III miejsce – Katarzyna Kochańska z Sokołowa. Prócz tego nagrodę specjalną za kilka obrazów przyznano Marii Łuszczki. Osobno ocenione zostały obrazy na szkle; nagrodzono Annę Lipińską z Sokołowa i Alicję Boguń z Trzebuski, a wyróżniono Oliwię Sadowy z Nienadówki.

2017-07-06 10:26

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wy jesteście nadzieją świata!

Niedziela łódzka 27/2013, str. 6-7

[ TEMATY ]

konkurs

Archiwum Urzędu Miasta

14 czerwca w Sali Herbowej Urzędu Miasta Bełchatowa odbyła się dziesiąta edycja Powiatowego Konkursu „Pontyfikat Jana Pawła II”, objęta honorowym patronatem prezydenta miasta Marka Chrzanowskiego. Konkurs poświęcony naszemu Wielkiemu Rodakowi adresowany był do uczniów szkół podstawowych miasta i powiatu bełchatowskiego. W tym roku konkurs został włączony w uroczystości pierwszej rocznicy obchodów patrona Bełchatowa bł. Jana Pawła II.
CZYTAJ DALEJ

Kościół czci patronkę Europy - św. Katarzynę ze Sieny

[ TEMATY ]

św. Katarzyna

Giovanni Battista Tiepolo

Św. Katarzyna ze Sieny

Św. Katarzyna ze Sieny

Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.

Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie. W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami. W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń. Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus. Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej. Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody. Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
CZYTAJ DALEJ

Katarzyna, która mówiła, gdy inni milczeli

2026-04-29 07:06

[ TEMATY ]

Samuel Pereira

Materiały własne autora

Samuel Pereira

Samuel Pereira

W świecie, w którym każdy ma coś do powiedzenia, a niewielu ma coś do powiedzenia naprawdę, postać św. Katarzyna ze Sieny brzmi zaskakująco aktualnie. Nie dlatego, że była świętą. Dlatego, że była skuteczna. Jest to święta osobiście mi bliska i to nie tylko ze względu na to, że jest imienniczką mojej Mamy.

Nie miała dyplomów, funkcji ani zaplecza. A jednak rozmawiała z papieżami jak równy z równym. Nie prosiła o uwagę – brała ją siłą argumentu i klarownością myślenia. Dziś powiedzielibyśmy: nie miała „zasięgów”, ale miała coś znacznie trudniejszego do podrobienia – wiarygodność. Żyła w czasie kryzysu instytucji, kiedy autorytety chwiały się, a centrum świata duchowego przeniosło się do Awinionu. Brzmi znajomo. Dziś też żyjemy w epoce, w której łatwo podważyć wszystko – politykę, media, Kościół, ekspertów. Problem w tym, że razem z autorytetami często wyrzucamy odpowiedzialność.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję