Arcybiskup Wacław Depo 14 czerwca br. konsekrował kościół w parafii pw. św. Stanisława, biskupa i męczennika, w Witkowicach. Budowano go dynamicznie w ostatnich latach. O gotowości na konsekrację świadczy nie tylko stan fizyczny domu Bożego, ale przede wszystkim zaangażowanie parafian, czyli istnienie żywego Kościoła. Podczas uroczystości po brzegi wypełnili oni mury wcale niemałej świątyni. W przeprowadzeniu tej niezwykle podniosłej liturgii pomogli klerycy i diakoni z Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Częstochowskiej.
Metropolita Częstochowski namaścił krzyżmem mury i ołtarz świątyni, poświęcił ambonę i tabernakulum. W homilii, odnosząc się do Ewangelii o św. Piotrze, wezwał zgromadzonych do wierności nauczaniu papieskiemu. Zwrócił też uwagę, że Kościół to na początku wspólnota wierzących, a dopiero potem miejsce jej spotkań. Przypomniał, że lud Boży ma godność królewskiego kapłaństwa i jest powołany do składania duchowych ofiar Bogu i głoszenia Jego wielkich dzieł.
Proboszcz w Witkowicach – ks. Tomasz Dyjan z poruszeniem mówił o ostatnich latach pracy na tej placówce. W 2010 r. rozpoczęła się budowa nowego kościoła, obok starej świątyni. 11 lipca wmurowano kamień węgielny. Jeszcze tego samego roku, przy gołych murach i prowizorycznym dachu, odprawiona została tutaj Pasterka, w której uczestniczyła rzesza wiernych. Wydarzeniem szczególnym były misje święte związane z peregrynacją relikwii Krzyża Świętego w 2011 r. Od tego momentu rozpoczęto odprawiać niedzielną Mszę św. w nowym kościele. – Parafianie przynosili dywany i wykładali nimi surową podłogę domu Bożego – wspomina ks. Dyjan. Potem trwały dalsze prace budowlane, aż w końcu – od 2015 r. – zaczęto także w dni powszednie sprawować Eucharystię w nowym kościele. Obecnie parafia liczy ok. 1700 mieszkańców. Aktywnie działają tutaj grupy parafialne: ministranci, oaza, Domowy Kościół, schola i zespół muzyczny.
Na koniec Mszy św. abp Wacław Depo ogłosił zgromadzonym radosną wiadomość, że ich proboszcz został mianowany kanonikiem kapituły radomszczańskiej.
Szprotawa, niewielka miejscowość w powiecie żagańskim, położona nad rzekami Bóbr i Szprotawa. Niespełna trzynastotysięczne miasto proponuje zwiedzającym wiele zabytków i ciekawych miejsc. Na szczególną uwagę zasługuje kościół pw. św. Andrzeja znajdujący się w zachodniej dzielnicy - Sowiny, do 1945 r. niemieckim Eulau.
W drugiej połowie XIII wieku Szprotawa otrzymała przywilej lokacyjny na prawie średzkim z rąk księcia Konrada Głogowskiego. Osada, znajdująca się na skrzyżowaniu szlaków komunikacyjnych, stała się szybko rozwijającym się miastem, które w 1407 r. zyskało prawo bicia własnej monety. Historycy i mieszkańcy doszukują się jednak wcześniejszych śladów istnienia osady. Najstarszą częścią miasta jest dzisiejsza dzielnica Sowiny, nazywana też Iławą. O miejscu o takiej właśnie nazwie wspomina w 1000 r. kronikarz Thietmar, opisując przyjazd cesarza Ottona III, zmierzającego do Gniezna. W osadzie Ilua (lub Ilva) Bolesław Chrobry powitał cesarza Niemiec, przybywającego do Polski. Czy rzeczywiście była to dzielnica dzisiejszej Szprotawy, tego nie wiadomo, jednak mieszkańcy ustawili pomnik upamiętniający to właśnie zdarzenie. Z badań archeologicznych i z dokumentów wnioskować można, iż Sowiny to rzeczywiście najstarsza część Szprotawy.
Pierwsze dni podróży Papieża Leona XIV do Hiszpanii ukazały radosne, serdeczne i pełne wiary przyjęcie ze strony mieszkańców Madrytu.
Pierwszym obrazem wizyty Leona w Hiszpanii jest Madryt przemierzany przez tysiące ludzi: rodziny, młodzież, osoby starsze, zakonnicy i zakonnice, a także ciekawi obserwatorzy - wszyscy są zjednoczeni. Przez kilka dni place, ulice, hala sportowa i stadion wypełniły się papieskimi i hiszpańskimi flagami, hasłami pokoju, jedności i zgody oraz wyrazami przywiązania do Następcy św. Piotra, który przybył, aby umacniać wiernych w wierze. Tłumy były zdyscyplinowane i zaangażowane: modliły się, wzruszały i dziękowały Papieżowi długimi owacjami, jak podczas niezapomnianych siedmiu minut braw w Parlamencie po wysłuchaniu słów Ojca Świętego.
Ks. Paweł Cembrowicz, proboszcz katedry pw. św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu, opowiada o stanie prac nad renowacją organów katedralnych, o odzyskanych elementach historycznych oraz o zaangażowaniu wiernych, archidiecezji i miasta Wrocław, dzięki którym instrument powróci do pełnej świetności.
Remont organów rozpoczął się dwa lata temu. – Po rozmontowaniu i przewiezieniu instrumentu do Zakładów Organmistrzowskich Dariusza Zycha w Wołominie wyremontowano przestrzeń, w której znajdowały się organy. Była to jedyna okazja, żeby tę przestrzeń odnowić – podkreśla proboszcz katedry, dodając, że był to ostatni etap wieloletniego remontu świątyni obejmującego nawę główną. – Remont, który zaczął się od prezbiterium, wtedy kiedy przychodził ołtarz Jerina, został w końcu zakończony w zeszłym roku, bo mogliśmy wejść właśnie w tę przestrzeń, która była niedostępna wtedy, kiedy kończyliśmy remont nawy głównej. Został wzmocniony strop na emporze organowej. Na strychu wybudowano specjalne pomieszczenie na echo‑organy i wykonano odpowiednią drogę dojścia, żeby można było bez problemu się tam dostać – zaznacza kapłan.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
