Reklama

Niedziela Legnicka

Lubań-Księginki

Rozśpiewana parafia

Niedziela legnicka 20/2017, str. 8

[ TEMATY ]

koncert

ks. Janusz Barski

Schola Emmanuel

Schola Emmanuel

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Wieńcząca oktawę Paschy Chrystusa Niedziela Miłosierdzia Bożego stała się w parafii św. Maksymiliana Kolbego w Lubaniu-Księginkach okazją do wyśpiewania chwały Zmartwychwstałego, podczas 5. Parafialnego Koncertu Pieśni Wielkanocnej, której mottem uczyniliśmy słowa piosenki tytułowej: „Okaż mi, Boże, miłosierdzie swoje”.

Koncert stał się okazją do prezentacji swoich umiejętności wokalno-instrumentalnych przez parafialne grupy muzykujące (chór Maksymilianki, schola Dzieciaki z Bożej Paki) oraz uzdolnionych solistów (Wiktoria i Mateusz Wójcik). Zyskaliśmy także możliwość spotkania z osobami spoza parafii, dla których wyśpiewanie chwały Zmartwychwstałego jest sprawą ważną i niosącą wiele radości i satysfakcji – w tym roku naszym gościem honorowym była schola Emmanuel, działająca w parafii w Zarębie.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Tradycyjnie w koncertową atmosferę wprowadziła nas Eucharystia w intencji wszystkich wykonawców, gości i dobrodziejów koncertu, celebrowana przez proboszcza parafii ks. Janusza Barskiego. Podczas tej Mszy św. pamiętaliśmy także o gościu honorowym – wicestaroście w Lubaniu Wojciechu Zembiku, obchodzącym tego dnia imieniny. O muzyczną oprawę zadbała schola parafialna i chór Maksymilianki, przy aktywnej współpracy z pozostałymi jej uczestnikami.

Reklama

Koncert został rozpoczęty pieśnią „Historia” w wykonaniu scholi, będącą „historią zbawienia w pigułce” – historią, która skłania do refleksji nad wielkością Bożego Miłosierdzia. Po tym występie zaprezentowała się schola Emmanuel, która mimo krótkiego, bo 2-letniego, stażu pokazała kreatywność i dynamikę śpiewu i instrumentarium.

Bardzo interesującym był występ najmłodszej uczestniczki Wiktorii Wójcik, która wykonała na flecie utwór „Iskierki” Zbigniewa Woźnego oraz Mateusza Wójcika, który wygrał na trąbce chwałę Zmartwychwstałego.

Jedną z podstawowych cech śpiewu wielkanocnego jest radość i dynamika. Nie brakowało tego podczas występu scholi Dzieciaki z Bożej Paki, która zaprezentowała swoje możliwości podczas śpiewu kanonów wielkanocnych oraz przygotowanych nowości. Był to zauważalny dowód rozwoju grupy liczącej już 3 lata.

Piękno śpiewu o Tajemnicy Paschy Chrystusa wyraża się także w śpiewie chóralnym, będącym specyfiką wokalu ostatniej koncertującej grupy chóru Maksymilianki. Nasze panie przedstawiły piękną interpretację kanonów wielkanocnych, włączając w śpiew także widownię.

Tradycją koncertów w naszej parafii jest tzw. wielki finał, czyli wspólne wykonanie utworu, który został wybrany jako tytułowy. Podczas tegorocznego Koncertu Wielkanocnego wybraliśmy dwie pieśni, do których odśpiewania zostali zaproszeni wszyscy wykonawcy: „Okaż mi, Boże, miłosierdzie swoje” oraz będący szlagierem koncertu ubiegłorocznego „Zaufaj Panu już dziś”. Atmosfera finału była bardzo spontaniczna i dynamiczna, co podkreślił w słowie końcowym wicestarosta Wojciech Zembik oraz reprezentujący Radę Miasta i Radę Parafialną Ryszard Piekarski. Dowodziły tego także wpisy w kronice parafialnej oraz rozmowy wykonawców podczas przygotowanej w parafialnej świetlicy agapy.

Wszystkim wykonawcom i uczestnikom oraz dobrodziejom koncertu organizatorzy – duszpasterstwo oraz Rada Parafialna parafii św. Maksymiliana Kolbego w Lubaniu-Księginkach – składają płynące z serca Bóg zapłać.

2017-05-10 14:19

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Koncert Rodzinny „Bądź jak Jezus! - IV Edycja

CZYTAJ DALEJ

Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu

2026-01-14 21:13

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Arka Przymierza

Arka Przymierza
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
CZYTAJ DALEJ

W Biblii słuchanie oznacza posłuszeństwo, a posłuszeństwo rodzi wolność

2026-01-15 09:14

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Karol Porwich/Niedziela

Modlitwa Dawida wyrasta bezpośrednio z wyroczni Natana i ma charakter zdumienia. Król „zasiada przed Panem”. Ten gest oznacza spoczynek serca w obecności Boga i rezygnację z własnej kontroli. W tle stoi Arka w namiocie na Syjonie, a więc znak Boga bliskiego, który mieszka pośród swego ludu w prostocie. Dawid wraca do swoich początków, do pastwiska i do drogi, którą Pan go poprowadził. W Biblii taka pamięć chroni przed pychą. Powraca też słowo „dom”. Po hebrajsku (bajt) oznacza i budowlę, i ród. Dawid słyszał, że Pan buduje mu dom, czyli trwałą dynastię. Obietnica sięga dalej niż dzień dzisiejszy i obejmuje przyszłe pokolenia. Wers 19 zawiera trudne wyrażenie (torat ha’adam). Bywa rozumiane jako „los człowieka” albo „pouczenie dla człowieka”. Dawid widzi, że obietnica dla jego rodu niesie światło także dla całego ludu. Modlitwa nie zatrzymuje się na emocji. Dawid wypowiada imię Boga z czcią i przyznaje, że Pan zna swego sługę do końca. W dalszych wersetach brzmi wdzięczność za Izraela, którego Pan „utwierdził” jako swój lud. Pojawia się tytuł „Pan Bóg Zastępów”, który podkreśla, że ostateczna władza należy do Boga, nie do tronu. Wypowiedź króla staje się wyznaniem wiary w jedyność Boga i w Jego wierność przymierzu. Dawid prosi, aby słowo Pana spełniło się „na wieki” (le‘olam). To prośba o trwałość łaski, a zarazem o serce, które nie wypacza daru. Na końcu pojawia się błogosławieństwo. Dawid nie domaga się sukcesu. Prosi o błogosławieństwo dla „domu sługi”, aby trwał przed Bogiem. W tej modlitwie słychać ton późniejszych psalmów królewskich, które uczą Kościół dziękczynienia i ufności.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję