Kościół stacyjny pw. Podwyższenia Świętego Krzyża. Jeden z trzech łódzkich kościołów niezamieniony podczas wojny na magazyn i niezdewastowany. Ale też jeden z tych okrutnie doświadczonych przez ten czas. Proboszcz, ks. Jan Bączek zginął w komorze gazowej w Dachau. Aresztowanych i wywiezionych zostało także trzech wikariuszy. Dwaj – ks. Korneliusz Jędrzejczak i ks. Wincenty Jabłoński – również stracili życie, trzeciemu – ks. Edmundowi Bielickiemu udało się doczekać wyzwolenia obozu. W świątyni jest tablica im poświęcona. Także mjr. Janowi Piotrowskiemu, pseudonim „Andrzej”, żołnierzowi Armii Krajowej zamordowanemu w 1940 r. przez gestapo w więzieniu przy Sterlinga w Łodzi. Do dzisiaj nie jest znane miejsce jego pochówku. Tak jak nie wiadomo, w którym miejscu ziemia kryje ciała innych – zamordowanych przez Niemców w czasie wojny, torturowanych i przetrzymywanych w łódzkim więzieniu, czy potem skazywanych na śmierć przez sowiecki reżim. Dlatego podczas tej kolejnej stacji uświadamiam sobie, jak wiele można odczytać z tablic, z małych skrawków marmuru przywieszanych w świątyniach, i ile ściany tych kościołów mówią nam o naszej przeszłości. To przecież przychodząc tutaj, wchodząc wprost z ul. Sienkiewicza, tak jak pewnie przed laty robił to Jan Karski, słynny kurier, ministrant w tym kościele, nie sposób nie zauważyć tej wielkiej, ale i małej, zwykłej ludzkiej historii, której świątynia jest świadkiem.

I tablica poświęcona bp. Kazimierzowi Tomczakowi. Od 1945 r. proboszczowi tej parafii. Ksiądz Biskup był także świadkiem okrucieństwa czasu wojny. Po wybuchu wojny został prezesem Komitetu Obywatelskiego, który reprezentował miasto i interesy ludzi. Po wkroczeniu Niemców zażądano od Księdza Biskupa podpisania kapitulacji. Odmówił. Został aresztowany przez gestapo i zmuszany do najcięższych prac w więzieniu na Sterlinga. Potem przewieziony na Radogoszcz i okrutnie torturowany. Piękna postać, wielki człowiek, wspaniały Boży kapłan, znakomity teolog, autorytet – tak jest do dziś określany. Niezłomny.

Ta świątynia związana jest też z Heleną Miklaszewską, przedwojenną założycielką żeńskiego gimnazjum i liceum, i jej wychowankami, zwanymi miklaszankami. To także miejsce, gdzie dojrzewała łódzka wolność. Po 1990 r. ówczesny proboszcz, ks. Marian Wiewiórowski, razem z dawnymi działaczami opozycji, „Solidarności”, parafianami, dziękował w tej świątyni za odzyskaną wolność.

Wszystkich pamiętamy. Właśnie przez tablice. Ale też pozostali w pamięci wiernych, ludzi, którzy tu się modlili, którzy tu powierzali swoje troski Panu Bogu. I to od ponad stu lat, bo kościół wybudowany został w 1880 r., a parafia została utworzona osiem lat później. Modląc się tu, można ich wszystkich, oczyma swojej wyobraźni i sercem, zobaczyć. Oni zachowali Jego naukę – jakie to oczywiste, jakie piękne i jakie wielkie.