W parafii Najświętszego Zbawiciela w Sosnowcu po raz pierwszy zorganizowane zostały zaduszki jazzowe poświęcone pamięci zmarłych sosnowieckich artystów, poetów i pisarzy. Inicjatorem przedsięwzięcia był ks. Stanisław Litwa – proboszcz parafii. Wystąpili artyści z Krakowa. A w pomoc w ustaleniu nazwisk artystów włączył się Sławomir Korczyński, zagłębiowski poeta, znawca środowiska artystycznego.
Ks. Litwa pracując kilkanaście lat temu jako wikariusz w parafii katedralnej w Sosnowcu, przygotowywał zaduszki wspólnie z uczniami sosnowieckich szkół średnich. Następnie ideę przeniósł do kościoła Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Sosnowcu-Ostrowach Górniczych, gdzie był proboszczem. – Zapraszałem wówczas Jana Nowickiego z przyjaciółmi. Tak rozpoczęta współpraca trwa do dziś. Uważam, że muzyka, śpiew jest doskonałym uzupełnieniem działań stricte duszpasterskich. Zaprzyjaźnieni artyści występują u mnie także w Wielkim Poście – mówi ks. Litwa.
Pamięć o tych, którzy odeszli można przedłużyć przez inicjatywę internautów: #Zaduszki także w mediach społecznościowych. Polega ona na dzieleniu się zdjęciami z rozświetlonych w tych dniach nekropolii czy pomników bliskich zmarłych z hasztagiem #Zaduszki. - Jest to nowa forma przypomnienia naszym znajomym z mediów społecznościowych o potrzebie modlitwy za dusze zmarłych, stąd nazwa akcji #Zaduszki – mówi rzecznik Konferencji Episkopatu Polski ks. Paweł Rytel-Andrianik.
- Zaduszki to skrócona nazwa – obchodzonego 2 listopada – Dnia Zadusznego, czyli wspomnienia wszystkich wiernych zmarłych. W najbliższych dniach będziemy udawali się na rodzinne groby, ale także nawiedzimy słynne polskie nekropolie. Zdjęcia zrobione np. smartfonem i zamieszczone na Twitterze czy Facebooku z hasztagiem #Zaduszki, mogą być jednym z wyrazów modlitewnej pamięci – powiedział rzecznik Episkopatu.
Krzyż przy drodze. Figura na rozdrożu. Znak wiary wpisany w krajobraz. We Francji, gdzie przez dekady symbole chrześcijańskie znikały z przestrzeni publicznej, rodzi się cichy, ale wyraźny ruch odnowy. „The Catholic Herald” opisuje działalność organizacji SOS Calvaires, która przywraca krzyże i kapliczki, przez stulecia kształtujące duchową tożsamość Francji.
Już w XVIII wieku św. Ludwik Maria Grignion de Montfort zachęcał wiernych, by francuską wieś ozdabiały przydrożne kalwarie – wizerunki Chrystusa ukrzyżowanego. Przedrewolucyjna Francja odpowiedziała na to wezwanie z entuzjazmem. Krzyże pojawiły się na skrzyżowaniach dróg, przy wejściach do wiosek i wzdłuż ścieżek, stając się nieodłącznym elementem krajobrazu.
Prorok Natan wchodzi do Dawida z opowieścią. Mówi o bogaczu, który zabiera ubogiemu jedyną owieczkę. Obraz dotyka najczulszego miejsca: owca rośnie w domu jak córka. Przypowieść (māšāl) ma formę sprawy sądowej. Dawid słyszy ją jak skargę i od razu staje w roli sędziego. Zapala się jego gniew. Pada przysięga: «Na życie Pana». Pada też wyrok: odda poczwórnie. Ten szczegół brzmi jak echo Prawa o zadośćuczynieniu za skradzioną owcę. Król rozpoznaje zło cudze, a własne nosi pod płaszczem władzy. Natan wypowiada zdanie jak ostrze: «Ty jesteś tym człowiekiem». Natan nie prowadzi sporu o szczegóły. On otwiera sumienie. Król zostaje doprowadzony do punktu, w którym sam wypowiedział prawdę. W dalszych wersetach brzmi teologiczne jądro: wzgarda wobec Pana. Grzech zaczyna się od odwrócenia się od daru. Przemoc rodzi przemoc. Miecz wchodzi do domu. Wina Dawida dotknęła Uriasza, a potem dotyka też dziecka. Tekst mówi o tajemnicy odpowiedzialności króla, który niesie w sobie los ludu. Dawid wypowiada: «Zgrzeszyłem przeciw Panu». Jedno zdanie wystarcza. Nie ma tu targowania się ani alibi. Natan ogłasza przebaczenie: «Pan odpuszcza ci grzech. Nie umrzesz». Miłosierdzie nie unieważnia skutków, a otwiera przyszłość. Dawid błaga o życie dziecka postem i leżeniem na ziemi. Starsi z domu nalegają, aby wstał. Dawid pozostaje na ziemi i odmawia posiłku. Pokuta przybiera kształt milczenia przed Bogiem. Skrucha prowadzi do modlitwy, w której człowiek nie ukrywa się ani przed Bogiem, ani przed sobą. W tle stoi modlitwa Izraela, która później zabrzmi w psalmie: «Zmiłuj się nade mną, Boże».
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
