Ojciec Święty udaje się w pielgrzymkę do Gruzji i Azerbejdżanu – sąsiadujących ze sobą krajów kaukaskich.
30 września rano Franciszek poleci z Rzymu-Fiumicino do stolicy Gruzji. Po przywitaniu na lotnisku międzynarodowym w Tbilisi złoży wizytę kurtuazyjną gruzińskiemu prezydentowi w jego rezydencji. Na dziedzińcu pałacu prezydenckiego spotka się z przedstawicielami władz i społeczeństwa obywatelskiego oraz korpusem dyplomatycznym. Stamtąd uda się do siedziby patriarchy gruzińskoprawosławnego Eliasza II. Jeszcze tego samego dnia odbędzie się w katolickim kościele obrządku chaldejskiego spotkanie Papieża z tamtejszą wspólnotą asyryjsko-chaldejską.
W sobotę 1 października Ojciec Święty odprawi Mszę św. na stadionie imienia gruzińskiego piłkarza Micheila Meschiego w Tbilisi. Po niej spotka się w kościele Matki Bożej Wniebowziętej z księżmi i osobami zakonnymi, a następnie przed ośrodkiem pomocy prowadzonym przez kamilianów – z podopiecznymi i pracownikami kościelnych dzieł charytatywnych. Potem odwiedzi prawosławną katedrę patriarchalną Sweti Cchoweli w położonym niedaleko stolicy mieście Mccheta, jednym z najstarszych w Gruzji.
W niedzielę 2 października Franciszek po pożegnaniu na lotnisku w Tbilisi uda się do stolicy Azerbejdżanu Baku. Zostanie oficjalnie przyjęty na lotnisku międzynarodowym imienia poprzedniego prezydenta tego kraju – Hejdara Alijewa. Potem w kościele Maryi Niepokalanej w salezjańskim ośrodku w Baku odprawi Mszę św. dla niewielkiej tamtejszej wspólnoty katolickiej.
Po obiedzie z salezjanami i osobami towarzyszącymi mu w podróży Papież uda się do pałacu prezydenckiego. Tam odbędzie się protokolarna ceremonia powitania i wizyta kurtuazyjna u prezydenta Azerbejdżanu Ilhama Alijewa, syna Hejdara. Z kolei Ojciec Święty spotka się z władzami w ośrodku Hejdara Alijewa, a następnie – prywatnie – z szejkiem muzułmanów Kaukazu w meczecie również noszącym imię tego azerskiego polityka. Program ostatniego dnia podróży przewiduje jeszcze spotkania z rosyjskoprawosławnym biskupem Baku i z prezesem tamtejszej gminy żydowskiej. Po pożegnaniu na lotnisku międzynarodowym Franciszek odleci do Rzymu-Ciampino, gdzie przybędzie późnym wieczorem.
„Marność nad marnościami - wszystko jest marnością”. Hebrajskie hebel oznacza dosłownie tchnienie, obłok pary, coś, czego nie da się uchwycić w dłoń. Wulgata utrwaliła przekład vanitas vanitatum. Kohelet jest mędrcem, który postanowił zmierzyć życie „pod słońcem” samym doświadczeniem, bez sięgania po obietnice, i uczciwie zapisał wynik pomiaru. Zysku brak. „Cóż przyjdzie człowiekowi z całego trudu, jaki zadaje sobie pod słońcem?” Wielka pieśń o kołowrocie natury, pokolenia przychodzą i odchodzą, słońce wschodzi i zachodzi, wiatr kołuje, rzeki płyną do morza, które nie może się napełnić, ma w sobie hipnotyczny rytm i celowo prowadzi donikąd. Wszystko się porusza, nic nie dochodzi do celu. Nawet pamięć zawodzi: „nie ma pamięci o tych, co dawniej żyli”. Starożytność pogańska znała ten zawrót głowy wiecznego powrotu. Kohelet wypowiada go wewnątrz Izraela, jakby chciał doprowadzić czytelnika do ściany, za którą może być już tylko Bóg. Kościół czyta Koheleta po to, by przejść jego szkołę odwyku od iluzji. Hieronim, który tej księdze poświęcił osobny komentarz, wspomina, że czytał ją z uczennicą Blezyllą właśnie po to, by nauczyć ją pogardy dla świata przemijającego. „Marność” nie jest ostatnim słowem Objawienia, ale jest słowem koniecznym. Dopóki człowiek liczy na to, że „coś pod słońcem” go nasyci, dopóty nie zapyta o to, co ponad słońcem. Vanitas jest przedsionkiem Ewangelii.
Fulton Sheen nie został błogosławionym dlatego, że był gwiazdą radia i telewizji, znanym pisarzem czy człowiekiem słuchanym przez miliony. Istotą jego misji było coś znacznie głębszego: prowadzenie ludzi do Jezusa Chrystusa. Podczas Mszy beatyfikacyjnej w St. Louis kard. Luis Antonio Tagle ukazał nowego błogosławionego jako wzór ewangelizatora, który nie głosi samego siebie, lecz Chrystusa, i który potrafi odnaleźć Zbawiciela także w ranach ludzi ubogich i cierpiących.
Podczas beatyfikacji arcybiskupa Fultona J. Sheena kard. Luis Antonio Tagle zwrócił uwagę, że spośród wielu wymiarów życia nowego błogosławionego szczególnie wyróżniają się dwa: był on głosicielem Ewangelii oraz misyjnym pasterzem.
26 września w Sanktuarium Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Oświęcimiu odbyła się uroczystość koronacji obrazu Maryi. Mszy świętej przewodniczył ks. bp Roman Pindel. W liturgii uczestniczyli salezjanie, księża diecezjalni, zakonni, parafianie oraz pielgrzymi przybyli z różnych miejscowości.
Historia kultu Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Oświęcimiu sięga początku XX wieku. Salezjanie, którzy przybyli do miasta ponad 125 lat temu, początkowo prowadzili działalność wychowawczą i edukacyjną, a następnie rozwijali także posługę duszpasterską. W 1907 roku oświęcimski artysta Jan Szczęsny Stankiewicz namalował obraz Matki Bożej Wspomożenia Wiernych, będący kopią wizerunku znajdującego się w Turynie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
