Uczennica klasy IV SP nr 151 w Krakowie przyznaje, że lubi szkołę, a najchętniej uczestniczy w lekcjach języka polskiego i plastyki. Asia czyta bardzo dużo książek, szczególnie tych o zwierzętach, pisze opowiadania oraz… listy. Dwa dni po spotkaniu z papieżem Franciszkiem dziewczynka zgodziła się opowiedzieć o niezwykłym wydarzeniu.

Historia

– Wszystko zaczęło się kilka miesięcy temu. Tata przyszedł do domu i zapytał, czy chciałabym się spotkać z Ojcem Świętym. Pomyślałam, że żartuje (śmiech), ale gdy okazało się to prawdą, od razu się zgodziłam. I wtedy tata napisał list do kard. Stanisława Dziwisza, i poprosił, abym mogła jechać tym papieskim tramwajem.

W czwartek wyruszyłam z tatą na pętlę tramwajową, gdzie bardzo dokładnie sprawdzano najpierw tramwaj, którym mieliśmy jechać, a następnie nas. Gdy już wsiedliśmy, pan zapytał mnie i tatę, czy chciałabym zająć miejsce z przodu. Oczywiście, chętnie tam usiadłam, a chwilę później zauważyłam, że obok jest napis „Maciej Szymon Cieśla”. Przypomniałam sobie historię wolontariusza ŚDM, który był chory i też miał jechać tym tramwajem, ale zmarł...

Błogosławieństwo

Gdy dojeżdżaliśmy na Franciszkańską, widziałam na zewnątrz dużo ludzi, a kiedy drzwi się otworzyły, słychać było krzyki, piski, muzykę i bardzo wiele osób pozdrawiało Ojca Świętego, który dołączył do nas, aby jechać w kierunku krakowskich Błoń. Najpierw papież Franciszek przeszedł przez cały tramwaj i pozdrawiał wszystkich pasażerów. W sposób szczególny witał się z osobami niepełnosprawnymi. Każdego błogosławił. Nie słyszałam, czy inni rozmawiali z Papieżem, ale myślę, że też byli szczęśliwi, iż mogą jechać z takim człowiekiem.

Gdy papież Franciszek podszedł do mnie, powiedziałam: „Ojcze Święty, mam na imię Joanna. W tym roku przyjęłam Pierwszą Komunię św. Obiecuję modlić się za ciebie i proszę, abyś mnie pobłogosławił”. Te słowa przetłumaczył stojący obok ksiądz, a Papież popatrzył na mnie i położył mi ręce na głowie. Byłam wtedy bardzo szczęśliwa. Ze wzruszenia chciało mi się płakać.

Tymczasem Ojciec Święty skończył się witać z pasażerami tramwaju i usiadł koło mnie. Wziął mnie za rękę, a drugą pozdrawiał stojących przy drodze. Już samo to, że jadę tym tramwajem, było dla mnie wielkim wyróżnieniem, ale gdy Papież siedział tuż obok mnie, to nie wierzyłam, że to się dzieje naprawdę. Byłam bardzo szczęśliwa! Miałam też okazję przyjrzeć się Ojcu Świętemu z bliska i zwróciłam uwagę na jego bardzo miłą twarz, którą na pewno na zawsze zapamiętam.

Szczęście

Kiedy tramwaj dojechał do zaplanowanego miejsca, Ojciec Święty przesiadł się do papamobile i pojechał na Błonia. My wysiedliśmy trochę później i też się tam udaliśmy. Na Błoniach spotkaliśmy moją siostrę Olę, która jest wolontariuszką ŚDM. Opowiedziałam jej, co przeżyłam, a ona mnie ucałowała, przytuliła i zapanowała wielka radość.

Potem, gdy już wracaliśmy z Błoń, podeszła do mnie pewna pani i zapytała, czy jestem tą dziewczynką, którą pokazywali w telewizji, gdy jechała w tramwaju z Papieżem. Pani przyznała, że poznała mnie po kokardce we włosach (Asia ma piękne, czarne włosy, spięte rzucającą się w oczy spinką w kolorze różu indyjskiego – przyp. red.). Później jeden pan podarował mi różę, a panie z Irlandii – bransoletkę. Jeszcze inni robili sobie ze mną zdjęcia. Czułam się trochę zawstydzona, ale także szczęśliwa. A w domu moja mama Anna i moje babcie – Marysia i Teresa płakały ze wzruszenia. Tata musiał się trzymać, jak przystało na prawdziwego mężczyznę!...