10 sierpnia 1980 r. do letniej rezydencji papieża w Castel Gandolfo przybyli kapłani, rocznikowi koledzy Jana Pawła II, oraz polska młodzież. Homilia była długą medytacją nad wiarą. Odwołując się do liturgicznego czytania z Listu do Hebrajczyków, Papież przyznał, że jest ona „poręką rzeczy, których się spodziewamy, dowodem rzeczywistości, której nie widzimy”.

Głos, który domaga się zawierzenia

Mówiąc o historii Abrahama, Jan Paweł II ukazał wiarę jako odpowiedź na wezwanie Boga. „Wiara jest wezwaniem podobnym do tego, jakie otrzymał Abraham. Abraham został wezwany przez Boga i miał tę pewność, że wzywa go Bóg, ażeby opuścił kraj, w którym mieszkał, i udał się do Ziemi Obiecanej. Wiara jest podobnym wezwaniem. Jest głosem Kogoś, kto ma moc sam przekonać, wzywając, i ma moc poprowadzić. A domaga się od Abrahama i od każdego z nas, ażebyśmy mu zawierzyli. Szli za wezwaniem. On sam doprowadza do spełnienia obietnic, które wypowiedział. (…) Wiara jest wezwaniem Boga niewidzialnego i sprawia, że temu wezwaniu i temu wzywającemu niewidzialnemu Bogu wierzymy, zawierzamy, za Nim idziemy”.

Wymagamy od siebie, bo wiemy kim jest Bóg

Ojciec Święty przedstawił też wiarę jako drogę prób, ofiar i wymagań. Wymagania stawia Bóg, ale także sam człowiek, świadom tego, kim jest Bóg, świadom tego, dokąd idzie, do kogo ma dojść, stawia sobie wymagania na drodze wiary”.

Również człowiek jest tajemnicą

Papież podkreślił, że uwierzyć oznacza także przyjąć tajemnicę, nie tylko tajemnicę Boga, ale również „tajemnicę, którą człowiek jest sam dla siebie, którą człowiek jest po prostu. Nie niszczyć tej tajemnicy. Nie redukować tej tajemnicy. Jak wielką tajemnicą jest człowiek? Można powiedzieć, jak wielką tajemnicą jest człowiek dla Boga, to się okazało, objawiło, potwierdziło, przede wszystkim w Chrystusie. Bóg stał się człowiekiem, ażeby powiedzieć człowiekowi, jak wielka jest jego tajemnica, jak wielka jest jego godność (…) i do jak wielkiego celu ma dążyć człowiek, dążąc do Boga i dążąc przez to do pełni swojego człowieczeństwa”.

Wiara jest czuwaniem

Jan Paweł II zaznaczył, że wiara przejawia się w czuwaniu. Przyznał, że jest to szczególnie wielki wysiłek ducha ludzkiego. Wiedzą o tym, wszyscy, którzy muszą czuwać przy chorych czy dzieciach, spędzać bezsenne noc. Sam Chrystus wzywa swych uczniów do czuwania.

„Czuwanie to całość naszego życia, zwrócona stale w kierunku tej obietnicy, która wyznaczyła drogę wiary Abrahama, która wyznacza drogę wiary każdego chrześcijanina”. Czuwanie przejawia się w Eucharystii, sakramentach, modlitwie. „To wszystko są elementy składowe tego wielkiego czuwania. Czuwanie jest formą wiary”

Podziel się cytatem

– dodał Papież.

Jezus wie, że jesteśmy małą trzódką pośród potęg

Papież podkreślił, że to wiara tworzy wspólnotę Ludu Bożego, którą Chrystus nazywa małą trzódką.

„I to nam bardzo pomaga, kiedy poruszamy się w pośród świata, pośród tego rosnącego świata materialnie rosnącego, w którym coraz więcej jest ludzi, w której coraz większe są ludzkie potęgi i coraz groźniejsze. Ten Chrystusowy zwrot do uczniów, kiedy nazwał ich małą trzódką i powiedział: nie lękajcie się, jest ogromną pomocą na drodze wiary”.

Podziel się cytatem

Rozświetlać drogę Słowem

Jan Paweł II wskazał w końcu, że nad własną wiarą trzeba medytować, opierając się na Słowie Bożym. „Medytację tę trzeba prowadzić w głębi swojego serca, idąc za światłem Ducha Świętego, słuchając Słowa Bożego, czytając je, rozważając, rozmiłowując się w Nim tak jak to czynicie wy młodzi, którzy poświęcacie całe tygodnie, zwłaszcza tygodnie wakacji i wiele dni w ciągu roku, ażeby rozczytywać się w Słowie Bożym, ażeby je rozważać, ażeby je śpiewać, ażeby nim rozświetlać drogę swojego życia, dobrze czynić”.

Nie dajmy odebrać sobie wiary

Papież podkreślił, że człowiek potrzebuje tego światła, aby trwać w wierze, w zaufaniu i nie dać „wytrącić z rąk i serca tego, co jest największym dobrem: poczucia sensu życia, ostatecznego sensu życia, że dążę, że idę, że idę razem z Chrystusem i że dojdę razem z Chrystusem, bez względu na to, jak trudną mogłaby być droga zarówno każdego z osobna, jak też całego Bożego ludu”.