Trwamy jeszcze w okresie wielkanocnym, w którym odkrywamy nowe życie, ofiarowane nam przez Chrystusa Zmartwychwstałego. Jest on nie tylko czasem radości płynącej ze zmartwychwstania Chrystusa, ale również przygotowaniem do ostatecznego, drugiego przyjścia Chrystusa na ziemię, aby osądzić wszystkich ludzi – żywych i umarłych.

Kościół w tym czasie – a zwłaszcza w Niedzielę Miłosierdzia Bożego i dzisiejszą uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego – zachęca nas do rozpoznawania Chrystusa Zmartwychwstałego, który chodzi naszymi drogami, ale także do tego, abyśmy „oczami naszego serca” z ufną nadzieją byli zapatrzeni w niebo. Nasza ojczyzna bowiem – jak poucza św. Paweł – jest w niebie, gdzie przebywa Chrystus po prawicy Ojca. Ten sam, który odszedł, aby przygotować nam miejsce w domu Ojca. Na tej ziemi, która jest również naszą Ojczyzną i Matką, jesteśmy tylko pielgrzymami, dojrzewającymi do spotkania z Bogiem w wieczności. Każdego dnia musimy dokonywać wielu wyborów, aby odziedziczyć życie wieczne. Wspomnijmy w tym miejscu pouczenie św. Grzegorza Wielkiego: „Niech nas nie kusi ułuda zwodniczego szczęścia, bo zaiste, niemądry to wędrowiec, który pociągnięty urokiem ukwieconych łąk zapomina, dokąd miał zamiar skierować swe kroki”.

Fragment z Dziejów Apostolskich ukazuje nam tę tajemnicę Jezusa za pomocą obrazu wstępowania do nieba na sposób odejścia, oddalenia ziemskiego. Nie chodzi, oczywiście, o to, aby szukać Jezusa pośród ciał niebieskich, na niebie gwiazd, ale wprost przeciwnie – Chrystus Zmartwychwstały jako Bóg „przenika wszystkie miejsca i czasy, przekracza wszystkie granice”. I dlatego każda chwila naszego życia może być rozjaśniona Jego obecnością i miłością miłosierną. Dzisiaj w Liturgii słyszymy również słowa św. Pawła z Listu do Efezjan, który modli się, „aby Pan Bóg dał nam światłe oczy serca, tak byśmy wiedzieli, czym jest nadzieja naszego powołania (...)”. Wyznajemy więc naszą wiarę w wejście Jezusa do chwały nieba, a właściwie wyznajemy wiarę w zaistnienie nieba dla grzesznej ludzkości. To wejście do nieba i otwarcie bram życia wiecznego zawdzięczamy męce, śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. Dzisiejsza uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego, podobnie jak tajemnica Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, ukazuje nam, że uczestnictwo w życiu Bożym jest dostępne dla każdego człowieka. W życiu wiecznym zamieszkamy nie tylko duszą, ale i ciałem. Właśnie tę nadzieję świętujemy dzisiaj wraz z całym Kościołem.

Zaprawdę, trzeba to powtórzyć za prefacją, którą będziemy śpiewać w czasie dzisiejszej Eucharystii, że kiedy Jezus wzniósł się do nieba, będąc Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi, „nie porzucił nas w ludzkiej niedoli, lecz jako nasza Głowa (Kościoła) wyprzedził nas do niebieskiej Ojczyzny, aby umocnić naszą nadzieję, że jako członki Mistycznego Ciała również tam wejdziemy”.

Polecamy „Kalendarz liturgiczny” – liturgię na każdy dzień
Jesteśmy również na Facebooku i Twitterze