Krzysztof Marek Piesiewicz urodził się 25 października 1945 w Warszawie. W 1970 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W okresie stanu wojennego występował w procesach działaczy NSZZ „Solidarność”, był oskarżycielem posiłkowym w procesie zabójców ks. Jerzego Popiełuszki.
Przez wiele lat był członkiem Naczelnej Rady Adwokackiej w Warszawie, wykładowcą i członkiem komisji egzaminacyjnej dla aplikantów adwokackich, wiceprzewodniczącym Komisji Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
Jest współautorem wielokrotnie nagradzanych na największych festiwalach europejskich scenariuszy filmowych do 17 filmów Krzysztofa Kieślowskiego,
Za scenariusz filmu “Trzy kolory. Czerwony” otrzymał nominację do Oscara. Był członkiem instytucji i organizacji zajmujących się kulturą, m.in. Amerykańskiej Akademii Filmowej, Rady Etyki Mediów, Rady Programowej Telewizji Polskiej S.A., rady programowej Studium Generale Europa przy Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.
Przez osiem lat, od roku 2002 Krzysztof Piesiewicz stał na czele Kapituły Nagrody dziennikarskiej "Ślad" im. bp. Jana Chrapka.
Na początku lat 90. zaangażował się w działalność polityczną, był m.in. senatorem kilku kadencji.
Reklama
W grudniu 2009 zawiesił swoje członkostwo w klubie parlamentarnym PO w związku z zamierzeniami prokuratora co do przedstawienia mu zarzutów m.in. posiadania środków odurzających.
W grudniu 2013 sąd rejonowy uniewinnił go od popełnienia wszystkich siedmiu zarzucanych mu czynów.
Jako scenarzysta filmowy Piesiewicz tworzył duet z reżyserem Krzysztofem Kieślowskim. Na festiwalu "Hommage a Kieślowski" w Sokołowsku tak mówił o ptzeslaniu swojego przyjaciela: “Dostrzegaj innego człowieka; pamiętaj, że on chce tego samego, co ty, chce być kochany, mieć poczucie godności: to było przesłaniem Krzysztofa Kieślowskiego. Ludzi takich jak Kieślowski, teraz brakuje".
Natomiast w dniu śmierci Jana Pawła II mówił KAI: “Odszedł wspaniały, wielki chrześcijanin, a nade wszystko człowiek wypełniony ogromną miłością. Odszedł - trzeba to powiedzieć - największy z największych Polaków, który był dla nas opoką. Ale słowo "był" jest chyba niestosowne. Jestem przekonany, że to długie odchodzenie, to niezwykłe pożegnanie sprawiło, że będzie ciągle obecny przez to wszystko co zrobił; przez to, co pozostawił jako świadectwo, wiary, patriotyzmu. Przede wszystkim pozostawił nam testament w tych wszystkich swoich czynach, działaniach, w tym wszystkim co napisał, powiedział, czynił”.
