Bohater, który nie szczędził życia dla Ojczyzny, mjr Zygmunt Szendzielarz „Łupaszka”, napisał: „Nie jesteśmy żadną bandą, tak jak nas nazywają zdrajcy i wyrodni synowie naszej Ojczyzny. Chcemy, by Polska rządzona była przez Polaków oddanych sprawie i wybranych przez cały Naród, a ludzi takich mamy, którzy i słowa głośno nie mogą powiedzieć, bo UB wraz z kliką oficerów sowieckich czuwa. Dlatego też wypowiedzieliśmy walkę na śmierć i życie tym, którzy za pieniądze, ordery lub stanowiska z rąk sowieckich, mordują najlepszych Polaków domagających się wolności i sprawiedliwości”.
Wiele lat tacy jak on byli w cieniu. Jednak wcześniej czy później prawda musiała wyjść na jaw. Przyszedł czas, że przywraca się im dobre imię i stawia się jako przykład walki o wolność. Chcemy ich dziś uszanować i na łamach „Niedzieli sandomierskiej” pokazać jak w wielu miejscach naszej diecezji pamiętano o Żołnierzach Wyklętych, Niezłomnych.
Dzień Patrona Dziennikarzy – św. Franciszka Salezego, przypadający w niedzielę 24 stycznia 2016 r., to najlepszy moment, aby ogłosić, że Tygodnik Katolicki „Niedziela” obchodzi w tym roku dwie ważne rocznice. Są to przede wszystkim 90. urodziny naszego tygodnika.
Pierwszy numer ukazał się bowiem z datą 4 kwietnia 1926 r. „Niedziela” miała w swojej historii czas mówienia i czas milczenia. Po II wojnie światowej starania o wznowienie „Niedzieli” podjęła m.in. słynna pisarka Zofia Kossak-Szczucka, która nawet pracowała później w redakcji. W 1953 r. „Niedziela” znowu zamilkła, w związku z komunistycznym zniewoleniem narodu. Powrót naszego tygodnika do przestrzeni medialnej był możliwy dopiero w 1981 r. Stąd w tym roku świętujemy drugą ważną rocznicę – 35-lecie wznowienia „Niedzieli”. Od bieżącego numeru na pierwszej stronie zaznaczamy graficznie nasz jubileusz 90-lecia i wprowadzamy hasło ze starej powojennej winiety „Niedzieli”: „Dla nieba i dla chleba”. Jesteśmy przekonani, że również dzisiaj idealnie pasuje ono do misji naszego tygodnika. Mamy bowiem świadomość, że trzeba siać i wykuwać słowo, ale z głową wznoszoną ku niebu. Gdy przeglądamy stare roczniki, widzimy, że od początku istnienia „Niedziela” podejmowała tematy religijne, wypełniając swoją misję ewangelizacyjną, ale zarazem towarzyszyła czytelnikom w ich codziennym życiu. To oczywiste, bo przecież droga do nieba prowadzi przez ziemię.
Modlitwa z Dn 9 należy do klasycznych modlitw pokutnych Biblii. Powstaje w realiach wygnania, gdy utrata ziemi i świątyni rodzi pytania o winę i o sens historii. W tej części księgi autor wraca do hebrajskiego, aby modlitwa brzmiała językiem Pisma. Pierwsze zdanie przywołuje formułę z Tory: „Panie, Boże wielki i straszliwy”, wierny wobec tych, którzy Go miłują. Daniel nie zatrzymuje się na pochwałach. Wprowadza serię czasowników: „zgrzeszyliśmy, popełniliśmy nieprawość, zbłądziliśmy, zbuntowaliśmy się, odstąpiliśmy”. W hebrajskim stoją tu różne rdzenie, aby nazwać winę bez zmiękczania. Uderza liczba mnoga. Modlący się włącza siebie w odpowiedzialność ludu, także elit: królów, książąt i ojców. Zdanie „Tobie, Panie, sprawiedliwość, a nam wstyd na twarzy” oddaje hebrajskie bōšet pānîm i opisuje sytuację publicznej kompromitacji. „Sprawiedliwość” Boga oznacza tu Jego prawość także w sądzie. Daniel nie przerzuca winy na Babilon ani na okoliczności. Nazywa główną przyczynę klęski. Jest nią brak słuchania proroków i nieposłuszeństwo wobec Prawa. Zwraca uwagę określenie proroków jako „Twoich sług”. Słowo Boga przychodzi przez konkretne osoby, a odrzucenie ich nauki rani wspólnotę. Potem wypowiada zdanie kluczowe: „do Pana Boga naszego należy miłosierdzie i przebaczenie”. W hebrajskim stoją tu liczby mnogie: ha-raḥamîm i ha-seliḥot, jakby tekst mówił o obfitości daru. Dzisiejsza modlitwa nie buduje argumentu z własnych zasług. Ona opiera się na tym, kim jest Bóg. Tekst uczy modlitwy, która łączy prawdę o grzechu z ufnością w przebaczenie.
Mary Ann Velasquez de Vera, 32‑letnia pochodząca z Filipin katolicka opiekunka osób starszych, została pierwszą zgłoszoną ofiarą irańskiego ataku rakietowego na Tel Awiw. Zginęła podczas próby ewakuacji swojej podopiecznej, kobiety, którą się opiekowała - według lokalnych źródeł izraelskich podopieczna została wydobyta żywa spod gruzów, choć odniosła obrażenia. Mary Ann mieszkała w Tel Awiwie od 2019 roku i była aktywna w lokalnej katolickiej wspólnocie w Tel Awiwie. Jej mąż również pracuje w Izraelu.
W sobotę 1 marca podczas alarmu rakietowego Mary Ann próbowała ewakuować swoją podopieczną do schronu. Ze względu na stan zdrowia pacjentki nie udało im się dotrzeć na czas do bezpiecznego miejsca. W momencie wybuchu rakiety Mary Ann została trafiona odłamkami i odniosła obrażenia śmiertelne, zmarła w drodze do szpitala. Pierwsze informacje mówiły również o śmierci podopiecznej, ale została ona wydobyta spod gruzów żywa, choć odniosła obrażenia.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
