Choć ferie już się skończyły, to pozostały wspomnienia. Jednak, czy tylko one? Na pewno dla 90 uczestników oazowych rekolekcji w Bukowinie Tatrzańskiej nie tylko. Wrócili z nowym duchowym ładunkiem do swoich rodzin, domów, rówieśników.

W jednym czasie i miejscu, w Domu Zgromadzenia Zakonnego Sług Jezusa w Bukowinie Tatrzańskiej odbywały się ewangelizacyjne rekolekcje oazowe oraz kurs oazowy dla animatorów I i II stopnia. Pierwszy turnus rekolekcji, który liczył ok. 60 osób, prowadzili ks. Robert Gacek i ks. Wojciech Koryto. Drugi, 9-dniowy, był mniej liczny, za to na pewno nie mniej intensywny, a czuwał nad nim ks. Piotr Pisarczyk.

Rekolekcje według czterech praw

Dzieci i młodzież w wieku od 12 do 18 lat, po raz kolejny, tym razem w podzakopiańskiej miejscowości otrzymały szansę przeżycia rekolekcji opartych o 4 podstawowe prawa życia duchowego. Pierwsze z nich zawierało prawdę o tym, że Bóg nas kocha i ma dla naszego życia wspaniały plan miłości. Drugie opierało się na prawdzie, że człowiek jest grzeszny, podstawą trzeciego prawa była wskazówka, iż ratunkiem dla grzechu człowieka jest Jezus, zaś czwarte prawo opierało się na przyjęciu Chrystusa do swojego życia. Wszystkie 4 prawa życia duchowego młodzi odkrywali podczas zimowej oazy, a podstawą tego odkrywania stała się analiza i kontemplacja ewangelicznych uzdrawiających spotkań Jezusa z osobami, zaczerpniętymi z Pisma Świętego. Rozważanie poszczególnych ewangelicznych tematów pojawiało się w modlitwach, adoracji, słowie, konferencjach, homiliach czy spotkaniach w grupach.

Zimowej oazie towarzyszyła atmosfera otwarcia na Boga i drugiego człowieka, klimat radości i miłości względem siebie. – To bardzo dojrzała grupa, świadoma tego, po co tutaj przyjechali i pragnąca na maksa czerpać każdego dnia to, co najcenniejsze. Piękne jest to, że mają takie wyczucie sytuacji, bo jeśli jest adoracja, to znaczy klękamy przed Jezusem, wtedy jest modlitwa, refleksja i wyciszenie; jeśli się śmiejemy to znaczy, że przyszedł czas na pogodny wieczór, wtedy nie brakuje gwaru, śmiechu, zabawy, śpiewu, a nawet tańca, szczególnie modlitewnego, czyli po prostu nasi oazowicze to młodzi ludzie do tańca i do różańca – zauważa ks. Piotr Pisarczyk, najbardziej roztańczony ksiądz w diecezji.

– A my nieudolnie naśladujemy jego mistrzowskie pokazy tańca, a ks. Piotr jak Dawid tańczyć i śpiewać chce – mówi animatorka Magda z parafii Zesłania Ducha Świętego w Sosnowcu, która z Ruchem Światło-Życie związała się już przed I Komunią św. Mimo że od tej pory minęło już 17 lat, nadal jest to najlepsze miejsce, w którym jako chrześcijanin i kobieta rozwija swoją relację z Jezusem. Magda na pierwsze rekolekcje oazowe pojechała w 4 klasie podstawówki. – Wtedy pociągała mnie sama atmosfera oazy i ludzie, których tam spotkałam, ich autentyzm, taka inna, bo Boża radość życia. Potem przyszedł etap, że chcę iść za Chrystusem niezależnie od ludzi, a następnie kolejny, że chcę dzielić się Chrystusem z innymi, stąd kolejne stopnie, by zostać animatorką – wyznaje Magda, która z zawodu jest fizjoterapeutką. – Przynosi więc ukojenie nie tylko chorym kręgosłupom, ale i tu, na oazie, naszym sercom – z uśmiechem podkreślają oazowicze.

Z Bożą energią w życie

Oaza to jednak nie tylko kapłani, animatorzy, moderatorzy, ale przede wszystkim uczestnicy, którzy nieraz pierwszy raz spotykają się z Ruchem Światło-Życie. Pierwszy, ale nie ostatni, bo gdy się przeżyje ten czas tak prawdziwie, to chce się wracać. Tego zdania jest Natalia z sosnowieckiej parafii św. Joachima, która po raz pierwszy na ferie z oazą wyruszyła rok temu. Tegoroczne ferie znowu postanowiła przeżyć w ten sposób. – Wybrałam ten dłuższy, 9-dniowy pobyt, by jak najdłużej trwać w tej atmosferze, która po prostu jest lekiem dla mnie i doładowuje mnie pozytywną Bożą energią na kolejne dni i miesiące. Gdy wracam z oazy czuję się o niebo lepiej niż przed wyjazdem. Wracam przecież z długiego spotkania ze swoim Bogiem i Stwórcą. Czy może być coś piękniejszego? Mam tutaj czas na swoje przemyślenia i pracę nad sobą z Jego pomocą. Wszystko co się tutaj dzieje ubogaca moją wiarę, każde spotkanie, każda chwila, każda modlitwa sprawiają, że jestem lepsza – wyznaje Natalka.

Prowadzeni przez Ducha Świętego

– Nasi księża moderatorzy dają się prowadzić Duchowi Świętemu. To widać na każdym kroku, to kapłani stworzeni do pracy z młodymi, dyspozycyjni, kontaktowi, inspirujący i kreatywni. Ks. Piotr, pomijając już jego artystyczne talenty, przemawia do nas poprzez tak fantastyczne formy przekazu, pełne symboli i treści, że trudno się oprzeć temu wszystkiemu, po prostu zarażamy się tym wszyscy – zaznacza Magda, animatorka. Z kolei Natalia zauważa, że wciąż jest zaskoczona tym, w jaki sposób ks. Piotr dociera do serc młodych ludzi. – Nie każdemu się to udaje. Z pewnością to dar Boży, który wykorzystuje, bo inaczej nie można tego wytłumaczyć. Człowiek pełen optymizmu i pozytywnej energii, dzięki której sprawia, że samo jego nazwisko wywołuje uśmiech na naszych twarzach. A Karol Latos z parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa, który przeżył w Bukowinie obydwa turnusy kursu dla animatorów KODA, podkreśla również kreatywność ks. Wojtka Koryto, jego praktyczne pomysły i talent organizacyjny. – Właściwy człowiek na właściwym miejscu – zaznacza.

W zimowej aurze spotkać Boga

I choć zima podczas tegorocznych ferii płatała figle, oazowicze z nadzieją wypatrywali prawdziwej zimy, bo jak mówią, w zimowej aurze też chcieliby spotkać Pana Boga. I doczekali się. Podczas drugiego turnusu spadł śnieżnobiały puch z nieba, a co za tym idzie przyszedł czas na narty i łyżwy, bo wiadomo, że młodzi od rana do wieczora nie klęczą na kolanach, z czym niestety błędnie niektórzy kojarzą oazę, ale jest czas na rekreację i wypoczynek, stąd w programie znalazły się spacery i wypady w góry, czas na zimowe sporty czy wycieczki po okolicy.