Mszy św. żałobnej przewodniczył Metropolita Łódzki kard. Konrad Krajewski, który już na początku liturgii nadał jej szczególny ton, kierując myśli zgromadzonych ku tajemnicy życia i śmierci. - To doprawdy Wielki Tydzień dla nas wszystkich. To przejście przez cierpienie, smutek, żal i śmierć, ale prowadzące do zmartwychwstania – mówił. W jego słowach wybrzmiewała nie tylko teologiczna refleksja, lecz także głęboka nadzieja, że odejście ks. Romualda nie jest końcem, lecz początkiem nowego życia. - Ksiądz Romuald zmarł, to znaczy żyje, bo Chrystus zmartwychwstał – podkreślił, przypominając, że śmierć dla wierzącego jest przejściem, a nie ostatecznym rozstaniem. 

Wspólnota parafialna, która przez lata wzrastała pod duszpasterską opieką zmarłego kapłana, przeżywała te słowa bardzo osobiście. Dla wielu był nie tylko proboszczem, ale duchowym przewodnikiem, powiernikiem i przyjacielem. Kard. Konrad Krajewski zwrócił uwagę, że choć ks. Romuald „dla nas stał się niewidoczny”, to nadal żyje. On już wszystko wie, ponieważ jest przed Bogiem.

Kazanie pogrzebowe wygłosił ks. Zbigniew Pawlik, wieloletni współpracownik i bliski przyjaciel zmarłego. Jego słowa były świadectwem relacji, która wykraczała poza zwykłą współpracę duszpasterską. - Był dla mnie przede wszystkim przyjacielem – wyznał, nie kryjąc wzruszenia. Przywołując wspomnienia wspólnej posługi, ukazał ks. Romualda jako człowieka skrytego, ale jednocześnie niezwykle oddanego i wiernego. Nigdy nie odczułem dystansu: „on” proboszcz – „ja” wikariusz. Zawsze był kimś, na kim można było polegać – podkreślił ks. Pawlik. 

Kaznodzieja nawiązał do ewangelicznej sceny odwiedzin Jezusa w domu Marii, Marty i Łazarza w Betanii, ukazując żałobę jako doświadczenie wspólnotowe, przeżywane w obecności Chrystusa. - Nie bójmy się łez, nie bójmy się smutku, nie bójmy się powiedzieć: „nie rozumiem” – mówił. Wspomnienie nagłej śmierci zmarłego kapłana, poprzedzonej jeszcze niedawnymi rozmowami, wywołało szczególne poruszenie wśród zgromadzonych. - Śmierć zawsze przychodzi za szybko, zawsze zaskakuje – dodał.

Ks. Pawlik przypomniał również ogromne dzieło życia zmarłego – budowę świątyni i tworzenie wspólnoty. Podkreślił, że dla ks. Romualda parafia była czymś więcej niż miejscem pracy. - To nie tylko mury, ale przede wszystkim ludzie – zaznaczył. Zmarły potrafił jednoczyć wiernych, budować relacje i tworzyć przestrzeń, w której każdy czuł się u siebie. Jego wizja Kościoła jako wspólnoty była realizowana w codzienności – poprzez obecność, rozmowę i otwarte serce.

W słowach kaznodziei wybrzmiała także nadzieja: - Mocno wierzę, że Romek jest w niebie, bo nie może być gdzie indziej. To przekonanie, wypowiedziane z prostotą i głębią, stało się dla uczestników liturgii źródłem pocieszenia. Obraz „najdalszej drogi”, w którą wyruszył zmarły kapłan, nawiązywał do jego pasji podróżowania motorem, nadał pożegnaniu osobisty i symboliczny wymiar.

Na zakończenie liturgii głos zabrali przedstawiciele parafian. Ich wypowiedzi były pełne wdzięczności i bólu. Podkreślali, że żegnają człowieka o „dobrym i otwartym sercu”, który z jednakową troską pochylał się nad każdym – szczególnie nad dziećmi i osobami starszymi. Wspominali jego obecność w najważniejszych momentach życia: przy chrztach, ślubach, kolędach i w chwilach cierpienia. 

Ks. Romuald Jendraszak pozostawił po sobie nie tylko materialne dzieło w postaci świątyni, ale przede wszystkim żywą wspólnotę. Kościół, który wybudował i który został dedykowany Matce Bożej Łaskawej, jest świadectwem jego wiary i wytrwałości. Szczególnym symbolem tej budowy pozostaje kamień węgielny – cegiełka poświęcona przez św. Jana Pawła II w 10 rocznicę święceń zmarłego.

Zmarły kapłan wielokrotnie podkreślał, że parafianie są współgospodarzami świątyni. Dziś te słowa nabierają jeszcze głębszego znaczenia. Wspólnota, którą tworzył przez lata, trwa – umocniona jego świadectwem i pamięcią o nim. Uroczystości pogrzebowe stały się nie tylko pożegnaniem, ale także wyznaniem wiary w życie, które nie kończy się wraz ze śmiercią. W ciszy modlitwy i w łzach żalu wybrzmiewało jedno: wdzięczność za życie kapłana, który oddał się całkowicie Bogu i ludziom.