W dniach od 16 do 19 i od 23 do 26 listopada w Domu „Uzdrowienie Chorych” im. Jana Pawła II w Głogowie odbywały się rekolekcje kapłańskie. Uczestniczyli w nich księża z diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Pierwsze z rekolekcji poprowadził ks. Piotr Gałas, rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie. Drugim przewodniczył o. Stanisław Jarosz, paulin z Jasnej Góry.

Obowiązek

Rekolekcje odbywały się w dwóch turnusach. Ich organizatorem był Wydział Duszpasterski Kurii Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej. – Jest to tak naprawdę obowiązek każdego kapłana, że raz w roku wyjeżdża na rekolekcje kapłańskie – mówi ks. Mariusz Dudka, dyrektor Wydziału Duszpasterskiego. – Kapłani z naszej diecezji chętnie przyjeżdżają tutaj na te rekolekcje. I rzeczywiście tworzy się taka grupa rekolektantów, ale też po prostu szeroko rozumiana grupa diecezjalna. Jesteśmy bliscy sobie. Mamy czas stworzyć taką fraternię kapłanów, którzy spotykają się w czasie rekolekcji. Ks. Mariusz Dudka tłumaczy, że jest to przede wszystkim czas wytchnienia. – Rekolekcje mają być moim czasem odpoczynku i regeneracji na poziomie ciała i ducha. (...) Jest to zatrzymanie, aby na nowo zakochać się w kapłaństwie.

Słowo Boże i Mojżesz

Pierwszy turnus rekolekcji, w dniach od 16 do 19 listopada, prowadził rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie ks. Piotr Gałas. Rekolekcjonista zaproponował uczestnikom słuchanie Słowa Bożego. – Chcemy wchodzić w modlitwę, ciszę, milczenie. Wszystko po to, żeby słuchać Słowa Bożego jeszcze bardziej, z sercem otwartym i uważnym. To, co będzie nas prowadziło w te rekolekcje i wytyczało pewien rytm i program tego czasu, to jest Słowo Boże. A co wyniknie z tego słuchania dla każdego z uczestników to już jest taka bardzo intymna sprawa między każdym z uczestników a Bogiem. Postacią, której przypatrywali się księża uczestniczący w rekolekcjach, był Mojżesz. – Mojżesz jest postacią, która ma pewną misję do wypełnienia. Pan Bóg go znalazł, wezwał i posłużył się nim jako pewnym narzędziem wobec Izraela. Mojżesz jest też figurą pasterza – kogoś, kto prowadzi, jest między Bogiem a ludźmi. Mam taką nadzieję, że będziemy się próbowali jakoś odnajdywać w tej postaci i że jego historia i życie pomogą nam także odnaleźć to, co istotne i ważne w naszym życiu i posłudze. Ks. Piotr Gałas tłumaczy, że tak jak każdy chrześcijanin ksiądz też potrzebuje takiego czasu, żeby na nowo przyjrzeć się swojemu życiu i powołaniu. – My tak samo jak każdy chrześcijanin potrzebujemy nawrócenia, więc czas rekolekcji jest nam dany właśnie po to, żeby intensywniej niż na co dzień wchodzić w modlitwę, słuchać Słowa Bożego, otwierać się na łaskę Bożą, z taką nadzieją, że rzeczywiście to nam pomoże pełnić wolę Bożą jeszcze odważniej.

Prorok i świadek nadziei

W rekolekcjach wzięli udział księża z różnych rejonów diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Po raz czwarty do Głogowa przyjechał ks. Andrzej Oczachowski z Łagowa. – W takim życiu codziennym, parafialnym nie mam takiej okazji, żeby np. pobyć trochę w samotności i ciszy. A tutaj jest taka szansa, żeby pomodlić się dłużej i głębiej i odnowić taką potrzebę życia czy też pogłębiania duchowego. Bo taka jest prawda, że w kapłańskim życiu musimy mieć czas na wszystkie rzeczy związane z funkcjonowaniem parafii i chyba na koniec zostawiamy to funkcjonowanie samego siebie, to życie wewnętrzne, duchowe, głębokie, które jest nam bardzo potrzebne. Pewnie od tego powinny się zaczynać praca duszpasterska i kapłaństwo. Ks. Andrzej podkreśla, że kapłaństwu potrzeba pokory, stawania w prawdzie przed Bogiem oraz Bożej mocy. – Szczera, prawdziwa, dobra, głęboka praca duszpasterska wymaga Bożej łaski i Bożego ducha. I o takiego ducha się ciągle musimy modlić. Ks. Andrzej mówi, że kapłan to prorok, który zanosi niezmienne Boże Słowo Starego i Nowego Testamentu, oraz świadek nadziei, który głosi, że zmieniający się świat w niczym nie przeszkadza, by prowadzić życie duchowe i wciąż poszukiwać Boga. – Świat nam nie zastąpi tego, co jest najistotniejsze, najważniejsze – prawdy o człowieku i o jego ostatecznych celach. Żyjemy w świecie konsumpcyjnym, który chciałby nam wystarczyć na wszystko. Wielu ludzi w to się dało złapać. Ksiądz musi pokazywać, że to ciągle za mało, że to dane jest na chwilę, na doczesność, a przecież przed nami cała perspektywa wieczności.

Dzielić się sercem

Po raz piąty rekolekcje kapłańskie w Domu Cichych Pracowników Krzyża w Głogowie przeżywał ks. Waldemar Sołtysiak z Nowego Kramska, związany z tym miejscem przez siedmioletnią posługę kustosza sanktuarium w Grodowcu. – Zawsze to miejsce traktuje z taką szczególną estymą, bo jest to miejsce wielkiego cierpienia i przemiany ludzi – nie tylko rehabilitantów fizycznych, ale też tych, którzy potrzebują duchowego uzdrowienia. Jako kapłani przybywamy tutaj, by uzdrawiać się duchowo z naleciałości codziennego życia. To jest taki doroczny czas naszej oazy, zejścia ze szlaku, żeby zatrzymać się, nabrać dobrych, mądrych pomysłów i przeżyć swoje osobiste nawrócenie. Te relacje, które są uzdrawiane mocą wspólnotowej kapłańskiej obecności i braterskiej posługi, czynią nas gotowymi, żeby z powrotem wejść w świat i dzielić się sercem kapłańskim z tymi, których spotykamy na naszej drodze.